Review: De geschiedenis van de liefde

de geschiedenis van de liefde.JPGTitel: De geschiedenis van de liefde
Auteur: Nicole Krauss
Uitgeverij: Anthos
Jaar: 2005
Pagina’s: 292

Wanneer een verloren gewaand boek wordt teruggevonden, zorgt dat op mysterieuze wijze voor een verbond tussen een oude man op zoek naar zijn zoon en een meisje dat een oplossing zoekt voor haar moeders eenzaamheid.
Leo Gursky tikt iedere avond tegen zijn radiator zodat zijn bovenbuurman weet dat hij nog leeft. Maar zijn leven was niet altijd zo eenzaam: zestig jaar geleden, in het Poolse dorp waar hij was geboren, werd Leo verliefd. Hij schreef een boek, een liefdesverhaal, en dat manuscript komt nu opeens weer te voorschijn, met verstrekkende gevolgen.
Niet ver van waar Leo woont, voert Alma strijd met het leven als veertienjarige en worstelt ze met het verlies van haar vader. Alma is vernoemd naar een personage in het boek De geschiedenis van de liefde, dat haar vader aan haar moeder gaf vlak nadat ze elkaar hadden leren kennen, en dat haar moeder nu onder mysterieuze omstandigheden is gevraagd te vertalen. Dit betekent voor Alma het begin van een avontuur, om haar naamgenoot te vinden en haar familie te redden.

Ik ben dit boek in de bibliotheek gaan halen, omdat ik de juiste Nederlandse vertaling wilde van een quote uit dit boek die ik in mijn huwelijksviering ga gebruiken. Het was gelukkig ook een redelijk goed boek.

Het boek wordt verteld vanuit vier verschillende standpunten. Hun levens hangen allemaal samen door het boek De geschiedenis van de liefde. Dit werd geschreven door Leopold Gursky toen hij jong was. Hij was toen smoorverliefd op Alma en schreef het boek voor haar. Maar dit was ten tijde van de Tweede Wereldoorlog en aangezien Alma en Leo Joden waren, moesten ze Polen ontvluchten. Alma vluchtte eerst, blijkbaar al zwanger van Leo. Maar Leo deed er te lang over om ook in Amerika te geraken. Alma trouwde met iemand anders. Leo bleef zijn hele leven verliefd op Alma.

Over zijn herinneringen aan het onderduiken tijdens de Holocaust:

Er is een tijd geweest dat ik in het bos leefde, of in de bossen, meervoud. Ik at wormen. Ik at insecten. Ik at alles wat ik in mijn mond kon stoppen. Soms moest ik overgeven. Mijn maag lag helemaal overhoop, maar ik moest toch érgens op kauwen. Ik dronk water uit plassen. Sneeuw. Alles wat ik maar te pakken kon krijgen. Soms verstopte ik me in de aardappelkuilen die de boeren rond hun dorpen hadden. Dat waren goede schuilplaatsen omdat het er ’s winters iets warmer was. Maar daar had je ook ongedierte. Te zeggen dat ik rauwe ratten heb gegeten – ja, dat heb ik gedaan. Kennelijk wilde ik heel graag leven. En daar was maar één reden voor: zij.

Dit is meteen ook het enige concrete stuk over de Tweede Wereldoorlog in dit boek. Je merkt wel hoe Leo’s leven helemaal verscheurd is geraakt door de gebeurtenissen. Zijn ouders en broertje haalden het niet. De liefde van zijn leven trouwde met iemand anders. Hij leeft nog wel, maar eigenlijk heeft hij een heel leeg en eenzaam leven in Amerika zonder zijn Alma.

Het manuscript van De geschiedenis van de liefde gaf Leo in bewaring aan zijn vriend Zvi Litvinoff. Zvi pleegde echter plagiaat en bracht dit werk uit alsof het zijn eigen werk was. Enkele hoofdstukken zijn ook hieraan gewijd.

Eén van de uitgebrachte exemplaren met als auteur Zvi Litvinoff kwam in de handen van David Singer. Hij hield zo van het boek dat hij zijn dochter naar het hoofdpersonage vernoemde, namelijk Alma. Het derde standpunt in dit boek is de veertienjarige Alma. Haar vader is onlangs gestorven. Haar moeder is depressief. En haar jongere broertje denkt dat hij een lamedwovnik (?) is. Ze probeert haar familie bijeen te houden en denkt dat ze dit kan doen door op zoek te gaan naar de oorspronkelijke Alma uit het boek.

Ten slotte worden er ook enkele hoofdstukken vanuit het standpunt van Alma’s kleine broertje Emanuel geschreven.

De echte hoofdpersonages zijn echter de oude Leo en de puberende Alma. Leo is cynisch en bang voor de dood. Hij is geobsedeerd met het idee om te sterven op een dag dat niemand hem heeft gezien, wat leidt tot aandachtstrekkerij in openbare plaatsen in de hoop op te vallen. Alma is bezig met opgroeien, maar heeft schrik over wat er met haar moeder en broer zal gebeuren wanneer zij volwassen wordt en weggaat om aan de rest van haar leven te beginnen. Beide personages zijn heel herkenbaar geschreven.

Een laatste quote uit het boek is de eerste kus van Alma:

Hij had zijn tong in mijn mond. Ik wist niet of ik mijn tong tegen die van hem aan moest laten komen of dat ik die van mij opzij moest houden zodat zijn tong kon bewegen zonder last van de mijne te hebben. Voordat ik een besluit kon nemen, haalde hij zijn tong eruit en deed hij zijn mond dicht en liet ik per ongeluk mijn mond open, maar dat was een vergissing, geloof ik. Ik dacht dat het daar misschien bij zou blijven, maar toen deed hij weer zijn mond open en had ik niet door wat hij ging doen, dus begon hij maar mijn lippen te likken. Toen deed ik mijn lippen van elkaar en stak ik mijn tong naar buiten, maar dat was te laat omdat hij zijn tong alweer in zijn mond had. Toen kregen we het weer wél voor elkaar, min of meer, door tegelijkertijd onze monden te openen alsof we allebei iets wilden gaan zeggen, en legde ik mijn hand om zijn nek, net zoals Eva Maria Saint dat bij Cary Grant doet, in de treincoupéscene uit North by Northwest.

De geschiedenis van de liefde is een mooi geschreven boek. Ik vind het leuke hoofdpersonages. Toch ontroerde het me niet echt. Ik geef het vier sterren.

 

 

Advertenties

3 gedachtes over “Review: De geschiedenis van de liefde

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s