Review: De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween

de 100-jarige man die uit het raam klom en verdween.jpgTitel: De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween
Auteur: Jonas Jonasson
Uitgeverij: Signatuur
Jaar: 2014 (origineel uit 2009)
Pagina’s: 358

Allan wordt honderd en dat wordt groots gevierd in het bejaardentehuis, behalve dan dat de jarige het op zijn heupen krijgt en kort voordat het feest losbarst, vertrekt. De tijd die hem rest kan hij beter besteden, vindt hij, en hij klimt uit het raam en verdwijnt. Pers en burgemeester hebben het nakijken. Vanaf het moment dat Allan het bejaardentehuis verlaat, wordt De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween een soort roadtrip waarbij de lezer de memorabele avonturen van de 100-jarige meemaakt. Memorabele momenten uit zijn leven én die van de twintigste-eeuwse geschiedenis passeren de revue, met Allan als wel heel bijzonder gezelschap. 

Ik kom een paar jaar na de hype, maar besloot om De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween alsnog te lezen. En wat heb ik van dit boek genoten! Dit is echt een supergrappige roman en alle andere superlatieven die je maar kunt bedenken.

Allan Karlsson zit in het bejaardentehuis in het Zweedse Malmköping. Hij wordt 100 jaar oud en dat moet worden gevierd. Alleen heeft Allan daar zelf helemaal geen zin in. Vlak voordat het feest begint, kruipt hij op zijn pantoffels door zijn kamerraam en ontsnapt. Allan heeft geen vooropgezet plan. Hij heeft zelfs geen hoed of schoenen bij, maar wel een klein beetje geld en dat moet dan maar genoeg zijn. Na een vlucht van een paar honderd meter, moet hij even uitrusten. Pijnlijke knieën en al. Gelukkig komt hij hierna snel aan een busstation, waar hij op een willekeurige bus stapt en ondertussen nog de koffer van één of ander onguur type steelt. Blijkt dat dit louche heerschap lid uitmaakt van een bende en dat er heel veel geld in de koffer zit. Begin van een gekke achtervolging waarbij Allan onderweg rare vrienden maakt en sommige achtervolgende bendeleden het helaas door omstandigheden niet overleven. Daarenboven zit nu ook de politie achter Allan en zijn vrienden aan. Oorspronkelijk zien ze Allan als slachtoffer van een mogelijke ontvoering, maar wanneer de lijken zich opstapelen, denken ze eerder aan een bende.

Dit verhaal wordt afgewisseld met het levensverhaal van Allan zelf, die als 100-jarige al heel wat heeft meegemaakt. Maar echt! Hij begon op jonge leeftijd te werken in een dynamietfabriek. Deze kennis over explosieven heeft hem in de loop van zijn leven vaak geholpen. Op willekeurige manieren belandt Allan steevast in belangrijke gebeurtenissen met bekende mensen die de loop van de 20ste eeuw hebben bepaald. Hij ontmoet Franco, Truman, Stalin, enz. Zolang hij maar wat alcohol te drinken krijgt, vindt hij alles goed. Hij heeft zelf geen enkele politieke voorkeur, wat grappige conversaties oplevert.

De hoofdstukken zijn kort. Het tempo van deze knotsgekke roadtrip ligt hoog. Ik heb zelden iets zo vlot geschreven gelezen. Toch blijft er een zekere logica en plot terug te vinden in het verhaal. Alles lijkt te kloppen, al moet je er natuurlijk ook niet te veel van geloven. Maar dat is net de charme aan ‘een verhaal vertellen’, wat de auteur in zijn voorwoord ook benadrukt. En het charmeert de auteur dat hij zijn opa aanhaalt als groot verhalenverteller en dit boek aan zijn grootvader opdraagt.

Ik hoop dat ik ook op zo’n manier als Alan Karlsson oud kan worden en dat ik later kan terugblikken op een mooi, lang leven en nog altijd op zoek ga naar avontuur. De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween is een sterk verhaal, dat natuurlijk niet heel realistisch is, maar wel ontzettend grappig. En je krijgt nog wat geschiedenis erbij ook, gratis en voor niets. Al zou ik die wel met een korreltje zout nemen! Ik hou van de absurditeit en zwarte humor in dit boek! Ik snap volledig dat dit boek jaren geleden weken in de bestsellerslijsten stond. Een echte vermakelijke roman vol humor en met een zekere feelgoodfactor. Ik geef het vier sterren.

Advertenties

Review: De gele ogen van de krokodillen

de gele ogen van de krokodillen.jpgTitel: De gele ogen van de krokodillen
Auteur: Katherine Pancol
Uitgeverij: Manteau
Jaar: 2011 (origineel uit 2006)
Pagina’s: 584

Deze roman speelt zich af in Parijs. Maar toch kom je er krokodillen tegen. Deze roman praat over mannen. En over vrouwen. Over de vrouwen die we zijn. Vrouwen die we zouden willen zijn. Vrouwen die we nooit zullen zijn. Vrouwen die we misschien worden. Deze roman is de geschiedenis van een leugen. Maar ook een liefdesverhaal. Een verhaal over vriendschap en bedrog. Een verhaal over geld en dromen. Deze roman laat je lachen en huilen. 

Dit boek heb ik al een poosje uit, maar ik had nog niet de tijd gevonden mijn gedachten erover neer te typen. Ik was eigenlijk geen fan. Ik vond de cover en titel leuk en had er al wel eens positieve reacties over gelezen, maar ik vond dit boek veel te dik voor wat het in feite was. Dit boek maakt deel uit van een trilogie. Een serie waar ik nu niet meteen behoefte voor voel om ze te lezen, ondanks de grappige titels (vervolgboeken: De trage wals van de schildpadden en De eekhoorns huilen op maandag). Blijkbaar is dit boek ook verfilmd geweest. Ik heb net even de trailer gezien en die vond ik er wel goed uitzien. Misschien geef ik de film nog een kans.

De tekst op de achterflap zegt niet over wat het boek precies gaat. Al gaat het inderdaad voornamelijk over vrouwen. Hoofdpersonage is Joséphine, een getrouwde vrouw met twee dochters die in de achterbuurten van Parijs woont. Aan het begin van het boek beslist haar man haar te verlaten voor zijn minnares. Hierdoor beginnen al haar problemen. Ze voelt zich eenzaam, gefaald en komt ineens in geldnood, zeker wanneer haar (ex-)man investeert in een krokodillenboerderij in Afrika en zo schulden creëert. Er was immers nog geen officiële scheiding, dus schulden zijn gezamenlijk. De zus van Joséphine, Iris, komt met het lumineuze idee om een boek te schrijven. Iris, een rijke snob, had op een diner zitten opscheppen over een denkbeeldig boek dat ze aan het schrijven is. Uiteindelijk kan ze niet anders dan te zorgen dat ze met een boek over de brug komt. Gelukkig kan Joséphine haar kennis over de 12de eeuw en haar schrijftalent helpen. Joséphine schrijft als ghost writer het boek voor Iris en brengt hiermee het broodnodige geld in het laatje voor haar en haar dochters.

Joséphine is natuurlijk niet het enige personage. We krijgen ook nog de verhalen te lezen van enkele andere randpersonages. Zo zijn er de twee dochters van Joséphine, en jeetje, wat is de oudste dochter Hortense een trut! De stiefvader van Iris en Joséphine, Marcel, speelt ook een rol in dit verhaal. Ongelukkig getrouwd met de kille moeder van Joséphine en Iris, houdt hij er een affaire op na met Josiane, zijn secretaresse. Dan zijn er nog de buren met hun eigen bizarre verhaallijn en natuurlijk zou een roman niet compleet zijn zonder love interest, zijnde de houtje-touwtje man die Joséphine in de bibliotheek ontmoet.

In principe leest dit boek wel vlot en is het allemaal niet te moeilijk geschreven. We switchen van standpunt tussen de verschillende hoofdstukken en krijgen zo een beeld in de levens van de verschillende personages. Ze zijn allemaal in zekere mate herkenbaar. Sommige personages vind je sympathiek (Joséphine en Marcel bijvoorbeeld), andere personages haat je (de oudste dochter en de moeder van Joséphine bijvoorbeeld). Toch vond ik het maar saai. Misschien deels omdat ik dit boek eerder onder categorie chicklit zou plaatsen en ik daar maar zelden van geniet. Al zijn er altijd uitzonderingen op die regel, denk maar aan de Bridget Jones boeken die ik wel grappig vind!

Ik vond De gele ogen van de krokodillen echt te dik en te saai. Dit boek laat zien hoe twee zussen toch compleet verschillende mensen kunnen zijn: de één een echte society-vrouw en de andere een hardwerkende voetveeg. Het is een luchtige roman, en ik denk dat bijvoorbeeld mijn moeder (fan van Santa Montefiore) deze wel goed zou vinden. Karakterbeschrijvingen zitten goed en het leest vlot. Ik vond er helaas niets aan en geef het twee sterren.

 

 

 

Review: Rebecca

rebecca.jpgTitel: Rebecca
Auteur: Daphne Du Maurier
Uitgeverij: Artemis & Co
Jaar: 2013 (origineel uit 1938)
Pagina’s: 379

Wanneer Max de Winter zijn jonge bruid vanuit een zonnig Monte Carlo meeneemt naar het sombere Manderley, het huis waar hij met inmiddels overleden eerste vrouw Rebecca heeft gewoond, wordt ze geconfronteerd met de dominante huishoudster, mevrouw Danvers. Zij blijkt geenszins van plan de herinnering aan Rebecca op te geven en weigert de aanwezigheid van Max’ nieuwe vrouw te accepteren. Ze doet er alles aan om haar het leven zuur te maken.

Ik weet dat Rebecca het lievelingsboek is van een vlogger die ik volg, Savidge Reads. Bovendien was het lang geleden dat ik nog eens iets van mijn reading bucket list had gelezen. Plus ik had dit boek al lang in mijn kast staan, smekend om gelezen te worden. Ideaal dus om tijdens een donkere, regenachtige avond te lezen. Waarschuwing: het is geen vrolijk boek. Rebecca valt onder het genre ‘gothic literatuur’, aangezien het een vrij duistere ondertoon heeft, zich afspeelt in een groot, geheimzinnig landhuis en het prille huwelijksgeluk van Max de Winter en zijn jonge bruid (die nergens in het boek bij naam wordt genoemd) verstoord wordt door de boosaardige huishoudster en een soort van geest die nog in het huis hangt. Al bedoel ik ‘geest’ hier niet in de traditionele betekenis.

De jonge bruid laat zich na een korte kennismakingsperiode in Monte Carlo overhalen door Max om met hem te trouwen. Ondanks dat hij meer dan twintig jaar ouder is dan haar; ondanks dat zijn eerste vrouw nog maar recent gestorven is in een zeilongeluk; en ondanks dat Max duidelijk stemmingswisselingen heeft en niet altijd een even aangenaam persoon is. Begrijpen wie begrijpen kan. Ik vermoed dat het feit dat hij veel geld en een groot landhuis heeft, wel zijn allure versterkt. Toch heeft de jonge bruid hier al veel ‘rode vlag’-waarschuwingen genegeerd, zeker er rekening mee houdend dat ze de man amper kent wanneer ze met hem trouwt en andere mensen haar al voor hem hadden gewaarschuwd… Liefde maakt blind, zeker?!

Hoe dan ook, de twee trouwen nogal halsoverkop zonder veel poespas. Ze houden hun huwelijksreis ergens in Europa en keren dan terug naar Max’ landhuis Manderley. De bedienden en dorpsgenoten van Manderley zijn duidelijk nog niet over de dood van Max’ eerste vrouw Rebecca heen.Vanaf de eerste seconde dat Max’ tweede vrouw voet binnenzet in het huis, wordt ze constant vergeleken met Rebecca. Rebecca was ontzettend mooi, sociaal, en ze organiseerde feestjes, terwijl de tweede vrouw een jong, naïef, onschuldig, verlegen ding is. Kortom: het totaal omgekeerde van Rebecca. Hoe kan ze dan ook ooit tegen haar dode rivale tegen op kunnen? Zeker wanneer de huishoudster mevrouw Danvers haar duidelijk laat blijken dat Rebecca beter was en dat ze maar beter kan oprotten.

Wat ik wel sterk geschreven vind, is hoe het meest prominente personage iemand is die al lang dood is, maar toch nog haar indruk heeft nagelaten op haar huis. Rebecca is eveneens de titel van het boek. We komen van haar schijnbaar meer te weten dan van Max’ tweede vrouw. Zo komen we ook te weten dat Rebecca niet zo engelachtig was als iedereen wel doet uitschijnen. En was haar dood inderdaad slechts een ongeluk? Of zat er meer achter?

Er gebeurt nergens iets echt gewelddadigs. Echt horror kan je het allemaal niet noemen. Het is eerder een vorm van psychologische oorlogsvoering van mevrouw Danvers, de huishoudster. Max’ tweede vrouw leeft in een constante angst. Net dat is het mooie aan het boek. De spanning wordt traag opgebouwd. De eerste hoofdstukken vond ik zelfs saai, omdat het boek zo traag op gang kwam. Ik ben toch blij dat ik heb doorgelezen, want na een bepaalde plotwending las het als een trein.

Ik vond Rebecca een zeer mooi boek. Het is het coming-of-age verhaal van een jong, naïef meisje dat moet opboksen tegen de geest van haar mans eerste vrouw. Hoe kan je jezelf verdedigen tegenover iemand die al dood is wanneer je sowieso al kampt met een minderwaardigheidscomplex? Het is een psychologisch spannend boek, maar niet echt horror. Al had ik er persoonlijk nog meer van verwacht. Ik geef het vier sterren.

Review: Wij en ik

wij en ik.JPGTitel: Wij en ik
Auteur: Saskia De Coster
Uitgeverij: Prometheus
Jaar: 2013
Pagina’s: 395

In een Vlaamse verkaveling, boven op een berg, woont de familie Vandersanden. De neurotische, aristocratische Mieke kamt haar tapijten en houdt intussen haar gezin en haar buren nauwlettend in de gaten. Haar echtgenoot, de selfmade man Stefaan, maakt carrière in een door schandalen geplaagd farmaceutisch bedrijf. Dochter Sarah, overbeschermd en benieuwd naar het echte leven, zoekt haar eigen weg met de middelen van haar generatie. Maar zal ook zij ten prooi vallen aan het grote familiegeheim, of kan zij in haar eentje een oud patroon doorbreken?

Wij en ik is een prachtig geschreven, op en top Vlaamse, familieroman. Het gaat over de teleurgang van een rijke familie die schijnbaar alles heeft om gelukkig te zijn. De familie Vandersanden heeft een grote villa neergeplant in de verkaveling op de berg waar alleen rijke families vertoeven in tegenstelling tot het dorp onderaan de berg waar het gewone plebs woont. Stefaan is als boerenzoon opgeklommen tot topman bij een farmaceutisch bedrijf. Mieke is de dochter van een notaris en gaf haar eigen job op om huisvrouw te worden, wat financieel geen enkel probleem was dankzij haar gigantische erfenis. Haar invulling van ‘huisvrouw zijn’, bestaat voornamelijk uit het neurotisch kammen van tapijten. In 1980 krijgen ze als kers op de taart een pracht van een dochter, genaamd Sarah. Sarah is in eerste instantie een vrolijk en gelukkig kind.

Er zou echter geen verhaal zijn moest alles rozenscheur en maneschijn zijn. Achter de façade van de mooie villa is of wordt iedereen op zijn eigen manier ongelukkig.

Stefaan worstelt met zijn familiegeschiedenis. Zijn broertje Alain stierf op tienjarige leeftijd toen hij door het ijs op de vijver zakte en verdronk. Stefaan voelt zich hiervoor verantwoordelijk. Hun vader kon het verlies van zijn zoon niet aan en pleegde zelfmoord. Je zou dus kunnen zeggen dat Wij en ik speelt met concepten als determinisme en erfelijkheid. Stefaans vader pleegde zelfmoord. Dan bestaat natuurlijk de kans dat die genen zijn doorgegeven aan Stefaan, die inderdaad ook worstelt met depressie. Mieke heeft schrik dat ze die genen daarna dan nog eens ongewild aan hun dochter Sarah hebben doorgegeven. Het is immers geweten dat depressie erfelijk is. Stefaan lijkt alleszins al op voorhand gedoemd te zijn. Hij is een workaholic die steeds apathischer wordt onder alle stress.

Mieke is opgevoed met allerlei strenge regeltjes, die ze nu ook doordrukt in haar eigen gezin. Zolang ze die traditie en normen kan standhaven, voelt ze zich nog semi-gelukkig, maar wanneer haar dochter Sarah begint te rebelleren, lijkt tapijten kammen niet meer genoeg om de onrust in haar te temmen. Voor Mieke is vooral schone schijn belangrijk. Dat haar dochter experimenteert met drugs, anorexia ontwikkelt en er soms in vodden bij loopt, kan haar als moeder niet echt schelen. Maar wat moeten de mensen wel niet denken?!

Ten slotte is er nog Sarah. Wij en ik is in de eerste plaats een roman familieroman, maar je kan het ook bekijken als een bildungsroman van Sarah. Ze rebelleert als tiener nogal hard tegen haar ouders wanneer ze door haar grunge-periode gaat. Hoe kan het ook anders met zulke verstikkende ouders? Ze experimenteert met drugs. Droomt van een eigen muzikale carrière. Omdat dit boek een tijdspanne van drieëndertig jaar overspant, is Sarah in het laatste hoofdstuk een volwassen vrouw. Ik heb toch de indruk dat haar opvoeding haar veel schade heeft aangedaan, aangezien ze op het einde van het boek nog altijd worstelt met bindingsangst voor haar man en haar nog ongeboren kind. Ze is letterlijk weggevlucht van haar ouders naar het verre New York en heeft nog altijd niet echt rust in haar hoofd gevonden. Nogal drastisch, lijkt me.

Leuk omdat het in verschillende tijdsperiodes door de standpunten van de drie gezinsleden wordt verteld. In hoeverre kan je je gezin echt kennen. Zijn we uiteindelijk niet allemaal op onszelf aangewezen? ‘Wij en ik’ is inderdaad waar het om gaat. Hoewel we allemaal deel uitmaken van een wij, zijn we als puntje bij paaltje komt allemaal aparte individuen.

Wij en ik is een heel mooi boek. Misschien kan je het wel samenvatten met het zinnetje: “Geld maakt niet gelukkig.” Het gaat voornamelijk over het spanningsveld tussen vrije wil en determinisme.  Ik geef het vijf sterren.

 

Review: Exit West

exit west.JPGTitel: Exit West
Auteur: Mohsin Hamid
Uitgeverij: De Bezige Bij
Jaar: 2017
Pagina’s: 222

Twee jonge mensen ontmoeten elkaar in een stad aan de vooravond van een burgeroorlog. De moderne Nadia wordt verliefd op de aardige en bescheiden Saïd, terwijl de situatie in het land steeds explosiever wordt. Dan horen ze over deuren die je, tegen betaling, naar een veiligere plaats in het Westen leiden. Als Saeed en Nadia geen andere mogelijkheid meer zien, besluiten ze over de drempel te stappen, richting een onbekende wereld. 
Exit west is een liefdesverhaal in tijden van migratie. Mohsin Hamid vat in deze intieme roman de dagelijkse realiteit samen van het tegemoet treden van een onzekere toekomst en het achterlaten van hetgeen je liefhebt.

WAUW! Dit boek zou verplichte lectuur voor iedereen moeten zijn. Het omschrijft perfect wat het betekent om vluchteling te zijn. Niet dat ik dat kan weten, want ik zit hier in Belgiëland, waar oorlog een nog ver-van-je-bedshow is (buiten de occasionele terreuraanslag wel te verstaan). De auteur van dit boek heeft echter wel ervaring met migratie en dat merk je ook.

Ik kocht dit boek tijdens mijn zoektocht naar trouwschoenen. En omdat ik geen schoenen vond, heb ik onder het motto “Treat yourself” een ijsje en boek voor mezelf gekocht. Money well spend! Ik las het boek op één dag uit, wat een rariteit is voor mij. Het is dan ook geen dik boek. Dus lees het, zou ik zeggen.

Exit West gaat over twee mensen, Nadia en Saïd, die verliefd worden in tijden van oorlog in een land ergens in het Midden-Oosten. Ze vluchten weg door zwarte deuren die op willekeurige plaatsen verschijnen en een toegang bieden tot betere oorden. Nadia en Saïd komen achtereenvolgens in Griekenland, Londen en San Francisco. Je volgt het verhaal van Nadia en Saïd die met een minimum aan bezittingen hun land verlaten en moeten zien te overleven in een onbekende wereld voor hen. Maar ook merk je de reactie van de autochtone bevolking. Die krijgt gegarandeerd stress omdat hun land overspoeld wordt door vluchtelingen. Klinkt bekend, toch?

Wat ook leuk is, is hoe dit boek aantoont dat iedereen wel zijn verhaal heeft. We zijn geneigd om te denken dat de wereld rond onszelf draait. Dat is natuurlijk niet zo. De auteur switcht in hele korte stukjes naar de levens van een oude man aan zee in La Jolla in San Diego, Californië; een slapende vrouw in Surry Hills in Sydney; een jonge man in Shinjuku in Toko; een familie in Dubai; een jonge vrouw in Wenen; enz. Allemaal krijgen ze te maken met het fenomeen migratie, een fenomeen dat in onze multiculturele maatschappij niet meer weg te denken is.

Qua genre kan je dit boek niet puur realistisch noemen. De mysterieuze deuren die overal kunnen verschijnen vormen een magisch-realistisch element in het verder serieuze verhaal van twee vluchtelingen. Maar het speelt dus wel met het idee van open grenzen, of zelfs geen grenzen meer. Want die deuren vormen tweerichtingsverkeer tussen twee landen. Tweerichtingsverkeer dat onmogelijk te controleren is. Maar als grenzen wegvallen, bestaat er dan nog iets als naties? Kunnen mensen zich dan nog wel beschouwen als inwoner van een bepaald land? Interessant concept dus, die zwarte deuren. Bovendien heeft Mohsin Hamid zo omzeild dat hij ook nog over de zware tocht en bijhorende mensensmokkel moet schrijven. Iets wat het boek toch al gauw weer 100 pagina’s dikker zou hebben gemaakt.

Ten slotte wil ik nog zeggen dat Nadia en Saïd niet de meest bij elkaar passende mensen zijn die je je kan inbeelden. Hij is nogal traditioneel, zij totaal niet. Wel draagt ze een zwarte bourka, maar dat is enkel zodat mannen hun poten thuis houden. You go, girl! Volgens mij groeien ze vooral naar elkaar toe dankzij de oorlogssituatie. Het is immers algemeen geweten dat adrenaline zorgt voor sterkere emoties. Maar wanneer ze constant op de vlucht zijn, groeien ze al snel uit elkaar omdat ze andere manieren hebben om met dingen om te gaan. Saïd zoekt steevast landsgenoten op en probeert zich vast te houden aan dat deel van zijn identiteit. Terwijl Nadia zich sneller lijkt aan te passen aan haar gewijzigde omstandigheden. Ze kunnen echter niet ontkennen dat ze een gezamenlijk verleden hebben en klampen zich daar aan vast in een poging hun relatie te redden.

Ik vind Exit West een geweldig boek. De auteur speelde het slim door over de vluchtelingencrisis te schrijven aan de hand van een liefdesverhaal. Saïd en Nadia zijn ook heel herkenbaar, zelfs voor westerse mensen. Ze zijn verslaafd aan hun smartphones, roken joints en hebben seks. De auteur slaagt er zo in een menselijker beeld te geven aan de miljoenen vluchtelingen wereldwijd. Conclusie van dit boek is dan ook terecht: “We zijn allemaal migranten in de tijd.” Ik geef dit boek vijf sterren.

 

Review: Badgasten

badgasten.JPGTitel: Badgasten
Auteur: Emma Straub
Uitgeverij: Ambo/Anthos
Jaar: 2015 (origineel uit 2014)
Pagina’s: 270

Franny Post zag het al helemaal voor zich: een zonovergoten vakantie op Mallorca om samen met het gezin haar 35-jarig huwelijk met Jim te vieren. Zon, zee, mooie stranden, overheerlijke tapas en ontspannen tennispartijtjes beloven een welverdiende ontsnapping aan de de spanningen die er thuis net onder de oppervlakte liggen. Maar naarmate de dagen verstrijken komen er meer geheimen boven water, steken ingesleten patronen de op op en worden oude wonden opengereten.
Subtiel en met veel droge humor schets Emma Straub het portret van een gezin. In een elegante stijl toont ze wat familieleden willen laten zien wat ze juist voor elkaar willen verbergen.

Dit boek las ik om preventief in vakantiestemming te komen. Ik las eerder al veel positieve recensies over Badgasten op andere blogs waardoor ik benieuwd was geworden. Verder wilde ik een boek om heerlijk bij weg te dromen naar warmere oorden. Daar is dit boek dan ook in geslaagd. Hoera!

Ik ben nooit iemand geweest die begreep waarom mensen met het hele gezin op reis zouden blijven gaan, zelfs nadat de kinderen het huis uit zijn. Waarschijnlijk heeft dat grotendeels te maken met het feit dat ik met mijn ouders nooit op reis ben gegaan, simpelweg omdat die zelf nooit op reis gaan. Er moeten koeien worden gemolken bij mijn ouders thuis, elke dag opnieuw. Dit boek toont toch wel aan waarom ik geen grote fan ben van familievakanties. Die brengen namelijk niet bepaald het beste in de mens naar boven.

Ik zal eerst de korte samenvatting geven. Ouders Franny en Jim zijn 35 jaar getrouwd en willen dat vieren met hun twee kinderen Bobby en Sylvia en met Franny’s beste vriend Charles. De partners van Bobby en Charles zijn ook van de partij. Bobby is samen met Carmen, een oudere Cubaanse vrouw die geobsedeerd is met fitness en gezondheid. Charles is samen met Lawrence die werkt als boekhouder in de filmbusiness. Wat een leuke vakantie moest worden, start al in mineur. Franny is erachter gekomen dat Jim een affaire had met een drieëntwintigjarige stagiaire op zijn werk. Weg sfeer. De relatie van Bobby en Carmen is ook niet wat het moet zijn. Bovendien hebben de twee geldproblemen. Sylvia heeft als doel ontmaagd worden tijdens de twee weken durende vakantie en heeft haar oog daarvoor laten vallen op Joan, haar leraar Spaans. En Charles en Lawrence staan onder stress omdat ze proberen een baby te adopteren. Leuk toch, zo’n vakanties?!

Badgasten is grappig en herkenbaar geschreven. De observaties over het huwelijk, het gezinsleven, het opvoeden van kinderen, enz. zijn zeer treffend.

Bijvoorbeeld:

Zijn affaire opbiechten aan Franny was duizendmaal erger geweest dan het gesprek met de directie. Het was niet gemakkelijk om iemand na vijfendertig jaar huwelijk nog iets te vertellen wat haar verraste, maar dat had hij toen wel gedaan.
(…)
Dit was waar hij niet aan had willen denken als hij met Madison was, toen hij dacht dat hij misschien wel weer vijfentwintig kon zijn, als hij dat maar hard genoeg wilde. Maar er viel niet te ontsnappen aan je eigen leven. Franny was een feit en Madison een luchtspiegeling. Ze had een luchtspiegeling moeten bijven. Een fantasie waarop hij zich aftrok, een geil plaatje, maar in plaats daarvan had Jim haar echt laten worden en in zijn armen gesloten. En dat kon hij niet ongedaan maken.

En deze:

Er was niets moeilijker of belangrijker in het leven dan iedere ochtend opnieuw besluiten om door te gaan op de ingeslagen weg, terug te gaan naar je vergeten zelf van zoveel jaren geleden en opnieuw dezelfde beslissing te nemen. Huwelijken moesten, net als schepen, geloodst worden, met sterke handen aan het stuurwiel.

Ik denk dat Tolstojs bekende openingszin van Anna Karenina ook voor dit boek van toepassing is: “Alle gelukkige gezinnen lijken op elkaar, elk ongelukkig gezin is ongelukkig op zijn eigen wijze.” Op het einde is dit ongelukkig gezin in ieder geval blij dat ze weg kunnen van het eiland.

Badgasten is geen hoogstaande literatuur, uiteraard. Maar wel een vermakelijk boek. De personages zijn levensecht, vooral matriarch van de familie Franny is goed uitgewerkt. Er komen geen onverwachte plottwists in dit boek, maar dat verwacht je ook niet. De cover is vrolijk en vakantie-achtig. De setting in Mallorca is geweldig. Al bij al is het goede vakantielectuur, ideaal voor op het strand. Ik geef het drie sterren.

Review: De kleur paars

de kleur paars.JPGTitel: De kleur paars
Auteur: Alice Walker
Uitgeverij: Artemis & Co
Jaar: 2013 (origineel uit 1982)
Pagina’s: 255

De kleur paars is het ontroerende verhaal van de zusjes Celie en Nettie, die opgroeien in het arme Zuiden van de Verenigde Staten aan het begin van de twintigste eeuw. Celie wordt jong uitgehuwelijkt aan een oudere man die haar mishandelt, maar ze schikt zich in haar lot. Als ze ontdekt dat hij jarenlang brieven van Nettie voor haar heeft achtergehouden en ze haar gevoel van eigenwaarde herwint dankzij haar vriendin Shug, besluit Celie om terug te vechten. 

De kleur paars is een feministische klassieker. Het werd daarom ook gelezen door Emma Watsons leesclub op Goodreads, Our Shared Shelf. Dit boek vertelt het verhaal van Celie, een jong Afro-Amerikaans meisje dat heel wat meemaakt in haar leven. In haar jeugd wordt ze verkracht en mishandelt door haar vader (die later haar stiefvader blijkt te zijn, niet dat het dan minder erg is); ze krijgt twee kinderen van hem; uiteindelijk wordt ze uitgehuwelijkt aan een al even agressieve man genaamd Albert. Oorspronkelijk lijkt ze zich te berusten in haar slechte leven, maar door de hulp en inspiratie van een paar sterke dames krijgt ze zelf wat meer karakter en laat ze zich niet meer doen.

Heel dit boek is geschreven in briefvorm. In eerste instantie richt Celie haar brieven aan God, omdat ze denkt dat ze niemand anders meer heeft. Als blijkt dat haar zus Nettie toch nog leeft en dat Albert Netties brieven heeft achtergehouden, richt Celie haar brieven aan Nettie. Celie heeft niet lang naar school kunnen gaan en dat merk je ook in haar taalgebruik. We krijgen halverwege het boek ook de brieven van Nettie aan Celie te lezen. Nettie heeft iets meer geluk gehad in haar leven en werkt als hulpje van een missionaris in Afrika.

Dit verhaal gaat dus over de zoektocht van een jonge, zwarte vrouw naar haar eigen identiteit. In het begin cijfert ze zichzelf weg en is ze heel onderdanig. Ik vond ze soms misselijkmakend onderdanig en gelovig. Het is voornamelijk door de blueszangeres en tevens minnares van haar man, Shug Avery, dat ze ontdekt dat het anders kan. Celie wordt zelf ook verliefd op Shug. Hierdoor ontstaat er een rare driehoeksverhouding. Verder is er nog Albert en Celies schoondochter, Sofia, die echt hilarisch is. Het is door Shug en Sofia dat Celie zelf eindelijk wat karakter kweekt en zich niet meer laat doen.

Ondanks dat het een boek is met veel geweld, eindigt het boek op een positieve noot. Er is opnieuw toenadering tussen verschillende personages en er lijkt kans op verzoening te zijn. Eind goed, al goed!

Ik vond De kleur paars een mooi boek. Soms ergerde ik mij aan het slechte taalgebruik en het mentaal zwakke hoofdpersonage, maar al bij al was het een oké boek. Dit boek gaat over het conflict tussen blank en zwart, maar ook tussen man en vrouw. Iets wat nog altijd relevant is, ondanks dat we al een eeuw verder zijn. Ik geef het drie sterren.