Review: The Goldfinch

the goldfinchTitel: The Goldfinch
Auteur: Donna Tartt
Uitgeverij: Abacus
Jaar: 2013
Pagina’s: 864

Aged thirteen, Theo Decker, son of a devoted mother and an absent father, miraculously survives a catastrophe that otherwise tears his life apart. Alone and rudderless in New York, he is taken in by the family of a wealthy friend. Theo is tormented by longing for his mother and down the years he clings to the thing that most reminds him of her: a small, captivating painting that ultimately draws him into the criminal underworld.

Dit boek won de Pulitzer Prize for Fiction 2014, zoals uiteraard ook op de cover staat vermeld. Vervolgens worden er 4 bladzijden benut om korte recensies van het boek door bekende schrijvers/mensen/kranten/… te plaatsen. Ik was meteen al sceptisch voor ik aan het boek begon. Ik hou er niet van wanneer ze positieve recensies van iets naar mijn hoofd gooien. Je bent dan al bijna verplicht om iets ook goed te vinden. Meestal werken mijn hersenen dan omgekeerd.

Het verhaal had zeker veel potentieel, maar werd voor mij persoonlijk over wat te veel pagina’s gespreid. Het waren bijna 900 pagina’s, wat het al een behoorlijk episch boek maakt. Terwijl het eigenlijk gewoon het coming-of-age verhaal is van Theo Decker. Hij is met zijn moeder in een museum wanneer daar een bomaanslag gebeurt. Zijn moeder sterft, maar Theo overleeft de aanslag. Een stervende man in het museum geeft Theo nog zijn antieke ring, de naam ‘Hobie’, en vraagt Theo een schilderij te stelen. Theo heeft een hersenschudding en weet niet goed wat er gaande is, met als gevolg dat hij met het schilderij buiten wandelt. En daar heeft hij zijn hele leven spijt van. En toch vormt het ook nog een zekere band met zijn overleden moeder.

Theo in in se een goede jongen. Hij doet slechte dingen, heeft soms foute vrienden, maar hij is intrinsiek wel goed. Hij wil eerlijk handelen, wil liefde vinden in zijn leven, en wil vooral dat schilderij teruggeven aan het museum zonder zelf de gevangenis in te moeten gaan. Het verhaal heeft soms bepaalde elementen van een thriller, maar wordt op andere momenten onnodig lang uitgesponnen. Om dan over het einde nog te zwijgen. Na een einde te breien aan het echte verhaal, komt er nog een hele uiteenzetting van de verteller (Theo) over de zin en onzin van kunst, het leven en de zoektocht naar eigen identiteit. Saaie kost. Misschien had ik dit wel graag gelezen als het boek wat dunner was.

Er komen weinig personages in voor, de plot is niet echt fantastisch, maar soms zitten er wel stilistisch mooie zinnen in:

A great sorrow, and one that I am only beginning to understand: we don’t get to choose our own hearts. We can’t make ourselves want what’s good for us or what’s good for other people. We don’t get to choose the people we are.

Ik vind The Goldfinch echt niet zo’n goed verhaal als iedereen doet uitschijnen. Het had goede momenten en een zeker potentieel, maar dat werd niet ten volle benut. Dat is jammer. Ik geef het drie sterren.

 

 

 

Advertenties

Een gedachte over “Review: The Goldfinch

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s