Review: Het Diner

het diner.JPGTitel: Het Diner
Auteur: Herman Koch
Uitgeverij: Anthos
Jaar: 2016 (origineel uit 2009)
Pagina’s: 301

Twee echtparen gaan een avond uit eten in een restaurant. Ze praten over alledaagse dingen, maar ondertussen vermijden ze waar ze het eigenlijk over moeten hebben: hun kinderen. Die hebben samen iets uitgehaald wat hun toekomst kan verwoesten.

Heerlijk boek! Een al wat ouder boek, maar ik heb het nu pas voor het eerst gelezen. Het Diner gaat ook daadwerkelijk over een diner. Soms moet je het niet ver zoeken! Al gaat het wel om een diner in een te fancy restaurant ergens in Amsterdam waar je gemakkelijk rond de 500 euro kwijt bent voor een etentje voor vier personen, als het al niet meer is. Desondanks spelen er zich herkenbare situaties af in het restaurant. Het Diner is opgebouwd volgens de verschillende gangen: Aperitief, Voorgerecht, Hoofdgerecht, Nagerecht, Digestief en Fooi. Dat is dezelfde volgorde van dineren voor de rest van de mensheid, ook al is dat dan een diner in een simpele brasserie. Het zijn twee koppels die aan de tafel zitten. Eigenlijk zouden ze het over hun kinderen moeten hebben, maar lullen ze vooral over films en reizen, zoals dat meestal gaat op etentjes.

Ik vind niemand van de personages sympathiek overkomen. Het zijn twee koppels: verteller Paul en zijn vrouw Claire, en Pauls broer Serge en diens vrouw Babette. Serge wordt getipt als toekomstige minister-president van Nederland en heeft er dus alle baat bij positief in de media te verschijnen. Hij zit echter met een moreel dilemma. Pauls zoon Michel en Serges zoon Rick hebben namelijk iets ergs uitgestoken. Ze hebben per ongeluk een zwerfster vermoord. En daar zijn camerabeelden van. Beelden die door het hele land zijn gezien in een aflevering van Opsporing Verzocht. Enkel de ouders herkennen hun kinderen, de politie is geen stap dichterbij. Is het nu aan de ouders om hun kinderen aan te geven en zo hun toekomst te verpesten? Of kunnen ze beter zwijgen? Hoever ga je als ouder om je kind te beschermen?

Het boek draait om de plot. Ik heb het al als thriller omschreven zien worden. Er zit inderdaad wel een zekere spanningsboog in, maar ik vond het toch voornamelijk een grappig boek. Wat niet wegneemt dat ik het op twee dagen heb uitgelezen, omdat ik het niet kon wegleggen. De momenten waarop de gerant het eten omschrijft met zijn pink te dicht bij het eten, zijn echter gewoonweg hilarisch:

“De lamszwezerik is gemarineerd in Sardijnse olie met rucola,” zei de gerant die ondertussen bij Claires bord was aangeland en met zijn pink twee minuscule stukjes vlees aanwees. “De zontomaatjes komen uit Bulgarije.”

Wat in de eerste plaats opviel aan Claires bord was de onafzienbare leegte. Natuurlijk, ik weet ook wel dat in de betere restaurants kwaliteit boven kwantiteit wordt gesteld, maar er zijn leegtes en leegtes. Hier was de leegte, het gedeelte van het bord waar helemaal geen eten lag, duidelijk op de spits gedreven.

Het was alsof het lege bord je uitdaagde om er iets van te zeggen, om verhaal te gaan halen in de open keuken. “Dat durf je toch niet!” zei het bord en het lachte je uit in je gezicht.

(…)

“Dit is warme geitenkaas met pijnboompitten en walnootsnippers.” De hand met de pink bevond zich boven mijn bord. Ik onderdrukte de aanvechting om “Dat weet ik want dat is precies wat ik heb besteld” te zeggen, en concentreerde me op de pink. Dichterbij dan dit was hij vanavond nog niet gekomen, ook niet bij het inschenken van de wijn.

(…)

“Dit is veldsla,” zei de gerant; ik keek naar de pink, op amper een centimeter van de drie of vier opkrullende groene blaadjes en de gesmolten klodder geitenkaas, en daarna naar de hele hand, die zich zo dichtbij bevond dat ik me maar een klein stukje voorover zou hoeven te buigen om hem te kussen.

Ik vind dat humor!

Het Diner is zeer zeker een goed boek. Het tempo zit goed. Het is spannend. Het is grappig. Het heeft onsympathieke personages, wat ik meestal leuker vind dan de standaard vertellers. Een restaurantbezoek gaat nooit nog hetzelfde zijn. En de politiekers op tv ga je nu ook anders bekijken. Ik geef het vijf sterren!

Advertenties

Een gedachte over “Review: Het Diner

  1. Ik had dit boek bij me toen ik een keer een uur vertraging had met de trein. Daar was ik toen heel blij mee, want het leest lekker weg. Ik zou het geen vijf sterren geven, maar het is zeker een vermakelijk boek.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s