Review: The Woman in White

the woman in whiteTitel: The Woman in White
Auteur: Wilkie Collins
Uitgeverij: Oxford University Press
Jaar: 1998 (origineel uit 1859)
Pagina’s: 643

“There…stood the figure of a solitary Woman, dressed from head to foot in white garments; her face bent in grave inquiry on mine, her hand pointing to the dark cloud over London, as I faced her.’

The Woman in White (1859-60) is the first and greatest `Sensation Novel’. Walter Hartright’s mysterious midnight encounter with a strange woman draws him into a vortex of crime, poison, kidnapping, and international intrigue. The novel is dominated by two of the finest creations in all Victorian fiction – Marion Halcombe, dark, mannish, yet irresistibly fascinating, and Count Fosco, the sinister and flamboyant `Napoleon of Crime’. A masterwork of intricate construction, The Woman in White sets new standards of suspense and excitement, and achieved sales which topped even those of Dickens, Collins’s friend and mentor.

The Woman in White staat op nummer 49 op mijn reading bucket list. Het werd voor het eerst uitgegeven in 1859 in verschillende afleveringen. Dat verklaart meteen de vele cliffhangers en plottwisten in het verhaal. Dit boek wordt – volgens mij terecht – gezien als de eerste detective. Je zou de stijl dan ook kunnen omschrijven als een mengeling van dickensiaanse elementen met de intrige kenmerkend voor Sir Arthur Conan Doyle.

Het verhaal gaat over de tekenleraar Walter Hartright, die een positie aangeboden krijgt als leraar van de twee halfzussen Marian Halcombe en Laura Fairlie. Hij wordt verliefd op de beeldschone Laura, maar zij is al verloofd met Sir Percival. Sir Percival trouwt enkel met Laura om haar geld en probeert samen met zijn beste vriend, Count Fosco, haar fortuin te bemachtigen. Om dit doel te bereiken, gaan de twee heren over tot fraude, vergiftiging en moord.

Het verhaal zelf is al spannend, de personages maken het nog beter. Victoriaanse literatuur staat niet bekend als zijnde feministisch, maar Marian Halcombe is wel het toonbeeld van een sterke zelfstandige vrouw. Count Fosco is het evil mastermind, een beetje vergelijkbaar met een dikke maffiaman. Walter Hartright is de ik-verteller, die soms wordt afgewisseld door andere narratoren. Ze zijn allemaal uitgewerkt als driedimensionale karakters en dat geeft toch een extra sterkte aan het verhaal.

Dit boek is heerlijk mysterieus en het toonbeeld van de gotische roman. Het verhaal begint met de onheilspellende ontmoeting tussen ‘The Woman in White’ en Walter Hartright en verliest daarna niets aan spanning. Het is onvoorspelbaar, bij momenten grappig, maar altijd blijf je vol verwachting verder lezen. Het enige nadeel is dat het zo’n dik boek is. Ik geef het vier sterren.

Advertenties

Een gedachte over “Review: The Woman in White

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s