Review: Anna Karenina

anna karenina.JPGTitel: Anna Karenina
Auteur: Leo Tolstoj
Uitgeverij: Nederlandse Boekenclub NBC
Jaar: 1877
Pagina’s: 732

Ondanks het zo’n oud boek is, vind ik Anna Karenina nog steeds redelijk hedendaags overkomen. Het gaat over overspel. En over liefde. Hoe kan het ook anders?! Eigenlijk leest het een beetje zoals een aflevering van Thuis/Familie/Mooi en Meedogenloos: veel intrige, cliffhangers en melodrama.

Er doen (zeker in vergelijking met Oorlog en Vrede) niet belachelijk veel personages in mee.

Het boek begint met de geweldige eerste zin:

Alle gelukkige gezinnen lijken op elkaar, maar elk ongelukkig gezin is op zijn eigen manier ongelukkig.

Het ongelukkig gezin in kwestie is de familie Oblonski. Dolly, de vrouw des huizes, heeft ontdekt dat haar man, Stepan Arkadjewitsj Oblonski (Stiwa) een affaire had met de Franse gouvernante. Stepan roept de hulp van zijn zus Anna in om te bemiddelen. En dat had hij beter niet gedaan. Hoewel het huwelijk van de Oblonski’s wordt gered (zij het niet als een gelukkig huwelijk), betekent dit het begin van het einde voor Anna’s eigen huwelijk (en leven).
Parallel hiermee loopt de verhaallijn van Kitty, Dolly’s jongere zus. Zij heeft twee mogelijke love interests: Wronski en Lewin. Kitty wijst oorspronkelijk Lewins aanzoek af, omdat zij een voorkeur heeft voor de charmante Wronski. Wronksi had echter nooit de intentie met Kitty te trouwen en al zeker niet wanneer hij Anna ontmoet. Anna en Wronski worden smoorverliefd op elkaar en beginnen een affaire.

Anna, het titelpersonage, vind ik een beetje dubbel. Enerzijds kan je bijna niet anders dan medelijden met haar te hebben. Ze was nog veel te jong toen ze met de oudere Alexej Alexandrowitsj Karenin trouwde. Ze had nooit echte liefde gekend. En dan komt ze Wronski tegen. De twee storten zich op de amour fou. En dat is een vergissing. Maar kan je het Anna kwalijk nemen om verliefd te worden? Bovendien is het oneerlijk dat er zo’n dubbele moraal heerst. Stepan heeft een affaire en niemand vindt dit erg. Anna en Wronski beginnen een affaire en Wronski wordt nog steeds even hartelijk onthaald. Maar Anna kan in deze Russische society niet eens naar het theater gaan zonder uitgescholden te worden. Anderzijds wordt Anna, zeker tegen het einde aan, wel heel hysterisch. Ze is overdreven jaloers, ziet overal mogelijke rivales, en is lichtjes verslaafd aan opium. Terwijl ze toch altijd omschreven wordt als zijnde een slimme vrouw. Ze zou dan toch wel beter moeten weten. Maar liefde maakt blind zeker?

Tegenover het passionele van Anna (en Wronski), staat het rationele/moralistische van Lewin. Hij is eerder bezig met de zin van het leven te zoeken, met landbouwpolitiek, en met zijn grote droom een gezin te starten (en dan nog liefst met Kitty). Misschien komen Lewins ideeën over landbouw voor het merendeel van de lezers als saaie kost over, maar ik lees wel graag over landbouw.

Er komen uiteraard ook nog andere thema’s dan liefde aan bod: religie, het gezin als ultieme doel, de dood, enz. Toch is het enkel in het laatste deel dat de meer persoonlijke gebeurtenissen plots plaats lijken te maken voor een algemener beeld. En laat ik nu net dit laatste deel het minste van de acht delen vinden.

Anna Karenina is een prachtig boek. Ik geef het vier sterren. 

 

Advertenties

2 gedachtes over “Review: Anna Karenina

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s