Recensie: The Sense of an Ending

the sense of an ending

Titel: The Sense of an Ending
Auteur: Julian Barnes
Uitgeverij: Vintage Books
Jaar: 2011
Pagina’s: 150

Tony Webster and his clique first met Adrian Finn at school. Sex-hungry and book-hungry, they would navigate the girl-less sixth form together, trading in affectations, in-jokes, rumour and wit. Maybe Adrian was a little more serious than the others, certainly more intelligent, but they all swore to stay friends for life. Now Tony is in middle age. He’s had a career and a single marriage, a calm divorce. He’s certainly never tried to hurt anybody. Memory, though, is imperfect. It can always throw up surprises, as a lawyer’s letter is about to prove.

Een oudere man die terugkijkt op zijn leven met een zeker gevoel van nostalgie en beseft dat hij fouten heeft gemaakt, het zou het verhaal kunnen zijn van Ishiguro’s De rest van de dag. Het is echter ook het verhaal van deze Man Booker Prize-winnaar The Sense of an Ending.

Het verhaal gaat over de zestiger Tony Webster die via zijn advocaat te weten komt dat hij 500 pond en twee documenten erft van de pas gestorven moeder van zijn ex-vriendin Veronica. Tony en Veronica hadden een relatie veertig jaar geleden en die relatie eindigde niet goed. Door deze erfenis zoekt Tony echter opnieuw contact met Veronica en beseft hij dat hij bepaalde dingen vroeger fout heeft aangepakt. In het eerste deel van het boek maken we kennis met Tony en zijn drie vrienden als tieners. Het tweede deel leest eerder als een whodunnit. En laat me je even waarschuwen: je verwacht het einde niet!

Ondanks het feit dat het zo’n dun boek is, is het toch ook filosofisch onderbouwd. De grootste thema’s in het boek zijn het vergaan van tijd en hoe ons geheugen niet altijd objectief is. Soms herinneren we ons dingen fout of vergeten we dat bepaalde dingen ooit zijn gebeurd. En deze foute herinneringen kunnen de rest van ons leven bepalen. Tony droomde als tiener om grootse dingen te doen en kon niet wachten tot zijn leven echt zou beginnen. Als volwassen man wil hij vooral vreedzaam oud worden. Toch blijft zijn relatie met Veronica hem achtervolgen. In zijn hoofd was hij altijd het slachtoffer en was zij de slechte. Zij verliet hem immers veertig jaar geleden en begon toen iets met zijn intellectueel superieure vriend, Adrian. Toen pleegde Adrian zelfmoord. En nu, vele jaren later, moet Tony erkennen dat hij misschien wel heeft bijgedragen tot deze zelfmoord.

The Sense of an Ending is echt een aanrader! Elke regel in dat boek is quotable. Elke regel zet je aan het denken. Je kan het bovendien perfect op één dag uitlezen omdat het zo dun is. Het gaat over oud worden en beseffen dat het einde nadert. Over hoe je op dat moment toch nog vergeving wilt voor de fouten die je ooit gemaakt hebt, zodat er na je dood toch maar iemand zou zeggen dat je een leuk iemand was. Ik geef het vijf sterren.

Advertenties

Een gedachte over “Recensie: The Sense of an Ending

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s