Review: De kleur paars

de kleur paars.JPGTitel: De kleur paars
Auteur: Alice Walker
Uitgeverij: Artemis & Co
Jaar: 2013 (origineel uit 1982)
Pagina’s: 255

De kleur paars is het ontroerende verhaal van de zusjes Celie en Nettie, die opgroeien in het arme Zuiden van de Verenigde Staten aan het begin van de twintigste eeuw. Celie wordt jong uitgehuwelijkt aan een oudere man die haar mishandelt, maar ze schikt zich in haar lot. Als ze ontdekt dat hij jarenlang brieven van Nettie voor haar heeft achtergehouden en ze haar gevoel van eigenwaarde herwint dankzij haar vriendin Shug, besluit Celie om terug te vechten. 

De kleur paars is een feministische klassieker. Het werd daarom ook gelezen door Emma Watsons leesclub op Goodreads, Our Shared Shelf. Dit boek vertelt het verhaal van Celie, een jong Afro-Amerikaans meisje dat heel wat meemaakt in haar leven. In haar jeugd wordt ze verkracht en mishandelt door haar vader (die later haar stiefvader blijkt te zijn, niet dat het dan minder erg is); ze krijgt twee kinderen van hem; uiteindelijk wordt ze uitgehuwelijkt aan een al even agressieve man genaamd Albert. Oorspronkelijk lijkt ze zich te berusten in haar slechte leven, maar door de hulp en inspiratie van een paar sterke dames krijgt ze zelf wat meer karakter en laat ze zich niet meer doen.

Heel dit boek is geschreven in briefvorm. In eerste instantie richt Celie haar brieven aan God, omdat ze denkt dat ze niemand anders meer heeft. Als blijkt dat haar zus Nettie toch nog leeft en dat Albert Netties brieven heeft achtergehouden, richt Celie haar brieven aan Nettie. Celie heeft niet lang naar school kunnen gaan en dat merk je ook in haar taalgebruik. We krijgen halverwege het boek ook de brieven van Nettie aan Celie te lezen. Nettie heeft iets meer geluk gehad in haar leven en werkt als hulpje van een missionaris in Afrika.

Dit verhaal gaat dus over de zoektocht van een jonge, zwarte vrouw naar haar eigen identiteit. In het begin cijfert ze zichzelf weg en is ze heel onderdanig. Ik vond ze soms misselijkmakend onderdanig en gelovig. Het is voornamelijk door de blueszangeres en tevens minnares van haar man, Shug Avery, dat ze ontdekt dat het anders kan. Celie wordt zelf ook verliefd op Shug. Hierdoor ontstaat er een rare driehoeksverhouding. Verder is er nog Albert en Celies schoondochter, Sofia, die echt hilarisch is. Het is door Shug en Sofia dat Celie zelf eindelijk wat karakter kweekt en zich niet meer laat doen.

Ondanks dat het een boek is met veel geweld, eindigt het boek op een positieve noot. Er is opnieuw toenadering tussen verschillende personages en er lijkt kans op verzoening te zijn. Eind goed, al goed!

Ik vond De kleur paars een mooi boek. Soms ergerde ik mij aan het slechte taalgebruik en het mentaal zwakke hoofdpersonage, maar al bij al was het een oké boek. Dit boek gaat over het conflict tussen blank en zwart, maar ook tussen man en vrouw. Iets wat nog altijd relevant is, ondanks dat we al een eeuw verder zijn. Ik geef het drie sterren.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s