Review: Badgasten

badgasten.JPGTitel: Badgasten
Auteur: Emma Straub
Uitgeverij: Ambo/Anthos
Jaar: 2015 (origineel uit 2014)
Pagina’s: 270

Franny Post zag het al helemaal voor zich: een zonovergoten vakantie op Mallorca om samen met het gezin haar 35-jarig huwelijk met Jim te vieren. Zon, zee, mooie stranden, overheerlijke tapas en ontspannen tennispartijtjes beloven een welverdiende ontsnapping aan de de spanningen die er thuis net onder de oppervlakte liggen. Maar naarmate de dagen verstrijken komen er meer geheimen boven water, steken ingesleten patronen de op op en worden oude wonden opengereten.
Subtiel en met veel droge humor schets Emma Straub het portret van een gezin. In een elegante stijl toont ze wat familieleden willen laten zien wat ze juist voor elkaar willen verbergen.

Dit boek las ik om preventief in vakantiestemming te komen. Ik las eerder al veel positieve recensies over Badgasten op andere blogs waardoor ik benieuwd was geworden. Verder wilde ik een boek om heerlijk bij weg te dromen naar warmere oorden. Daar is dit boek dan ook in geslaagd. Hoera!

Ik ben nooit iemand geweest die begreep waarom mensen met het hele gezin op reis zouden blijven gaan, zelfs nadat de kinderen het huis uit zijn. Waarschijnlijk heeft dat grotendeels te maken met het feit dat ik met mijn ouders nooit op reis ben gegaan, simpelweg omdat die zelf nooit op reis gaan. Er moeten koeien worden gemolken bij mijn ouders thuis, elke dag opnieuw. Dit boek toont toch wel aan waarom ik geen grote fan ben van familievakanties. Die brengen namelijk niet bepaald het beste in de mens naar boven.

Ik zal eerst de korte samenvatting geven. Ouders Franny en Jim zijn 35 jaar getrouwd en willen dat vieren met hun twee kinderen Bobby en Sylvia en met Franny’s beste vriend Charles. De partners van Bobby en Charles zijn ook van de partij. Bobby is samen met Carmen, een oudere Cubaanse vrouw die geobsedeerd is met fitness en gezondheid. Charles is samen met Lawrence die werkt als boekhouder in de filmbusiness. Wat een leuke vakantie moest worden, start al in mineur. Franny is erachter gekomen dat Jim een affaire had met een drieëntwintigjarige stagiaire op zijn werk. Weg sfeer. De relatie van Bobby en Carmen is ook niet wat het moet zijn. Bovendien hebben de twee geldproblemen. Sylvia heeft als doel ontmaagd worden tijdens de twee weken durende vakantie en heeft haar oog daarvoor laten vallen op Joan, haar leraar Spaans. En Charles en Lawrence staan onder stress omdat ze proberen een baby te adopteren. Leuk toch, zo’n vakanties?!

Badgasten is grappig en herkenbaar geschreven. De observaties over het huwelijk, het gezinsleven, het opvoeden van kinderen, enz. zijn zeer treffend.

Bijvoorbeeld:

Zijn affaire opbiechten aan Franny was duizendmaal erger geweest dan het gesprek met de directie. Het was niet gemakkelijk om iemand na vijfendertig jaar huwelijk nog iets te vertellen wat haar verraste, maar dat had hij toen wel gedaan.
(…)
Dit was waar hij niet aan had willen denken als hij met Madison was, toen hij dacht dat hij misschien wel weer vijfentwintig kon zijn, als hij dat maar hard genoeg wilde. Maar er viel niet te ontsnappen aan je eigen leven. Franny was een feit en Madison een luchtspiegeling. Ze had een luchtspiegeling moeten bijven. Een fantasie waarop hij zich aftrok, een geil plaatje, maar in plaats daarvan had Jim haar echt laten worden en in zijn armen gesloten. En dat kon hij niet ongedaan maken.

En deze:

Er was niets moeilijker of belangrijker in het leven dan iedere ochtend opnieuw besluiten om door te gaan op de ingeslagen weg, terug te gaan naar je vergeten zelf van zoveel jaren geleden en opnieuw dezelfde beslissing te nemen. Huwelijken moesten, net als schepen, geloodst worden, met sterke handen aan het stuurwiel.

Ik denk dat Tolstojs bekende openingszin van Anna Karenina ook voor dit boek van toepassing is: “Alle gelukkige gezinnen lijken op elkaar, elk ongelukkig gezin is ongelukkig op zijn eigen wijze.” Op het einde is dit ongelukkig gezin in ieder geval blij dat ze weg kunnen van het eiland.

Badgasten is geen hoogstaande literatuur, uiteraard. Maar wel een vermakelijk boek. De personages zijn levensecht, vooral matriarch van de familie Franny is goed uitgewerkt. Er komen geen onverwachte plottwists in dit boek, maar dat verwacht je ook niet. De cover is vrolijk en vakantie-achtig. De setting in Mallorca is geweldig. Al bij al is het goede vakantielectuur, ideaal voor op het strand. Ik geef het drie sterren.

Advertenties

Review: De kleur paars

de kleur paars.JPGTitel: De kleur paars
Auteur: Alice Walker
Uitgeverij: Artemis & Co
Jaar: 2013 (origineel uit 1982)
Pagina’s: 255

De kleur paars is het ontroerende verhaal van de zusjes Celie en Nettie, die opgroeien in het arme Zuiden van de Verenigde Staten aan het begin van de twintigste eeuw. Celie wordt jong uitgehuwelijkt aan een oudere man die haar mishandelt, maar ze schikt zich in haar lot. Als ze ontdekt dat hij jarenlang brieven van Nettie voor haar heeft achtergehouden en ze haar gevoel van eigenwaarde herwint dankzij haar vriendin Shug, besluit Celie om terug te vechten. 

De kleur paars is een feministische klassieker. Het werd daarom ook gelezen door Emma Watsons leesclub op Goodreads, Our Shared Shelf. Dit boek vertelt het verhaal van Celie, een jong Afro-Amerikaans meisje dat heel wat meemaakt in haar leven. In haar jeugd wordt ze verkracht en mishandelt door haar vader (die later haar stiefvader blijkt te zijn, niet dat het dan minder erg is); ze krijgt twee kinderen van hem; uiteindelijk wordt ze uitgehuwelijkt aan een al even agressieve man genaamd Albert. Oorspronkelijk lijkt ze zich te berusten in haar slechte leven, maar door de hulp en inspiratie van een paar sterke dames krijgt ze zelf wat meer karakter en laat ze zich niet meer doen.

Heel dit boek is geschreven in briefvorm. In eerste instantie richt Celie haar brieven aan God, omdat ze denkt dat ze niemand anders meer heeft. Als blijkt dat haar zus Nettie toch nog leeft en dat Albert Netties brieven heeft achtergehouden, richt Celie haar brieven aan Nettie. Celie heeft niet lang naar school kunnen gaan en dat merk je ook in haar taalgebruik. We krijgen halverwege het boek ook de brieven van Nettie aan Celie te lezen. Nettie heeft iets meer geluk gehad in haar leven en werkt als hulpje van een missionaris in Afrika.

Dit verhaal gaat dus over de zoektocht van een jonge, zwarte vrouw naar haar eigen identiteit. In het begin cijfert ze zichzelf weg en is ze heel onderdanig. Ik vond ze soms misselijkmakend onderdanig en gelovig. Het is voornamelijk door de blueszangeres en tevens minnares van haar man, Shug Avery, dat ze ontdekt dat het anders kan. Celie wordt zelf ook verliefd op Shug. Hierdoor ontstaat er een rare driehoeksverhouding. Verder is er nog Albert en Celies schoondochter, Sofia, die echt hilarisch is. Het is door Shug en Sofia dat Celie zelf eindelijk wat karakter kweekt en zich niet meer laat doen.

Ondanks dat het een boek is met veel geweld, eindigt het boek op een positieve noot. Er is opnieuw toenadering tussen verschillende personages en er lijkt kans op verzoening te zijn. Eind goed, al goed!

Ik vond De kleur paars een mooi boek. Soms ergerde ik mij aan het slechte taalgebruik en het mentaal zwakke hoofdpersonage, maar al bij al was het een oké boek. Dit boek gaat over het conflict tussen blank en zwart, maar ook tussen man en vrouw. Iets wat nog altijd relevant is, ondanks dat we al een eeuw verder zijn. Ik geef het drie sterren.

Review: De leesclub voor het einde van het leven

de leesclub voor het einde va het leven.JPGTitel: De leesclub voor het einde van het leven
Auteur: Will Schwalbe
Uitgeverij: Ambo
Jaar: 2013 (origineel uit 2012)
Pagina’s: 298

In De leesclub voor het einde van het leven beschrijft Will Schwalbe de laatste maanden van het leven van zijn moeder, die kort daarvoor te horen heeft gekregen dat ze kanker heeft. Moeder en zoon hebben al van jongs af aan een grote liefde voor literatuur. Ze vinden elkaar in gesprekken over boeken, die een aangename afleiding betekenen van de ziekte die het leven van Wills moeder steeds meer in beslag neemt. En zo vormt zich een bijzondere leesclub met slechts twee leden – een moeder en een zoon.
Moeder en zoon bespreken de meest uiteenlopende boeken: van De Hobbit van J.R.R. Tolkien tot Het jaar van magisch denken van Joan Didion, van de Bijbel tot Ian Mc-Ewans Aan Chesil Beach, van Stieg Larsson tot Thomas Mann. Zowel door het lezen van boeken als door het delen van hun leeservaringen vinden ze een manier om beter te kunnen omgaan met de naderende dood.

Ik vind het concept achter dit boek heel mooi, maar de uitvoering niet zo super. Dit is een waargebeurd verhaal over een schrijver bij wiens moeder terminale alvleesklierkanker wordt gediagnosticeerd. In plaats van over hun gevoelens, dromen, angsten, enz. te praten, praten moeder en zoon over boeken die ze gelezen hebben. Meestal kunnen ze aan de hand van hun gelezen boeken zwaardere onderwerpen aankaarten. En zo ontstaat hun kleine leesclubje, met bijeenkomsten tijdens de chemobehandelingen of bij de moeder thuis. In principe is dit een prachtig verhaal, maar ik vond het niet altijd even goed geschreven.

Toch was ik op het einde aan het huilen, ook al weet je al vanaf het begin dat ze gaat sterven. Terminale kanker is nu eenmaal niet iets waarvan je nog geneest. Tenzij in de paar miraculeuze gevallen waarvan je soms hoort. Maar percentueel gezien kan je beter niet op een mirakel hopen.

Tussen de boeken die de twee bespreken, zitten heel wat boeken waarvan ik nog nooit had gehoord. Leuk, want nu heb ik nieuwe boekentips. Ik ben bijvoorbeeld benieuwd geworden naar Crossing to Safety van Wallace Stegner. Ook leuk was het wanneer ik een boek wel al had gelezen, zoals De Hobbit of Mannen die vrouwen hatenWat ik jammer vond, was dat er weinig van de boeken echt beschreven werd. Elk hoofdstuk verwijst naar een boek dat iemand aan het lezen is, maar dat betekent niet dat dat boek in detail wordt besproken. Ze blijven altijd nogal aan de oppervlakte met hun opmerkingen.

Nog een minder leuk aspect is hoe de stervende moeder als een ideale vrouw wordt voorgesteld. Ik snap dat de zoon het moeilijk heeft met haar dood en dat hij haar nagedachtenis wil eren. Misschien was ze ook wel echt een prachtvrouw die zich inzette voor goede doelen. Maar dit gaat er soms wat over. Memoires zijn pas interessant om te lezen als je ook slechte kanten van iemands leven belicht. En die ontbraken hier volledig. De moeder wordt omschreven als een moeder Theresa figuur, en dat vind ik als cynicus ongeloofwaardig.

Ik vond het boek maar zo-zo. Ik leefde gewoon niet echt mee met de personages, ondanks dat het autobiografisch is geschreven. Dit boek gaat over de liefde voor het lezen en voor het leven. Een liefde die we met zijn allen moeten toejuichen! Plus ik heb zelf mijn eigen reading bucket list, dus dat aspect is wel herkenbaar. Ik geef De leesclub voor het einde van het leven drie sterren.

Review: The Marriage Plot

the marriage plot.JPGTitel: The Marriage Plot
Auteur: Jeffrey Eugenides
Uitgeverij: Fourth Estate
Jaar: 2012 (origineel uit 2011)
Pagina’s: 513

Brown University, 1982. Madeleine Hanna, dutiful English student and incurable romantic, is writing her thesis on Jane Austen and George Eliot authors of the great marriage plots. As Madeleine studies the age-old motivations of the human heart, real life, in the form of two very different men, intervenes.
Leonard Bankhead, brilliant scientist and charismatic loner, attracts Madeleine with an intensity that she seems powerless to resist. Meanwhile her old friend Mitchell Grammaticus, a theology student searching for some kind of truth in life, is certain of at least one thing that he and Madeleine are destined to be together.
But as all three leave college, they will have to figure out how they want their own marriage plot to end.

Dit boek ben ik al vaak op lijstjes tegengekomen. Meestal zijn dat dan lijstjes in de trant van ‘books to get you through your quarter-life crisis’. Een quarter-life crisis is nu sowieso niets waar ik echt mee te kampen heb, misschien daarom dat ik dit boek niet zo goed vond. Een beetje jammer, want de korte samenvatting klonk toch echt als iets waarvan ik zou genieten. Helaas!

Dit boek gaat over Madeleine Hanna die net is afgestuurd en aan de start van haar volwassen leven staat. Ik vond Madeleine overkomen als een complete trut. En haar twee love interests Leonard en Mitchell zijn niet veel beter. Leonard is een manisch-depressief, wetenschappelijk genie en Mitchell is – als theologiestudent – op zoek naar zijn geloof, maar gelooft vooral dat hij is voorbestemd met Madeleine te trouwen.

Wel grappig vond ik de beschrijving van waarom iemand in godsnaam Taal-en Letterkunde zou volgen, wetende dat er toch geen jobs in dit vakgebied zijn:

That left a large contingent of people majoring in English by default. Because they weren’t left-brained enough for science, because history was too dry, philosophy too difficult, geology too petroleum-oriented, and math too mathematical – because they weren’t musical, artistic, financially motivated, or really all that smart, these people were pursuing university degrees doing something no different from what they’d done in first grade: reading stories. English was what people who didn’t know what to major in majored in.

Daar moest ik toch eens mee lachen, omdat het zo pijnlijk accuraat is. Verder zijn ook alle verwijzingen naar Derrida en Lyotard herkenbaar voor iedereen die ooit een literatuurvak heeft gevolgd.

Toch, de titel en korte omschrijving geven je het idee dat dit boek over een huwelijk zal gaan, of toch op zijn minst over liefde in het algemeen. Maar eigenlijk is het een simpel coming-of-age verhaal van drie verwende, blanke kinderen. Er is weinig actie, weinig diepgang en weinig introspectie. Dus weinig wat de moeite waard is om te lezen.

Het enige wat ik goed gedaan vond, was hoe de depressie van Leonard wordt omschreven. Een klein deel wordt zelfs vanuit het standpunt van Leonard zelf geschreven en dat vond ik echt knap gedaan. Leonard is slim, wat zijn depressie nog erger lijkt te maken. Hij weet wat de dokters denken. Hij weet wat de pillen met hem doen. Hij probeert zelf zijn dosis antidepressiva te bepalen. Maar niets lijkt echt te helpen. De ene moment is alles goed, en de andere moment heeft hij een zware inzinking. Wat allemaal uitmondt in volgende ‘ruzie’ die hij met Madeleine heeft:

“Let me tell you what happens when a person’s clinically depressed,” Leonard began in his infuriating doctorly mode. “What happens is that the brain sends out a signal that it’s dying. The depressed brain sends out this signal, and the body receives it, and after a while, the body thinks its dying too. And then it begins to shut down. That’s why depression hurts, Madeleine. That’s why it’s physically painful. The brain thinks it’s dying, and so the body thinks it’s dying, and then the brain registers this, and they go back and forth like that in a feedback loop.” Leonard leaned toward her. “That’s what’s happening inside me right now. That’s what’s happening to me every minute of every day. And that’s why I don’t answer when you ask me if I had a good time at the party.”

The Marriage Plot wordt door velen beschouwd als een fantastisch boek, maar ik was echt niet overtuigd. Ik geef het twee sterren.

 

Review: Voorbije liefdes

voorbije liefdes.JPGTitel: Voorbije liefdes
Auteur: Richard Yates
Uitgeverij: De Arbeiderspers
Jaar: 2017 (origineel uit 1984)
Pagina’s: 373

Jong, ambitieus en pasgetrouwd, probeert Michael Davenport zich te manifesteren als schrijver. Zijn vrouw Lucy blijkt miljoenen op de bank te hebben staan, maar Michael wil met haar kunnen leven van zijn boeken. Lucy zelf weet niet goed wat er van haar wordt verwacht, en haar huwelijk brengt haar niet het geluk waar ze op hoopte.
Voorbije liefdes toont het leven van een tragisch, maar hoopvol koppel met torenhoge ambities. Ze zijn op zoek naar hun talenten en manieren om gelukkig te worden, maar dat lijkt hun vrienden beter af te gaan dan hunzelf.

Er was een tijd dat ik ervan droomde auteur te worden. Ik heb het hier dan voornamelijk over de laatste twee jaren van het middelbaar toen zowel mijn lerares Nederlands als mijn lerares geschiedenis en esthetica (en tevens ook dochter van Jef Geeraerts) zeiden dat ik talent had. Toen ben ik taal-en letterkunde gaan volgen en daar is het misgelopen. Of toch ergens gaandeweg. Maar als ik een boek zelf geschreven zou willen hebben, is het wel dit boek. Of met dat gevoel sloeg ik toch de allerlaatste pagina om. Ondertussen heb ik het al even uit en kan ik iets kritischer naar het boek kijken. Maar toch, goed boek!

Dit boek gaat over het uiteenvallen van een huwelijk, over mensen met ambities, over kunst, en over zoveel meer.

Het eerste deel loopt tot pagina 114 en gaat over het begin en tevens het einde van het huwelijk van Michael Davenport en Lucy Blaine. De volgende delen tonen hoe de twee verder gaan met hun levens.

Hun huwelijk start ongeveer zo:

Ze was niet het knapste meisje dat hij ooit had ontmoet, maar ze was het eerste knappe meisje dat zoveel belangstelling voor hem toonde, en hij wist dat een dergelijke combinatie veel kon opleveren.

En eindigt zo:

Ik weet wat je bedoelt, maar ik ben het niet met je eens. Ik heb altijd geweten wat je over van alles bedoelde, dat is nooit het probleem geweest. Het probleem is dat ik het nooit met je eens was – helemaal nooit – en het ontstellende is dat ik me dat pas een paar maanden geleden zelfs maar ben gaan realiseren.

(…)

Ik bedoel, het was al verrassend genoeg te merken dat ik je dierbare, elitaire Kenyon Review-ideetjes altijd gehaat heb – en ik wil je bij god nooit meer van mijn leven ‘gedicht’ of ‘toneelstuk’ horen zeggen – maar nu besef ik dat ik je stem op zich al haat. Begrijp je me? Ik kan de klank van je stem domweg niet meer verdragen. Of de aanblik van je gezicht.

Veel dramatisch gebeurt er niet in het boek. Toch is het soms triest om te lezen. Iedereen lijkt eenzaam te zijn, vol van torenhoge verwachtingen die nooit worden ingelost. Het gaat om allemaal creatievelingen (voornamelijk schilders en auteurs) die dromen van een grote doorbraak. Een doorbraak die uiteraard voor een kleine minderheid is weggelegd. Uiteindelijk moeten ze dus allemaal tevreden zijn met hun gemiddelde leven in de suburbs. Er is natuurlijk niets mis met deel uit te maken van de middenklasse; maar je bent jong en je wilt wat.

Het echte hoofdpersonage lijkt toch voornamelijk Michael te zijn. Hij komt nogal zwak over. Zijn leven zou een pak mooier en gemakkelijker kunnen zijn, moest hij niet zo koppig zijn. Zijn eerste vrouw Lucy bekent tijdens hun huwelijksreis dat ze enkele miljoenen op de bank heeft staan, maar Michael weigert daar gebruik van te maken, puur uit principe. Hij wil het helemaal zelf maken. Hij wil de dominante broodwinner in hun relatie zijn en kunnen leven van zijn poëzie. Ondertussen worstelt hij wel met een drankprobleem, een depressie, psychoses en angsten. Hij idealiseert de levens van twee schilders die hij kent en is jaloers op hun succes.

Ik vond Voorbij Liefdes een heel mooi boek. Ik kan wij wel inbeelden dat het een beetje monotoon en saai kan zijn voor veel mensen. Echt heel veel gebeurt er niet. Toch is het volgens mij een realistisch beeld van de situatie in Amerika de eerste decennia na de Tweede Wereldoorlog. De man voelt zich bedreigd door het geld/werk van zijn vrouw. En daar gaat hun huwelijk aan kapot. Ik geef dit boek vier sterren.

 

Review: Lord of the Flies

lord-of-the-flies.jpgTitel: Lord of the Flies
Auteur: William Golding
Uitgeverij: Faber and Faber
Jaar: 1996 (origineel uit 1954)
Pagina’s: 271

A plane crashes on a desert island and the only survivors, a group of schoolboys, assemble on the beach and wait to be rescued. By day they inhabit a land of bright fantastic birds and dark blue seas, but at night their dreams are haunted by the image of a terrifying beast. As the boys’ delicate sense of order fades, so their childish dreams are transformed into something more primitive, and their behaviour starts to take on a murderous, savage significance.

Ik ben in avonturenboekenbui de laatste tijd, wat volgens het groene boekje geen officieel woord is, maar dat wel zou moeten zijn. Bovendien probeer ik zo veel mogelijk boeken van mijn reading bucket list te lezen. Niet dat ik van plan ben om binnenkort dood te vallen, maar je weet maar nooit. Onlangs herlas ik Lord of the Flies, wat William Golding de Nobelprijs voor de Literatuur opbracht. Ik had dit boek ooit al eens voor de universiteit moeten lezen. Ik vind het een beetje een eng boek. Een geniaal goed geschreven boek, maar het gaat over een hoop kinderen op een onbewoond eiland die veranderen in complete wilden en elkaar vermoorden. Creepy, toch?!

De twee hoofdpersonages zijn Ralph en Jack. Beiden komen in aanmerking als leidersfiguur en hebben een zekere autoriteit over zich. Ralph krijgt uiteindelijk de meeste stemmen tijdens de stemronde op het strand, waarschijnlijk omdat hij de knapste van de twee is. Gelukkig maar dat hij wordt verkozen, want Ralph is diegene die nog een beetje gezond verstand blijft behouden tijdens de paar maanden dat ze op het eiland zitten. Jack is meer de alfaman die als een complete neanderthaler rondloopt op het eiland en enkel en alleen maar wil jagen. Ugh! Er zijn nog andere gedenkwaardige personages in het boek, zoals Piggy en Simon. Piggy staat symbool voor de rationaliteit en Simon voor aangeboren goedheid van de mens.

Dit boek was waarschijnlijk als allegorie bedoeld op de hele menselijke beschaving. Volgens mij wil Golding aantonen dat de mens van nature uit slecht is.Als zelfs kinderen tot zulke gruweldaden in staat zijn, wat zegt dat dan over volwassenen?! We hebben wetten en leiders nodig om de orde te handhaven, maar zonder supervisie en sociale controle door de overheid zijn we allemaal wilde beesten! Zelfs brave schooljongetjes lijken van nature uit slecht. Ze verliezen al snel hun onschuld en het einde is zowel ironisch als somber.

Ik zou dit boek aanraden voor iedereen die wat meer ‘klassiekers’ wil lezen en niet goed weet waar te beginnen. Tenzij je ontzettend van vrolijke boeken houdt met happy endings, dan zou ik hier niet aan beginnen. Ik geef het vijf sterren. 

Review: Het Diner

het diner.JPGTitel: Het Diner
Auteur: Herman Koch
Uitgeverij: Anthos
Jaar: 2016 (origineel uit 2009)
Pagina’s: 301

Twee echtparen gaan een avond uit eten in een restaurant. Ze praten over alledaagse dingen, maar ondertussen vermijden ze waar ze het eigenlijk over moeten hebben: hun kinderen. Die hebben samen iets uitgehaald wat hun toekomst kan verwoesten.

Heerlijk boek! Een al wat ouder boek, maar ik heb het nu pas voor het eerst gelezen. Het Diner gaat ook daadwerkelijk over een diner. Soms moet je het niet ver zoeken! Al gaat het wel om een diner in een te fancy restaurant ergens in Amsterdam waar je gemakkelijk rond de 500 euro kwijt bent voor een etentje voor vier personen, als het al niet meer is. Desondanks spelen er zich herkenbare situaties af in het restaurant. Het Diner is opgebouwd volgens de verschillende gangen: Aperitief, Voorgerecht, Hoofdgerecht, Nagerecht, Digestief en Fooi. Dat is dezelfde volgorde van dineren voor de rest van de mensheid, ook al is dat dan een diner in een simpele brasserie. Het zijn twee koppels die aan de tafel zitten. Eigenlijk zouden ze het over hun kinderen moeten hebben, maar lullen ze vooral over films en reizen, zoals dat meestal gaat op etentjes.

Ik vind niemand van de personages sympathiek overkomen. Het zijn twee koppels: verteller Paul en zijn vrouw Claire, en Pauls broer Serge en diens vrouw Babette. Serge wordt getipt als toekomstige minister-president van Nederland en heeft er dus alle baat bij positief in de media te verschijnen. Hij zit echter met een moreel dilemma. Pauls zoon Michel en Serges zoon Rick hebben namelijk iets ergs uitgestoken. Ze hebben per ongeluk een zwerfster vermoord. En daar zijn camerabeelden van. Beelden die door het hele land zijn gezien in een aflevering van Opsporing Verzocht. Enkel de ouders herkennen hun kinderen, de politie is geen stap dichterbij. Is het nu aan de ouders om hun kinderen aan te geven en zo hun toekomst te verpesten? Of kunnen ze beter zwijgen? Hoever ga je als ouder om je kind te beschermen?

Het boek draait om de plot. Ik heb het al als thriller omschreven zien worden. Er zit inderdaad wel een zekere spanningsboog in, maar ik vond het toch voornamelijk een grappig boek. Wat niet wegneemt dat ik het op twee dagen heb uitgelezen, omdat ik het niet kon wegleggen. De momenten waarop de gerant het eten omschrijft met zijn pink te dicht bij het eten, zijn echter gewoonweg hilarisch:

“De lamszwezerik is gemarineerd in Sardijnse olie met rucola,” zei de gerant die ondertussen bij Claires bord was aangeland en met zijn pink twee minuscule stukjes vlees aanwees. “De zontomaatjes komen uit Bulgarije.”

Wat in de eerste plaats opviel aan Claires bord was de onafzienbare leegte. Natuurlijk, ik weet ook wel dat in de betere restaurants kwaliteit boven kwantiteit wordt gesteld, maar er zijn leegtes en leegtes. Hier was de leegte, het gedeelte van het bord waar helemaal geen eten lag, duidelijk op de spits gedreven.

Het was alsof het lege bord je uitdaagde om er iets van te zeggen, om verhaal te gaan halen in de open keuken. “Dat durf je toch niet!” zei het bord en het lachte je uit in je gezicht.

(…)

“Dit is warme geitenkaas met pijnboompitten en walnootsnippers.” De hand met de pink bevond zich boven mijn bord. Ik onderdrukte de aanvechting om “Dat weet ik want dat is precies wat ik heb besteld” te zeggen, en concentreerde me op de pink. Dichterbij dan dit was hij vanavond nog niet gekomen, ook niet bij het inschenken van de wijn.

(…)

“Dit is veldsla,” zei de gerant; ik keek naar de pink, op amper een centimeter van de drie of vier opkrullende groene blaadjes en de gesmolten klodder geitenkaas, en daarna naar de hele hand, die zich zo dichtbij bevond dat ik me maar een klein stukje voorover zou hoeven te buigen om hem te kussen.

Ik vind dat humor!

Het Diner is zeer zeker een goed boek. Het tempo zit goed. Het is spannend. Het is grappig. Het heeft onsympathieke personages, wat ik meestal leuker vind dan de standaard vertellers. Een restaurantbezoek gaat nooit nog hetzelfde zijn. En de politiekers op tv ga je nu ook anders bekijken. Ik geef het vijf sterren!