Review: Breakfast at Tiffany’s

breakfast at tiffany'sTitel: Breakfast at Tiffany’s
Auteur: Truman Capote
Uitgeverij: Penguin Books
Jaar: 1968 (origineel uit 1958)
Pagina’s: 100

Om één of andere reden was ik ervan overtuigd dat dit boek op mijn reading bucket list stond. Dit bleek niet het geval te zijn. Persoonlijk vind ik dit een boek dat daar wel op thuishoort. Het is zo’n boek waarvan iedereen wel heeft gehoord (mede door de verfilming ervan), maar dat weinigen daadwerkelijk hebben gelezen. Toch is het een kleine moeite om deze roman te lezen, aangezien hij slechts 100 pagina’s dik is.

Holly Golightly is een personage dat tot leven werd gebracht door Audrey Hepburn in de iconische verfilming van Breakfast at Tiffany’s. Blijkbaar was de filmversie wel niet helemaal wat auteur Truman Capote in gedachten had (hij dacht eerder aan Marilyn Monroe in de hoofdrol), maar voor mij was de film perfect. Misschien daarom dat ik het boek ook zo goed vond. Het moet wel gezegd zijn, de enige reden dat de film klassiekerstatus heeft behaald, is Audrey Hepburn zelf.

breakfast_at_tiffanys_still_4.jpg

Voor de mensen die de film hebben gezien: het boek verschilt van de film! Grootste verschillen: het einde en de karakterisering van Holly. In de film worden alle donkere kantjes van het personage weggewerkt. Wat overblijft is het charmante stijlicoon dat we allemaal kennen. In het boek is ze echt een round character en complexer dan verwacht. Er wordt geïmpliceerd dat ze een soort prostituee/escorte is, of zich toch op zijn minst laat onderhouden door sugar daddy’s. Daarbovenop is er in het boek sprake van een ongewenste zwangerschap. In het boek is Holly een grofgebekt, drinkend meisje. Op het eerste zicht lijkt ze nogal materialistisch en oppervlakkig ingesteld. Ze houdt van feesten en dure spullen en laat zich onderhouden door rijke mannen uit de high society van New York.

Gaandeweg komen we echter meer te weten over haar droevige jeugd. Zij en haar broer Fred werden wees op jonge leeftijd. Ze werden daarna ondergebracht bij verre familie waarvan ze wegliepen omdat ze er slecht werden behandeld. Holly werd als kind seksueel mishandeld, waarschijnlijk bij die familie. Gelukkig kwamen de twee wezen daarna bij Doc Golightly terecht, een boer uit Texas. Hij nam de twee in huis en trouwde met Holly toen ze slechts 14 was en hij oud genoeg was om haar vader te zijn. Toch behandelde hij haar niet slecht. Holly spreekt later dan ook vol affectie over hem. Uiteindelijk liep Holly ook van hem weg om een nieuw leven op te bouwen in New York.

Het is daar dat de verteller haar ontmoet. Het boek wordt verteld vanuit het standpunt van één van haar flatbewoners, die  gefascineerd is door haar. Zij noemt hem Fred, omdat hij haar aan haar broer doet denken. Zijn echte naam komen we niet te weten. Hij vertelt over de periode dat zij in hetzelfde appartementsgebouw woonde als hem. Het is wel frappant dat ze hem Fred noemt, want haar broer lijkt wel de enige persoon te zijn om wie ze echt iets geeft. De enige keer dat ze echte emotie vertoont, is wanneer ze van zijn dood hoort. Verder verstopt ze zich achter haar façade van society girl. Maar door zich voor te doen als iemand anders, verliest ze contact met de werkelijkheid en slaat ze er niet in echte connecties met mensen te maken. Ze laat mensen verwilderd en verliefd achter.

Breakfast at Tiffany’s heeft niet veel plot. Het boek is ook maar 100 pagina’s dik. Het is mooi geschreven en de personages zijn goed. Uiteindelijk is het niet zo ver gezocht. Zetten we niet allemaal een ander masker op naargelang bij wie we zijn? En zoeken we niet allemaal een beetje liefde? Ik geef dit boek vier sterren.

 

Review: De smaak van droef en zoet

de smaak van droef en zoet.jpgTitel: De smaak van droef en zoet
Auteur: Aimee Bender
Uitgeverij: Artemis & Co
Jaar: 2012 (origineel uit 2010)
Pagina’s: 294

Op de avond voor haar negende verjaardag neemt Rose Edelstein een hap van haar moeders zelfgemaakte citroentaart en ontdekt dat ze over een wel heel bijzondere gave beschikt. Ze proeft niet zo zeer de heerlijke smaak van de taart, maar de emoties van haar moeder. Vanaf dat moment vormt eten geen genot meer voor Rose, want iedere maaltijd kan weer iets onthullen. De gave van Rose dwingt haar de confrontatie aan te gaan met de geheimen van haar familie – de waarheid over het verborgen leven van haar moeder, haar vaders vreemde afstandelijkheid en het voortdurende gevecht dat haar broer Joseph heeft met de wereld. Maar hoe ouder Rose wordt, hoe beter ze met haar gave leert omgaan en ze komt tot de ontdekking dat er meer geheimen zijn dan haar smaakpapillen kunnen bespeuren. De smaak van droef en zoet is een gevoelige coming of age roman, een metafoor voor verlies van onschuld, en tegelijkertijd een ontroerend portret van een gezin dat langzaam uiteen dreigt te vallen.

Dit boek had ik eens op een lijstje op Bustle gezien en toen op mijn to be read lijst gezet. Ik vind het concept van het boek leuk. Het gaat over een meisje dat de gevoelens van de kok uit het eten kan halen. Mits een beetje suspension of disbelief is dit nog niet eens zo ver gezocht. Ze zeggen toch ook altijd dat je met liefde moet koken? Van het eten van de personages die niet met liefde koken, wordt het hoofdpersonage fysiek misselijk. Wat ik persoonlijk een beetje ver vond gaan, was dat ze na een poosje ook kan zeggen van welke regio een product komt.

Helaas is dit origineel idee niet zo goed uitgewerkt als ik had gehoopt. Er komen nog wel meer magisch realistische elementen in. Zo blijkt de broer van Rose, Joseph, ook een gave te hebben. Kleine spoiler: het heeft iets met meubilair te maken. Ook de vader van Rose en Joseph vreest zo’n gave te hebben. Het is met die reden dat hij ziekenhuizen vermijdt. Zelfs waneer zijn kinderen geboren werden of ernstig ziek waren, ging hij niet op bezoek bij hen in het ziekenhuis uit schrik dat zijn mogelijke gave zich opeens zou manifesteren.

Wat mij bij het volgende punt brengt. Niemand van de personages is echt sympathiek te noemen. Wat niet altijd hoeft. Maar ze zijn ook te oppervlakkig uitgewerkt om ze interessant te vinden. Dus je hebt oninteressante, onsympathieke personages. De moeder is de enige normale in het gezin, maar is ongelukkig met haar man en begint dan maar een jarenlange affaire met iemand van het houtatelier waar ze werkt. De vader is afstandelijk en gevoelloos. Joseph is een puber die zichzelf zo hard mogelijk van de wereld wil afschermen. Voor Rose is nog wel een beetje sympathie op te vatten, aangezien het ook haar verhaal is. We volgen haar van haar 9 jaar tot haar 22. Het is dus een soort coming-of-age verhaal zonder weinig diepgang.

Het is jammer dat de auteur het potentieel van het verhaal niet ten volle heeft benut. Ze laat veel elementen open, waardoor je als lezer met een leeg gevoel achterblijft. Zonde. Want het idee was wel degelijk leuk. Ik geef De smaak van droef en zoet twee sterren.

 

 

Review: Een begerenswaardige vrijgezel

een begerenswaardige vrijgezel.jpgTitel: Een begerenswaardige vrijgezel
Auteur: Curtis Sittenfeld
Uitgeverij: Cargo
Jaar: 2016
Pagina’s: 446

De zusjes Liz en Jane Bennet keren terug naar hun ouderlijk huis als de gezondheid van hun vader achteruitgaat. Ze treffen het huis in verval en de familie in wanorde aan. De twee jongste zusjes, Kitty en Lydia, zijn druk met hun hippe leven en Mary, de middelste zus, studeert tot diep in de nacht en komt nauwelijks haar kamer uit. Moeder Bennet heeft alleen oog voor de televisie en bekommert zich verder maar om één ding: haar dochters moeten goed terechtkomen. Een huwelijk zou daarbij helpen, vooral nu de veertigste verjaardag van Jane nadert. Realityster Chip Bingley lijkt de perfecte kandidaat te zijn en een eerste ontmoeting is vlot geregeld. Maar dan verschijnt Fitzwilliam Darcy ten tonele…

Een begerenswaardige vrijgezel is best een grappig boek. Het is het verhaal van Jane Austens Pride and Prejudice, maar dan in een modern jasje gestoken. Het verhaal blijft hetzelfde: moeder Bennet is geobsedeerd met haar vijf dochters te koppelen. Alleen is Jane nu een yoga-instructrice, Elizabeth is journaliste, Mary is een academica en de twee jongste dochters, Kitty en Lydia, zijn fervente CrossFitters. Jane en Elizabeth, beide eind dertig, keren huiswaarts terug na de hartoperatie van hun vader. Ze proberen het huis opnieuw in orde te krijgen, de torenhoge ziekenhuiskosten van hun vader te betalen en hun drie jongste zusjes aan het werk te krijgen. Ondertussen krijgen ze van hun moeder op hun kap dat ze nog vrijgezel zijn. Maar dan ontmoeten ze knappe dokters Chip Bingley en Fitzwilliam Darcy op een barbecue bij hun vriendin Charlotte Lucas.

Meestal vind ik hervertellingen van boeken niet zo geweldig. Maar ik vond deze zeer geslaagd. Meestal ben ik ook niet zo gek op chicklits. Maar ook weer, dit boek las ontzettend vlot en was grappig. Het is luchtig geschreven en ondanks de vele pagina’s, geraak je hier vlot door.

Het is niet allemaal oppervlakkig geleuter. Er komen ook moderne thema’s aan bod: feminisme, transseksualiteit, homofobie, racisme, kunstmatige inseminatie,… Al had ik de indruk dat het soms een beetje te veel van het goede was en dat de auteur gedacht moet hebben, welke ‘taboes’ kan ik er nog in steken om mensen te shockeren?

Ik hoop dat dit boek verfilmd wordt, want het is perfect materiaal voor een goede romcom. Volgens mij kan je beter niet te hard vergelijken met het bronmateriaal, want het is natuurlijk niet hetzelfde niveau als een Jane Austen roman, maar wel een mooie ode eraan. Al bij al is het een entertainend boek. Ik geef het vier sterren.

Review: Verbroken beloftes

verbroken beloftes.jpgTitel: Verbroken beloftes
Auteur: Jenny Offill
Uitgeverij: De Geus
Jaar: 2015 (origineel uit 2014)
Pagina’s: 183

Ze is jong, dapper en heeft onbezonnen, hoopvolle toekomstplannen. Ze trouwt, krijgt een kind en is gelukkig. Maar dan, langzaam en stilletjes, verandert er iets. Hoewel ze had gehoopt dat de liefde voor twee mensen haar compleet zou maken, voelt ze zich niet zo. Er zit nog zo veel scheef in haar hart. Ze becommentarieert haar leven, terwijl het uit haar vingers dreigt te glippen.

Ik had het meegenomen als beach read tijdens de afgelopen zomervakantie en daarvoor was het inderdaad ook perfect! Het boek deed mij qua stijl een beetje denken aan The Lover’s Dictionary. Alleen is het verhaal hier wel chronologisch verteld. Maar het zijn dezelfde soort korte, fragmentarische hoofdstukjes. De plot is simpel: het gaat over een huwelijk dat uiteenvalt.

Zij – ‘de echtgenote’ – wilde oorspronkelijk een kunstmonster worden. Ze wilde schrijven. Leven van de kunst. In de plaats daarvan ontmoet ze haar man, gaan ze samenwonen en krijgen ze een kind. Zij neemt een job aan als ghostwriter en blijft thuis, zorgend voor het kind. Hij – haar tegenpool op veel gebied – gaat werken in de reclamewereld (evenmin zijn droomjob). Zij is negatief. Hij ziet het goede in de mens en in de wereld. Hij gaat uiteindelijk – hoe kan het ook anders – vreemd. Niet omdat de andere vrouw knapper, jonger of magerder is, wel omdat ze gemakkelijker is in de omgang.

Verbroken beloftes gaat over de ambities die we als adolescent hebben en de realiteit waarmee we in ons volwassen leven worden geconfronteerd. De paniek die gepaard gaat met ouderschap. Het gevoel van ‘is dit het nu?’. Zowel de leuke elementen als de minder leuke elementen komen aan bod. De zelfreflecties van de vrouw zijn soms grappig, soms filosofisch, soms alledaags.

Leuk is dat we nooit namen van de personages te weten komen. Op het begin is het ik en jij. Al snel is het ‘de echtgenoot’ en ‘de echtgenote’. Die overgang gebeurt ergens halverwege, wanneer het huwelijk ook begint af te brokkelen. Van ‘ik en jij’ schiet er op dat moment niet veel meer over.

Laatste pluspunt: dit boek staat vol mooie zinnen. Geen enkel woord wordt er te veel gebruikt. Alles is goed materiaal om te citeren. Het zijn korte hoofdstukjes, die eigenlijk elk apart al sterk zijn, maar samen toch een mooi organisch geheel vormen.

Plotgewijs niets speciaal. Het zijn de structuur en schrijfstijl die van dit boek een pareltje maken. Ik heb van elke zin genoten. Ik geef dit boek vijf sterren.  

 

Review: Elegant als een egel

elegant als een egel.jpgTitel: Elegant als een egel
Auteur: Muriel Barbery
Uitgeverij: Prometheus
Jaar: 2008 (origineel uit 2006)
Pagina’s: 315

De twaalfjarige Paloma Josse, dochter van een welgestelde, linkse familie uit Parijs, wil niet het vissenkomleven leiden waarvoor ze in de wieg lijkt te zijn gelegd en besluit op haar dertiende verjaardag zelfmoord te plegen. Het halve jaar dat ze nog voor de boeg heeft wil ze gebruiken om na te gaan of het leven wellicht toch nog zin heeft.
In het Parijse appartementengebouw waar ze woont komt ze in contact met enkele bewoners: twee keurige dames met elkaar bespringende hondjes: een rijke Japanse weduwnaar; en vooral de 57-jarige Renée Michel, de conciërge van het gebouw, die zich met haar slonzige voorkomen voordoet als een echte, clichématige conciërge, maar zich in werkelijkheid interesseert voor filosofie, literatuur en Hollandse stillevens.
Als Paloma het geheim van de oudere vrouw doorheeft, voelt ze zich tot haar aangetrokken. Ze begrijpt dat het mogelijk is haar levenslot te veranderen. Maar of dat voldoende is om haar van haar dreigende voornemen af te houden?

We hebben al weken een egeltje bij ons thuis. We hebben hem Spike genoemd. Elke avond komt hij wat van het katteneten van onze kat Monsieur Legrand opeten. Blijkbaar houden egels van katteneten. Vreemd, toch? Anyway, ik moet toegeven dat een egel inderdaad een zekere elegantie heeft, zoals beschreven in het boek:

Mevrouw Michel is elegant als een egel: vanbuiten is ze met stekels bepantserd, een ware vesting, maar ik heb het gevoel dat ze vanbinnen gewoonweg even geraffineerd is als de egels, die kleine, zogenaamd indolente, ontembaar eenzame en verschrikkelijk elegante beestjes.

Daar gaat dit boek dan ook over: je mag mensen niet beoordelen op basis van hun uiterlijk en/of beroep. Hoofdpersonage is Renée Michel, de conciërge van een gebouw waarin allerlei snobistische rijkelui wonen. Renée doet uitermate haar best om bekeken te worden als het prototype van de conciërge: slonzig, nors en dom. Terwijl ze eigenlijk slimmer is dan de meeste mensen in het gebouw. Ze kijkt hierdoor neer op iedereen rondom haar, wat haar misschien nog de grootste snob in het gebouw maakt.

Pas wanneer er een nieuwe inwoner in het gebouw intrekt, de Japanse man Kakuro Ozu, komt er verandering in de zaak. Hij ziet meteen door haar façade heen en vormt een vriendschap met haar. Ook de twaalfjarige Paloma komt in het verhaal. Paloma heeft het zo niet op haar familie, ziet de zin van het leven niet in, en besluit op haar dertiende verjaardag zelfmoord te plegen en het appartement van haar ouders in brand te steken. Je moet pubers hun gevoel voor dramatiek vergeven. Tot aan haar verjaardag zoekt ze nog naar perfecte esthetische momenten in het leven, die het leven misschien toch zin kunnen geven en haar van gedachten kunnen veranderen. Of haar dat lukt? Daarvoor zul je het boek moeten lezen.

Ik begin toch te vermoeden dat ik het niet zo heb op Franse auteurs. De gele ogen van de krokodillen was ik ook niet gek van, ondanks alle lovende reviews die ik erover las. Net zoals dit boek. Er zitten veel filosofische gedachten in. Maar de schrijfstijl is te hoogdravend en ingewikkeld. Net zoals ik vind dat de twee afwisselende perspectieven (van Renée en van Paloma) te hard op elkaar lijken. Oké, ze zijn zogezegd alle twee hoogbegaafd, maar een twaalfjarig meisje en een vrouw van in de vijftig horen niet in dezelfde stijl te schrijven/denken. Dat is onrealistisch.

Misschien is dit boek op te vatten als pleidooi voor meer mindfulness. Zoeken naar de kleine, mooie momenten in het leven. Misschien is dit eigenlijk wel een goed boek, maar was de vertaling gewoon niet zo goed. Hoe dan ook, smaken verschillen. Ik vond hier weinig aan, hoewel ik op voorhand hoge verwachtingen had. Ik geef Elegant als een egel twee sterren. 

 

Review: Dingen die mijn zoon moet weten over de wereld

dingen die mijn zoon moet weten over de wereldTitel: Dingen die mijn zoon moet weten over de wereld
Auteur: Fredrik Backman
Uitgeverij: Uitgeverij Q
Jaar: 2016 (origineel uit 2012)
Pagina’s: 176

Voor mijn zoon. Ik zeg nu al sorry tegen je. Voor alles wat ik fout ga doen. Voor alles wat ik niet zal begrijpen. Voor de korte broek. Omdat ik probeer je vrienden een high five te geven. Dit boek is voor jou. Over de dingen die je naar mijn idee over de wereld moet weten. Het is vooral een boek over pogingen een goede ouder te zijn. Want ik wil dat je weet dat ik echt altijd heel erg mijn best heb gedaan. Niemand heeft meer gegoogeld dan ik.

Ik ben onlangs mama geworden van mijn eerste kindje. Hij heet Gabriël. En ik kon niet gelukkiger zijn. Ondanks het gehuil. Ondanks de vuile pampers. Ondanks de korte nachten. Mijn man en ik zijn heel benieuwd naar wat voor karakter hij zal hebben. Wat voor iemand hij zal worden als hij groot is. Tegelijkertijd zijn we bang om iets verkeerd te doen. Dat heb je nu eenmaal bij een eerste. IMG_20181014_165133.jpg

Ik heb nu veel vrije tijd tussen de flesjes door. Al valt het ook wel tegen hoe weinig nuttig je nog gedaan krijgt met zo’n kind in huis. Ik ging naar de bibliotheek op zoek naar wat leesvoer voor tijdens die dode momenten. Ik zocht eigenlijk een ander boek van deze auteur, Een man die Ove heet, maar dat stond er niet. Toen zag ik deze titel. En die was ideaal. Wat heb ik genoten van dit boek. Ik heb zelden zo gelachen met een boek en heb het op één dag uitgelezen.

Om je ervan te overtuigen dit boek te lezen, ga ik hier willekeurige citaten aanhalen van willekeurige pagina’s:

Je spuugt op het servet.
Dan maak je het gezicht van het kind schoon met het servet.
Je spuugt niet rechtstreeks op het kind.
Oeps, nou ja.

Over voetbal:

Maar misschien zul jij helemaal niet verliefd worden op het concept van tweeëntwintig miljonairs met tattoos op hun onderarm en haarwaxproducten waarvan je kogelwerende vesten zou kunnen maken, die rondhopsen over een grasveld en zich ter aarde werpen alsof er pijlen op hun centrale zenuwstelstel zijn afgevuurd, zodra ze zich in hetzelfde postcodegebied bevinden als de achterlijn.

Over de stress die je als ouder ervaart:

Dus we googelen. We lezen reacties op forums. We bellen de informatielijn van het gezondheidscentrum, omdat jullie bijna jullie hoofd hadden gestoten tegen de rand van de tafel, en vragen of dat psychische problemen kan veroorzaken, want we willen niet de kans lopen dat we over zestien jaar, wanneer jullie een onvoldoende krijgen voor wiskunde B, denken: heeft hij misschien een posttraumatische stressstoornis opgelopen, zou het daar misschien van komen? Oké? We willen niet verantwoordelijk worden gehouden omdat jullie hele nachten buiten speelden met jullie verdomde laserguns en vliegende auto’s in plaats van te leren. Want we houden van jullie. Daar gaat het alleen maar om. We willen dat jullie beter worden dan wij. Want als onze kinderen niet beter worden dan wij, wat heeft dit dan allemaal voor zin?

Ik vond Dingen die mijn zoon moet weten over de wereld een ontzettend grappig boek. Misschien is het vooral iets voor mensen met kinderen of mensen die binnenkort kinderen gaan krijgen, maar het is wel herkenbaar. Ik geef dit boek vijf sterren.

Review: De verzamelde werken van A.J. Fikry, boekhandelaar

de verzamelde werken van A.J. Fikry, boekhandelaarTitel: De verzamelde werken van A.J. Fikry, boekhandelaar
Auteur: Gabrielle Zevin
Uitgeverij: Atlas contact
Jaar: 2014
Pagina’s: 221

Het leven zit A.J. Fikry niet mee. Zijn vrouw is overleden, de omzet van zijn boekhandel daalt zienderogen, en nu is zijn kostbaarste bezit, een zeldzame dichtbundel, uit zijn woning ontvreemd. Zelfs de prachtige boeken waarmee hij zich dagelijks omringt, geven hem geen plezier meer. Langzaam maar zeker zakt Fikry weg in een isolement waaruit zelfs de charmante Amelia, vertegenwoordiger van een kleine uitgeverij, hem niet kan halen. Als op een dag een mysterieus pakket in zijn boekhandel verschijnt, krijgt Fikry de kans om opnieuw te beginnen.

De verzamelde werken van A.J. Fikry, boekhandelaar beschrijft ongeveer hetzelfde verhaal als De boekenapotheek aan de Seine, maar is pakken beter geschreven. Het gaat om een grumpy boekhandelaar die na de dood van zijn vrouw zichzelf isoleert en ronduit onaangenaam gezelschap wordt. Het gaat ook om de liefde voor literatuur. En als fervent lezer is dat een plezier om over te lezen.

De plot zelf is vrij voorspelbaar. Het hoofdpersonage is verbitterd geraakt na het fatale auto-ongeluk waarin zijn vrouw Nic omkwam. Wanneer op een dag de nieuwe vertegenwoordigster van een uitgeverij boeken probeert te verkopen aan hem, doet hij dan ook ontzettend bot. Toch weet je meteen dat, hoe bot A.J. Fikry ook doet tegen Amelia bij hun eerste ontmoeting, het nog iets gaat worden tussen die twee. En ja hoor. Net zoals je weet dat, wanneer er een tweejarig meisje in zijn boekenwinkel wordt achtergelaten, hij ervoor gaat zorgen en daardoor een aangenamer, beter persoon zal worden. Melig? En of. Maar toch vond ik het nergens storend, omdat het zo verdomd vlot geschreven is.

Elk hoofdstuk begint met een recensie van A.J. Fikry over een bekend kortverhaal. Hij maakt een lijst op voor zijn adoptiedochter Maya van goede kortverhalen die ze kan lezen. Kortverhalen zijn namelijk zijn favoriete genre en Maya hoopt zelf schrijfster te worden. En wie schrijven wil, moet lezen! Al lezen we om belangrijkere redenen ook:

We lezen om te weten dat we niet alleen zijn. We lezen omdat we alleen zijn. We lezen en dan zijn we niet alleen. We zijn niet alleen. Mijn leven zit in deze boeken, wil hij haar zeggen. Lees ze en je kent mijn hart. We zijn niet echt een roman. We zijn ook niet echt een kort verhaal. Uiteindelijk zijn we verzamelde werken. We zijn niet de dingen die we verzamelen, verwerven, lezen. We zijn, zolang als we hier nog zijn, alleen liefde. De dingen die we hebben liefgehad. De mensen van wie we hebben gehouden. En dat is, denk ik, dat is wat echt voortleeft.

Dit boek is een aanrader voor iedereen die van lezen houdt! Het is entertainend. Er zijn geen open eindjes. Je doet er inspiratie in op om kortverhalen te beginnen lezen. En het is mooi geschreven. Ik geef dit boek vijf sterren. 

Review: De boekenapotheek aan de Seine

de boekenapotheek aan de seine.jpgTitel: De boekenapotheek aan de Seine
Auteur: Nina George
Uitgeverij: Luitingh-Sijthoff
Jaar: 2014 (origineel uit 2013)
Pagina’s: 332

In zijn boekenapotheek in Parijs – een schip op de Seine – verkoopt boekhandelaar Jean Perdu romans als medicijn voor de kwalen van het leven. Hij weet precies welk boek geschikt is voor een ander. De enige die hij niet kan genezen is zichzelf. 
Eenentwintig jaar geleden verliet zijn Provençaalse geliefde Manon hem terwijl hij nog sliep. Ze liet een brief achter, die Perdu nooit durfde te lezen. Tot deze zomer. De zomer die alles verandert. Jean Perdu gaat op reis over de rivier naar het hart van de Provence, naar zijn herinneringen en terug naar het leven. 

Ik hou van boeken over boeken. Of boeken over boekenwinkels. Of boeken over bibliotheken. Of boeken over ook maar iets boekgerelateerds. Dus ik was ervan overtuigd dat ik dit boek helemaal geweldig zou vinden. Dat viel eerlijk gezegd toch tegen.

Het boek gaat over de vijftiger Jean Perdu. Hij heeft een groot schip, dat aangelegd is in Parijs en vanwaar hij boeken verkoopt als soort van medicijn. Dat deel van het verhaal vond ik leuk. Hij doet een praatje met zijn potentiële boekenkopers en vertelt hen welk boek geschikt is om hun kwaal op te lossen. Achteraan het boek vind je een overzicht van de noodapotheek van Jean Perdu. Het transgalactisch liftershandboek wordt voorgesteld voor mensen die lijden aan ziekelijk optimisme en humorloosheid. 1984 is tegen goedgelovigheid en onverschilligheid. Pippi Langkous is dan weer werkzaam tegen aangeleerd pessimisme en angst voor wonderen. Enz…

Zichzelf genezen van zijn liefdesverdriet lukt hem echter niet. En dat is dan ook ongeveer waar dit boek mij kwijt was als lezer. Want welke vijftigjarige houdt er nu nog zo vast aan zijn verleden?! Hij is nog steeds niet – na eenentwintig jaar! – over het vertrek van zijn minnares Manon heen. Eén: na eenentwintig jaar mag je er ondertussen toch wel over zijn. Oké, af en toe melancholisch terug denken aan een mooie tijd samen kan ik nog snappen. Wat Jean Perdu doet, is iets helemaal anders. Hij kan niet meer tegen aanrakingen. Hij heeft delen van zijn huis op slot gedaan als museum toegewijd aan haar. Hij negeert alles wat hem iets kan doen voelen: geuren, melodieën, algemene schoonheid van dingen. Twee: het was zijn minnares. Manon was gelukkig getrouwd in de Provence en kwam maar af en toe naar Parijs om tijd de spenderen met Jean. Het was niet eens zijn vrouw of vaste partner!

Hoe dan ook, zij verliet hem en liet alleen een brief achter als uitleg. Een brief die hij blijkbaar na al die jaren nog nooit had gelezen omdat hij het mentaal niet aankon. Mannen. Enfin, hij leest hem nu wel. Blijkbaar had ze hem niet verlaten omdat ze het uit wou maken, maar was ze ziek. En nu voelt hij opeens de behoefte om halsoverkop (zonder geld of iets) met zijn schip te vertrekken en naar de Provence te varen. Hij krijgt nog een jonge verstekeling mee, een jonge schrijver die een writer’s block heeft door de angst om niet te kunnen voldoen aan de hoge verwachtingen voor zijn tweede roman.

De dialoog trok op niet veel. Serieus. Niemand praat zo. Eigenlijk was het niet alleen de dialoog, de algemene schrijfstijl trok op niet veel. De vergelijkingen die soms worden gemaakt, zijn echt wel vergezocht.

Nog storend: de dagboekfragmenten van Manon die er opeens worden bijgehaald. Deze gaven totaal geen meerwaarde aan het verhaal en vond ik zelfs storend.

Enige positieve misschien (buiten de boekenapotheek): de setting is wel leuk. En de boattrip door Frankrijk. Je ruikt precies de Provence al.

Misschien vinden sommige mensen dit net wel een heerlijk romantisch boek om bij weg te zwijmelen. Maar ik vond het slecht geschreven en ver gezocht. Ik persoonlijk vond het geen aanrader. Ik geef De boekenapotheek aan de Seine twee sterren. 

Review: Little women

little womenTitel: Little Women
Auteur: Louisa May Alcott
Uitgeverij: Collins Classics
Jaar: 2010 (origineel uit 1880)
Pagina’s: 257

A heart-warming tale of love, sisterhood, and hardship during the American Civil War, Little Women tells the story of the lovable March family. Meg, Beth, Jo and Amy try to support their mother at home while their father is away at war and enter into various scrapes and adventures as they do so. Alcott beautifully interweaves bad times and good as her characters struggle with the trials and tribulations of growing up and their relationships with one another.

Dit boek is een favoriet boek van veel mensen, voornamelijk dan in Amerika. Het gaat over vier zussen ten tijde van de Amerikaanse Burgeroorlog. De eerste hoofdstukken spelen zich af rond Kerstmis, en ik denk dat je in die periode misschien ook het hardst kunt genieten van dit boek met een warme tas chocolademelk erbij. Nu verloor het boek misschien deel van zijn charme omdat ik het tijdens deze hitte las. Het was al de tweede keer dat ik het las, maar in het kader van mijn reading bucket list moest ik hier nog een recensie over schrijven.

De schrijfster wordt aanschouwd als feministe en progressief. Ze zou het hoofdpersonage, Jo, ook op haarzelf hebben gebaseerd. Jo zou het liefst mee met haar vader gaan vechten in de oorlog en is eigenlijk een beetje een tomboy. Not done in de jaren 1860. Toch vond ik het boek niet zo progressief dan men wel doet uitschijnen. Dit heeft waarschijnlijk ook wel te maken met de tijdsgeest waarin het geschreven is. Geloof speelde toen eenmaal nog een grote rol, en al vanaf het eerste hoofdstuk krijg je dat al door je strot geramd. Misschien ook vandaar de populariteit van dit boek in Amerika, een nog steeds diepgelovig land.

In het eerste hoofdstuk zegt iedere zus al wat hun grootste fout is en stellen ze als doel die te overkomen tegen dat hun vader terugkeert van het front. Meg is te ijdel, Jo is te opvliegend en jongensachtig, Grace is te egoïstisch en Beth is eigenlijk zo goed als perfect, zijnde misschien iets te verlegen en braaf. Veel meer verhaal is er eigenlijk niet. Ze komen uiteraard de nodige tegenslagen tegen om hun van hun doel af te houden, maar intrinsiek is het het verhaal van de vier zussen die opgroeien en hun karakter proberen te verbeteren.

Hoewel dus een super simplistisch verhaal dat misschien ook eerder voor kinderen is bedoeld, vind ik het zeker wel een mooi boek. Ik geef Little Women vier sterren.

Review: Tender is the Night

tender is the night.jpgTitel: Tender is the Night
Auteur: F. Scott Fitzgerald
Uitgeverij: Penguin Books
Jaar: 1968 (origineel uit 1939)
Pagina’s: 334

Dick Diver, the central figure of a group of Americans on the continent between the wars, is a psychiatrist by training and married to a girl he first met as a patient in a Zurich clinic. She is both beautiful and rich, but remains a mental invalid after they are married. Their relationship becomes more and more hollow, and his life without meaning. The two levels of this relationship are reflected in the smart society to which they belong, which in this novel is shown to be both romantically attractive and undeniably corrupt. Scott Fitzgerald wanted to ‘show a man who is a natural idealist… giving in for various causes to the ideas of the haute bourgeoisie, and in his rise to the top of the social world losing his idealism, his talent, and turning to drink and dissipation’. 

Nog eens eentje van mijn reading bucket list. The Great Gatsby is één van mijn lievelingsboeken en van de hand van dezelfde auteur, dus mijn verwachtingen waren hoog. Ze werden niet volledig ingelost. Om één of andere reden zat ik bij The Great Gatsby meer in het verhaal.

Centraal in dit verhaal staat het huwelijk tussen Dick Diver en Nicole Warren. Een gezond huwelijk kan je het volgens mij niet noemen, al worden ze door iedereen die ze ontmoeten als het perfecte koppel beschouwd. De basis van hun huwelijk is echter al niet oké. Nicole was mentaal zeer onstabiel bij hun eerste ontmoeting in het psychiatrisch hospitaal van een vriend van Dick. We komen te weten dat deze mentale ziekte door een onverwerkt jeugdtrauma komt. En wat voor één! Dit houdt echter wel in dat hij zowel haar echtgenoot is, als haar psychiater. Hij moet ook gedeeltelijk zijn carrière stopzetten om voor haar te kunnen zorgen. Dit is iets dat hij haar niet altijd in dank lijkt af te nemen. Bovendien komt Nicole uit een steenrijke familie. Ook dat is soms een gevoelig punt voor een man. Hun huwelijk was dus vanaf het begin gebaseerd op haar volledige afhankelijkheid van hem. Naar het einde toe zien we echter dat ze haar vrijheid en gezondheid terug lijkt te winnen en daar lijkt hij nog minder mee om te kunnen gaan.

Het huwelijk vertoont de eerste barsten wanneer Hollywood actrice Rosemary Hoyt arriveert op het strand van de Divers in de Riviera. Start van een affaire. Uiteraard.

“There’s nothing to do about it,” he said, with a feeling of panic. “I’m in love with you, but it doesn’t change what I said last night.”
“That doesn’t matter now. I just wanted to make you love me – if you love me everything’s all right.”
“Unfortunately I do. But Nicole mustn’t know – she mustn’t suspect even faintly.”

Volgende fiasco: Nicole die één van haar psychoses heeft en de rijdende auto (waar ook hun twee kinderen in zitten) van de baan rijdt.

He had turned up a hill that made a short cut to the clinic and now, as he stepped on the accelerator for a short, straightaway run parallel to the hillside, the car swerved violently left, swerved right, tipped on two wheels and, as Dick, with Nicole’s voice screaming in his ear, crushed down the mad hand clutching the steering wheel, righted itself, swerved once more and shot of the road.

She was laughing hilariously, unashamed, unafraid, unconcerned. No one coming on the scene would have imagined that she had caused it; she laughed as after some mild escape of childhood.

Toch is het Dick zelf die het verpest. Door zijn groeiende apathie en alcoholisme, verliest hij zijn job en het respect van zijn mentaal onstabiele vrouw. En als je zelfs dat al niet meer kan houden!

Tender is the Night bezit dezelfde soort sfeer en personages als The Great Gatsby. Het gaat om een rijkere klasse, met een zeker intellectueel niveau, die toch gedesillusioneerd geraken van de wereld. Volgens mij is het grote verschil dat de personages in The Great Gatsby beter zijn uitgewerkt.

Tender is the Night is zeker een goed boek. Maar The Great Gatsby staat niet voor niets op nummer één van mijn reading bucket list, terwijl Tender is the Night op nummer 91 staat. Ik geef het vier sterren.