Review: The Cuckoo’s Calling

cuckoo's calling.JPGTitel: The Cuckoo’s Calling
Auteur: Robert Galbraith (pseudoniem J.K. Rowling)
Uitgeverij: Sphere
Jaar: 2013
Pagina’s: 449

When a troubled model falls to her death from a snow-covered Mayfair balcony, it is assumed that she has committed suicide. However, her brother has his doubts, and calls in private investigator Cormoran Strike to look into the case.

Strike is a war veteran – wounded both physically and psychologically – and his life is in disarray. The case gives him a financial lifeline, but it comes at a personal cost: the more he delves into the young model’s complex world, the darker things get – and the closer he gets to terrible danger..

The Cuckoo’s Calling wordt binnenkort verfilmd door de BBC. Reden te meer om het te lezen voor het op tv verschijnt. De sublieme vertelkunst van J.K. Rowling zorgt ervoor dat je als lezer helemaal meegaat in de wereld van privé-detective Cormoran Strike. De plot zit goed in elkaar, maar wat kan je anders van Rowling verwachten? Over elk detail is nagedacht. En zo’n georganiseerde plot is wat een detectiveverhaal goed maakt. Want niemand houdt van een voorspelbare whodunnit.

Het is niet enkel het verhaal dat goed zit, ook de personages zijn perfect omschreven. Wat ik zo leuk vind aan J.K. Rowling is dat ze vaak fysieke kenmerken van personages omschrijft, waardoor je ze gemakkelijk kunt visualiseren. En ze is hierbij meestal niet zo lief voor haar personages. Zelden gaat het om perfect uitziende mensen. Hier bijvoorbeeld de eerste omschrijving van Cormoran Strike (door de ogen van zijn nieuwe assistente Robin):

Her accidental assailant was massive; his height, his general hairiness, coupled with a gently expanding belly, suggested a grizzly bear. One of his eyes was puffy and bruised, the skin just below the eyebrow cut. Congealing blood sat in raised white-edged nail tracks on his left cheek and the right side of his thick neck, revealed by the crumpled open collar of his shirt.

Rowling heeft niet enkel oog voor detail voor het uiterlijk van haar personages. Ze krijgen ook een uitvoerige gevoelswereld en persoonlijke geschiedenis. De wereld is in het echt ook niet zwart-wit, evenmin is ze dat in dit verhaal. Neem bijvoorbeeld de ex-vriend van het slachtoffer, Evan Duffield. Hij is een acteur met een drugsverslaving, die eerst helemaal niet sympathiek overkomt. Maar later lijkt het er sterk op dat hij oprecht droevig is om de dood van zijn ex-vriendin. Het zijn dus allemaal complexe, geloofwaardige personages.

Enig puntje van kritiek dat ik kan bedenken is dat Rowling graag bepaalde accenten fonetisch schrijft. Ik erger mij daar altijd aan. De biologische moeder van het slachtoffer praat als volgt (en wordt zo zwaar gemarginaliseerd, wat ook de bedoeling is):

They di’n’t want me around, ‘specially that fuckin’ uncle. ‘Ave ya met ‘im, ‘ave ya? Fuckin’ Tony Landry? I contacted ‘im abou’ the funeral an’ all I got was threats. Oh yeah. Fuckin’ threats. I said to ‘im, “I’m ‘er mother. I gotta right to be there.” An’ he tole me I wasn’t ‘er mother, that mad bitch was ‘er mother, Lady Bristow. Funny, I says, ‘cause I remember pushing ‘er outta my fanny. Sorry for my crudity, but there you are. An’ he said I was causing distress, talkin’ to the press. They come an’ found me.

Ik heb ondertussen al het vervolg op dit boek uitgeleend bij de bibliotheek. Wat toch wel aangeeft dat ik het een goed boek vond. Ik geef The Cuckoo’s Calling vier sterren.

 

Advertenties

2 gedachtes over “Review: The Cuckoo’s Calling

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s