Review: En de zon gaat op

en de zon gaat op.JPGTitel: En de zon gaat op
Auteur: Ernest Hemingway
Uitgeverij: Agathon
Jaar: 1991 (origineel uit 1926)
Pagina’s: 213

Hemingways eerste roman En de zon gaat op… handhaaft zich nu al meer dan een halve eeuw als een boeiende dramatisering van wat elke generatie jonge Amerikanen lijkt te moeten verwerken: de terugkeer uit de oorlog en de pijnlijke aanpassing aan het gewone burgerleven. Voor de generatie van Hemingway, van na de Eerste Wereldoorlog, was dit niet gemakkelijker dan voor de Amerikanen die uit Korea en Vietnam terugkeerden. Maar er waren verschillen: het Parijs van de jaren twintig, waar je volgens Hemingway nog arm en gelukkig kon zijn, en de ongereptheid van de Noord-Spaanse bergen, waar het nog goed vissen was en in juli de feria in Pamplona losbarstten. Jake Barnes, een Amerikaanse verslaggever, en Brett Ashley, de vrouw die van hem houdt maar die niets van hem heeft te verwachten, zijn er het middelpunt van de liefdes, vriendschappen, wrijvingen en ruzies die zich met dezelfde explosieve heftigheid afspelen als de gevechten die de jonge stierenvechter Pedro Romero in de arena van Pamplona levert. 

Hemingway en ik gaan nooit vrienden worden volgens mij. Dat kan natuurlijk ook helemaal niet, want Hemingway is al jaren dood. Enkele jaren geleden op de universiteit moest ik The Old Man and the Sea lezen en ook enkele van Hemingways kortverhalen. De kortverhalen vond ik nog wel oké, maar op The Old Man and the Sea heb ik gevloekt! En de zon gaat op ging me niet veel beter af. Maar ja, het stond op mijn reading bucket list. Dus dan lezen we dat, hé.

De reden dat ik geen fan ben van Hemingway is de overdosis testosteron die altijd in zijn boeken zit. En de zon gaat op gaat over stierengevechten, vissen en mannen die dronken worden. Zo was Hemingway zelf ook. De vrouwelijke personages vind ik absoluut niet goed geschreven. Eigenlijk doet er maar één vrouwelijk personage mee, namelijk Lady Brett Ashley, en zij is een alcoholiste en lijkt enkel te dienen als love interest van de mannelijke personages.

Eerste pluspunt aan dit boek is dat het zo kort is. Hemingway staat bekend voor zijn beknopte schrijfstijl. Hij zal geen woorden gebruiken die hij niet moet gebruiken. Hij gebruikt een minimum aan adjectieven en beschrijvingen. (Met als gevolg dat hij soms een beetje als een kleuter klinkt die een verhaal probeert te vertellen. Bijvoorbeeld: “Het was een aardig hotel; de mensen in het kantoor waren heel opgewekt en we kregen elk een mooie, kleine kamer.”)

Tweede pluspunt is dat het ook deels over reizen gaat. Het gaat over een Amerikaans verslaggever in Parijs, die dan naar Spanje gaat om de stierengevechten te zien. Soms krijg je dus wel dezelfde vibe als in Woody Allens Midnight in Paris. Charmant.

Ik moet wel toegeven dat ik dit boek beter vond dan het andere dat ik al van Hemingway las. Het is niet mijn stijl, maar het waren nu ook niet te veel pagina’s om mij daar verschrikkelijk aan te ergeren. Ik geef En de zon gaat op drie sterren.

 

Advertenties

Een gedachte over “Review: En de zon gaat op

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s