Review: De leesclub voor het einde van het leven

de leesclub voor het einde va het leven.JPGTitel: De leesclub voor het einde van het leven
Auteur: Will Schwalbe
Uitgeverij: Ambo
Jaar: 2013 (origineel uit 2012)
Pagina’s: 298

In De leesclub voor het einde van het leven beschrijft Will Schwalbe de laatste maanden van het leven van zijn moeder, die kort daarvoor te horen heeft gekregen dat ze kanker heeft. Moeder en zoon hebben al van jongs af aan een grote liefde voor literatuur. Ze vinden elkaar in gesprekken over boeken, die een aangename afleiding betekenen van de ziekte die het leven van Wills moeder steeds meer in beslag neemt. En zo vormt zich een bijzondere leesclub met slechts twee leden – een moeder en een zoon.
Moeder en zoon bespreken de meest uiteenlopende boeken: van De Hobbit van J.R.R. Tolkien tot Het jaar van magisch denken van Joan Didion, van de Bijbel tot Ian Mc-Ewans Aan Chesil Beach, van Stieg Larsson tot Thomas Mann. Zowel door het lezen van boeken als door het delen van hun leeservaringen vinden ze een manier om beter te kunnen omgaan met de naderende dood.

Ik vind het concept achter dit boek heel mooi, maar de uitvoering niet zo super. Dit is een waargebeurd verhaal over een schrijver bij wiens moeder terminale alvleesklierkanker wordt gediagnosticeerd. In plaats van over hun gevoelens, dromen, angsten, enz. te praten, praten moeder en zoon over boeken die ze gelezen hebben. Meestal kunnen ze aan de hand van hun gelezen boeken zwaardere onderwerpen aankaarten. En zo ontstaat hun kleine leesclubje, met bijeenkomsten tijdens de chemobehandelingen of bij de moeder thuis. In principe is dit een prachtig verhaal, maar ik vond het niet altijd even goed geschreven.

Toch was ik op het einde aan het huilen, ook al weet je al vanaf het begin dat ze gaat sterven. Terminale kanker is nu eenmaal niet iets waarvan je nog geneest. Tenzij in de paar miraculeuze gevallen waarvan je soms hoort. Maar percentueel gezien kan je beter niet op een mirakel hopen.

Tussen de boeken die de twee bespreken, zitten heel wat boeken waarvan ik nog nooit had gehoord. Leuk, want nu heb ik nieuwe boekentips. Ik ben bijvoorbeeld benieuwd geworden naar Crossing to Safety van Wallace Stegner. Ook leuk was het wanneer ik een boek wel al had gelezen, zoals De Hobbit of Mannen die vrouwen hatenWat ik jammer vond, was dat er weinig van de boeken echt beschreven werd. Elk hoofdstuk verwijst naar een boek dat iemand aan het lezen is, maar dat betekent niet dat dat boek in detail wordt besproken. Ze blijven altijd nogal aan de oppervlakte met hun opmerkingen.

Nog een minder leuk aspect is hoe de stervende moeder als een ideale vrouw wordt voorgesteld. Ik snap dat de zoon het moeilijk heeft met haar dood en dat hij haar nagedachtenis wil eren. Misschien was ze ook wel echt een prachtvrouw die zich inzette voor goede doelen. Maar dit gaat er soms wat over. Memoires zijn pas interessant om te lezen als je ook slechte kanten van iemands leven belicht. En die ontbraken hier volledig. De moeder wordt omschreven als een moeder Theresa figuur, en dat vind ik als cynicus ongeloofwaardig.

Ik vond het boek maar zo-zo. Ik leefde gewoon niet echt mee met de personages, ondanks dat het autobiografisch is geschreven. Dit boek gaat over de liefde voor het lezen en voor het leven. Een liefde die we met zijn allen moeten toejuichen! Plus ik heb zelf mijn eigen reading bucket list, dus dat aspect is wel herkenbaar. Ik geef De leesclub voor het einde van het leven drie sterren.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s