Review: Ik, Claudius

ik claudius.JPGTitel: Ik, Claudius
Auteur: Robert Graves
Uitgeverij: Elsevier
Jaar: 1978 (origineel uit 1934)
Pagina’s: 376

Niets wees er aanvankelijk op dat Tiberius Claudius, zoon van Augustus’ stiefzoon Drusus en neef van keizer Tiberius, geroepen zou zijn tot het keizerschap. Integendeel: de keizerlijke familie distantieerde zich van de schuwe jongeling, die het mikpunt werd van de spot van het hof. Claudius ‘de stotteraar’, het enfant terrible dat de tradities en de conventie trotseerde, werd stelselmatig ver gehouden van staatszaken. Toen dan ook na Caligula’s dood Claudius door de lijfwacht tot keizer werd uitgeroepen, was hij zelf nog het meest verbaasd. Maar Claudius bleek een maan van grote gaven: hij ontpopte zich als een uitnemend regent. En dat ondanks de perikelen met zijn derde vrouw Messalina, die berucht was om haar onzedelijke levenswijze. 

Historische fictie is niet iets wat ik zelf vaak lees. Zeker geen historische fictie die zich afspeelt ten tijde van de klassieke oudheid. Ik, Claudius stond op mijn reading bucket list en daarom heb ik dit boek toch gelezen. Het is geschreven in de vorm van een autobiografie, wat ook al niet mijn favoriete genre is.

Ik vond het niet bepaald een makkelijk boek. Er zijn superveel personages, die daarenboven allemaal gelijkaardige namen hebben. Ze hebben dan ook nog eens meerdere namen en soms dan ook nog eens bijnamen. Een beetje zoals in Russische literatuur. Je moet je kop er dus goed bijhouden. Gelukkig staat er in het begin van het boek wel een stamboom van de familie. Kort samengevat begint deze geschiedenis bij de regering van keizer Augustus en eindigt hij wanneer Claudius (de ik-verteller van het boek) tot keizer wordt benoemd. Opzoekwerk leert mij dat tijdens deze periode de Julisch-Claudische dynastie aan de macht was. In volgorde: Augustus, Tiberius, Caligula, Claudius en Nero. En met opzoekwerk bedoel ik: het stond zo op wikipedia.

Wat opvallend is, is dat het niet de veldslagen tegen de Germanen zijn die worden beschreven, maar wel de intrige binnen het hof zelf. Vanuit dat standpunt heeft Graves een geloofwaardig verteller gekozen. Claudius woont in het paleis, maar is toch de underdog die door niemand au sérieux wordt genomen. Hij stottert, hij mankt en hij heeft last van chronische pijnen. Zelfs zijn eigen moeder ziet hem niet graag. Toch is hij veel slimmer dan iedereen denkt en is hij een goed historicus. Wie beter om deze geschiedenis neer te pennen?

Verder is het boek soms ook wel grappig. Claudius probeert zich zo goed mogelijk aan de feiten te houden, maar soms komt zijn droge humor toch boven. En dan is er ook nog een geweldige passage waarin Caligula de oorlog verklaart aan de god Neptunus.

Niemand begreep, wat ter wereld er moest gebeuren. Hij reed voorwaarts de zee in tot de knieën van Penelope en riep: “Neptunus, oude vijand, verdedig je. Ik daag je uit tot een gevecht op leven en dood.”

(…)

Er kwam een klein golfje voorbijrollen. Hij sloeg er naar met zijn zwaard en lachte verachtelijk. Toen trok hij koeltjes terug en gaf bevel, tot de aanval te blazen. De schutters schoten, de slingeraars slingerden, de speerwerpers wierpen hun speren, het voetvolk waadde tot de oksels het water in en sloeg naar de golfjes, de ruiterij viel aan beide zijden aan en trok sabelzwaaiend een eindje het water in, de blijden slingerden rotsblokken, de katapulten grote speren en balken met ijzeren punten.

(…)

Neptunus deed geen poging om zich te verdedigen of om te antwoorden, behalve dat een man door een kreeft gegrepen werd en een andere door een kwal gestoken.

Ten slotte zitten er ook heel wat elementen voor Game of Throne-fans in: politieke intrige, moord, incest, seks,… Alle personages worden gekenmerkt door een zekere paranoia, want niemand is veilig in de strijd voor de troon. Er zijn zelfs moeders die hun eigen kinderen doden uit machtsgeilheid.

Ik denk dat Ik, Claudius goed is voor mensen geïnteresseerd in de geschiedenis van het oude Rome. Het is historisch waarschijnlijk niet helemaal correct, maar volgens mij kloppen de hoofdlijnen wel. Mij kon het echter niet boeien, behalve dan een paar passages. Ik geef het twee sterren.

 

Advertenties

Een gedachte over “Review: Ik, Claudius

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s