Review: Lily en de octopus

lily en de octopusTitel: Lily en de octopus
Auteur: Steven Rowley
Uitgeverij: Cargo
Jaar: 2016
Pagina’s: 314

Lily is de twaalfjarige teckel van Ted Flask, een eenzame veertiger die na zijn zoveelste mislukte relatie al zijn liefde en aandacht liever aan zijn trouwe metgezel besteedt. Lily en Ted zijn de beste vrienden, ze kijken samen televisie en spelen oneindig veel spelletjes. Maar als er op een dag een kwaadaardig gezwel te zien is op de kop van Lily stort Ted volledig in. De liefde van Lily is onvoorwaardelijk, en Ted heeft geen idee hoe hij zonder haar verder kan leven. Hij besluit terug te vechten, maar hoe bestrijd je iets wat misschien wel sterker is dan liefde.

Ondanks de lovende recensies die ik over Lily en de octopus las, vond ik dit boek niet zo geweldig. Toegegeven, ik ben niet zo’n hondenmens. Een melige tearjerker over het verlies van een trouwe viervoeter is bijgevolg niet mijn idee van een goed boek. Bovendien denk ik dat ik iets te apathisch ben tegenover dieren in het algemeen. Begrijp me niet verkeerd, ik hou van dieren. Ik zou niet zonder huisdieren kunnen. Momenteel heb ik een kater van bijna 3 jaar, een nieuwe kitten en een waterschildpad in huis. Volgend jaar komen er opnieuw kippen. Ik hoop ooit een alpaca te hebben, een Chinees biggetje en wat konijntjes. Ik kan mij echter niet voorstellen dat ik eraan kapot ga als één van die beestjes zou sterven. Misschien is dat de boerendochter in mij die beseft dat een dier minder lang leeft dan een mens en nooit dezelfde plaats kan innemen.

Hoofdpersonage Ted Flask heeft niet datzelfde relativeringsvermogen. Na het aflopen van zijn langdurige relatie, heeft hij altijd al zijn liefde aan zijn hond Lily gegeven. Hij kan het dan ook niet verdragen dat hij binnenkort zijn geliefde huisdier sinds twaalf jaar gaat verliezen aan hersenkanker. De octopus is een metafoor voor de hersentumor die Lily heeft. Hierop volgt de strijd van Ted om de octopus te verslaan.

Het boek staat vol antropomorfismen. Ted schrijft Lily een eigen stem toe. Hij praat over knappe acteurs met haar, speelt monopoly met haar, eet pizza met haar. Allemaal dingen die honden uiteraard niet kunnen (oké, pizza eten waarschijnlijk wel). Ook de ‘octopus’ krijgt een stem. Hierdoor verloor ik wel binding met het verhaal. Ik kan mij voorstellen dat mensen met een hond minder problemen hebben met dit aspect.

Ted trekt ten strijde tegen de octopus. Hij huurt hiervoor een boot en gaat op de oceaan op octopusjacht. Het verhaal verandert in iets à la The Old Man and the Sea van Hemingway met magisch realistische elementen erin. De octopus neemt de gedaante aan van een mens, om dan terug naar octopus te veranderen. Bizar allemaal. Gelukkig blijkt het dan ook maar een droom te zijn.

Wat Ted wel echt probeert in zijn strijd tegen de octopus is een boel plastic speelgoedhaaien kopen. Haaien en mensen zijn de natuurlijke vijand van octopussen. Lily scheurt de haaien kapot. De tumor blijft. Ted smeekt de octopus weg te gaan. De tumor luistert niet. Hij bekijkt met de dierenarts of er nog andere mogelijkheden zijn. Die zijn er niet.

Ondanks enkele storende elementen kan ik niet ontkennen dat het boek goed geschreven is. Op het einde was ik zelfs een beetje geëmotioneerd. Het einde is dan ook realistischer geschreven dan de rest van het boek.

Ik had een dubbel gevoel bij dit boek. Ik vond het verhaal eigenlijk slecht. Door de vlotte schrijfstijl kon ik het dan weer wel appreciëren. Omdat ik in dubio ben over dit boek, geef ik Lily en de octopus drie sterren. Nog een weetje: het is deels non-fictie. De auteur had echt een teckel met kanker. 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s