Review: Norwegian Wood

norwegian wood coverTitel: Norwegian Wood
Auteur: Haruki Murakami
Uitgeverij: Atlas
Jaar: 2011 (origineel uit 1987)
Pagina’s: 317

Watanabe is een stille en buitengewoon serieuze jonge student in Tokio. Hij is dol op Naoko, een mooie jonge vrouw, maar hun wederzijdse liefde wordt getekend door de tragische dood van hun beste vriend, jaren geleden. Watanabe went aan het campusleven en de eenzaamheid en afzondering die hij daar ervaart, maar Naoko kan de druk en verantwoordelijkheid van het leven niet verdragen. Terwijl zij zich verder terugtrekt in haar eigen wereld, vindt Watanabe aansluiting bij de andere studenten en voelt hij zich aangetrokken tot een jonge, onafhankelijke en seksueel geëmancipeerde vrouw. Norwegian Wood is een indringend verhaal over romantiek en volwassenheid, over de onmogelijke en dappere liefde van een jonge man.

Ik moet zeggen dat ik fan begin te worden van Japanse schrijvers. Na Kazuo Ishiguro en Takashi Hiraide, ben ik nu ook volledig overtuigd van Haruki Murakami’s talent. Norwegian Wood is de roman waarmee Murakami definitief doorbrak. Het leek mij dan ook aangewezen dit boek te lezen als eerste kennismaking met zijn oeuvre. Blijkbaar zou de rest van zijn werk wat surrealistischer zijn, maar dit is eerder realistisch te noemen. Het verhaal speelt zich af tegen de achtergrond van de studentenopstanden in de jaren ’60. Hoewel het verhaal veel eenzaamheid, depressie en seks bevat, is de schrijfstijl heel ingetogen.

Simplistisch gezien kan je het boek opvatten als een verhaal over een jongen die zich in een driehoeksverhouding bevindt met twee knappe meisjes. Enerzijds is er Naoko. Zij was vroeger samen met Watanabe’s beste vriend, maar die pleegde zelfmoord. Zowel Naoko als Watanabe zijn zwaar aangedaan door dit verlies en worden voor de rest van hun leven hierdoor getekend. Anderzijds is er Midori, een spontane studente uit één van Watanabe’s colleges. In eerste instantie was Watanabe verliefd op Naoko. Naoko wordt echter zwaar depressief en belandt na een zenuwinzinking in een psychiatrie. Watanabe belooft op haar genezing (en op haar) te wachten, maar komt ondertussen Midori tegen. Zij is Naoko’s tegenpool: spontaan, zelfstandig en vrolijk. Watanabe beseft dat hij zal moeten kiezen, maar hoe kan hij dat doen zonder iemand onnodig pijn te doen?

Toch vind ik het verhaal zoveel meer dan dat. Het toont ons dat op een gegeven moment in je leven, je moet stoppen met zelfmedelijden te hebben en volwassen moet worden. Het toont ons dat de dood niet het tegenovergestelde van het leven is, maar er integraal deel van uitmaakt. Ten slotte geeft het aan dat liefde een lichtje in de duisternis kan zijn, maar dat soms zelfs dat niet genoeg is.

Norwegian Wood is een aanrader om in de koude wintermaanden te lezen onder een warm dekentje met een warme tas chocomelk erbij. Het kan ongetwijfeld een leidraad zijn om met depressie of met de dood van een geliefde om te gaan voor sommigen, maar het is ook gewoon een mooi boek. Ik geef het vier sterren.

Advertenties

4 gedachtes over “Review: Norwegian Wood

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s