Review: De vrouw die met vuur speelde

de vrouw die met vuur speelde.JPGTitel: De vrouw die met vuur speelde
Auteur: Stieg Larsson
Uitgeverij: Signatuur
Jaar: 2007 (origineel uit 2006)
Pagina’s: 568

Twee tegenpolen, Mikael Blomkvist en Lisbeth Salander. Hij is een charmante man en een kritische journalist van middelbare leeftijd, uitgever van het beroemde en beruchte tijdschrift Millennium. Zij is een jonge, gecompliceerde, uiterst intelligente vrouw met zwartgeverfd haar, piercings en tattoos én ze is een computerhacker van wereldklasse.

Drie moorden, één avond. De slachtoffers zijn twee journalisten die voor Millennium werkten aan een publicatie over mensensmokkel, en Nils Bjurman, de voogd van Lisbeth Salander. Op het moordwapen worden de vingerafdrukken aangetroffen van Lisbeth. Het hele politieapparaat komt in beweging, maar Lisbeth is onvindbaar. Blomkvist, overtuigd van Lisbeths onschuld, gaat langzamerhand een verband zien tussen de drievoudige moord en het artikel in wording over vrouwenhandel. Dan wordt een vriendin van Lisbeth ontvoerd door een motorbende. Salander laat het aankomen op een bloedige confrontatie met de onzichtbare bendeleider, Zala, een bekende uit haar verleden…

Onlangs las ik nog het eerste deel uit de Millennium-trilogie. Je vindt mijn recensie hiervan hier. Uiteraard wil ik nu ook nog boek 2 en 3 uitlezen. Ik was niet echt van plan hiervan een recensie te posten, maar het ziet ernaar uit dat ik nog wel even ga bezig zijn in Anna Karenina. Dus om toch nog een recensie te kunnen posten, hierbij mijn oordeel over De vrouw die met vuur speelde.

Het eerste deel ging voornamelijk over Mikael Blomkvist, maar dit boek gaat volledig over Lisbeth. We komen meer te weten over haar traumatische verleden en dat verleden verklaart waarom zij is zoals ze is. In het eerste boek was Lisbeth zelf nog de detective, in dit boek is zij de hoofdverdachte van een drievoudige moord. De plot is zo opgebouwd dat we drie onderzoeken tegelijk volgen: dat van de politie (met Lisbeth als hoofdverdachte), dat van Mikael Blomkvist (die denkt dat Lisbeth onschuldig is) en dat van de ex-werkgever van Lisbeth (die niet goed weet wat hij moet geloven).

De plot is goed opgebouwd. Wat wel een beetje lachwekkend was, waren de slechteriken. Er is een motorbendelid met een blonde paardenstaart en een bierbuik, een blonde reus die geen pijn voelt, en een oudere, gehandicapte man met brandwonden en een geamputeerde voet (hij heeft nog net geen kat op zijn schoot zitten zoals het een echte schurk betaamt).

Hoe onwaarschijnlijk deze slechteriken ook lijken, de hoofdpersonages Mikael en Lisbeth zijn wel geloofwaardige personages. Ik blijf erbij dat Lisbeth één van de beste vrouwelijke personages ooit is: ze is slim, psychisch niet helemaal in orde, zelfstandig, en heeft een sterke overlevingsdrang. Haar relatie met Mikael is wat de boeken zo interessant maakt. Op het einde van boek 1 kwam Lisbeth tot het besef dat ze verliefd was geworden op Mikael. Mikael heeft echter nog andere seksuele relaties met andere vrouwen en dat zal altijd zo blijven, hij is nogal een losbol. Toch vind ik Mikaels vasthoudendheid en soms ook naïviteit mooi samengaan met Lisbeths karakter.

De vrouw die met vuur speelde was verschillend van boek 1 in de zin dat er nu minder tijd besteed moest worden aan het introduceren van de hoofdpersonages. De spanning werd bijgevolg al sneller opgebouwd. We kwamen meer te weten over Lisbeth, wat leuk was. Toch is het eigenlijk meer van hetzelfde. Maar meer van hetzelfde kan ook goed zijn. Ik geef het vier sterren. 

 

Advertenties

2 gedachtes over “Review: De vrouw die met vuur speelde

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s