Review: The Picture of Dorian Gray

picture of Dorian Gray coverTitel: The Picture of Dorian Gray
Auteur: Oscar Wilde
Uitgeverij: Oxford University Press
Jaar: 2008 (origineel uit 1890)
Pagina’s: 188

When Dorian Gray has his portrait painted, he is captivated by his own beauty. Tempted by his world-weary, decadent friend Lord Henry Wotton, he wishes to stay forever young, and pledges his very soul to keep his good looks. Set in fin-de-siécle London, the novel traces a path from the studio of painter Basil Hallward to the opium dens of the East End. As Dorian’s slide into crime and cruelty progresses he stays magically youthful, while his beautiful portrait changes, revealing the hideous corruption of moral decay.

Ever since its first publication in 1890 Wilde’s only novel has remained the subject of critical controversy. Acclaimed by some as an instructive moral tale, it has been denounced by others for its implicit immorality. Combining elements of the supernatural, aestheticism, and the Gothic, The Picture of Dorian Gray is an unclassifiable and uniquely unsettling work of fiction.

Om één of andere reden was ik ervan overtuigd dat The Picture of Dorian Gray op mijn reading bucket list stond. Bij nader aanzien bleek dit toch niet het geval te zijn. Het boek werd voor het eerst uitgegeven in 1890 en wordt sindsdien door velen als een klassieker beschouwd. Het is één van de meest quotewaardige boeken die ik de laatste tijd heb gelezen en is bovendien ook niet ontzettend dik.

Dorian Gray, een knappe en rijke jongeman, leert via zijn vriend Basil Hallward Lord Henry Wotton kennen. Basil heeft schrik dat Lord Henry de naïeve Dorian zal beïnvloeden met zijn immoreel gebabbel, en gelijk krijgt hij. Bij de eerste ontmoeting tussen Dorian en Lord Henry loop het al mis. Na hun eerste gesprek in de tuin, lijkt Dorian al helemaal gebrainwasht door Lord Henry. Henry zegt dat jeugdigheid het enige is dat telt in dit leven en dat het jammer is dat we niet langer jong blijven, maar wel ouder worden en verrimpelen. Wanneer Dorian het portret ziet dat Basil van hem gemaakt heeft, roep hij dan ook huilend uit:

“How sad it is! I shall grow old, and horrible, and dreadful. But this picture will remain always young. It will never be older than this particular day of June… If it were only the other way! If it were I who was to be always young, and the picture that was to grow old! For that – for that – I would give everything! […] I would give my soul for that!”

Dorians wens gaat in vervulling. Doorheen de rest van het verhaal zien we hem eeuwig jong blijven, terwijl zijn portret bij elke immorele daad die hij begaat lelijker en lelijker wordt.

Eigenlijk kan je het boek bekijken als propaganda voor het estheticisme, een stroming waarvan Oscar Wilde zelf ook aanhanger was. Zelfs in ‘The Preface’ zegt Wilde hier al over:

“The artist is the creator of beautiful things.”

En ook:

“There is no such thing as a moral or an immoral book. Books are well written, or badly written. That is all.”

Toch vraag ik mij persoonlijk af of Wilde wel helemaal in zijn opzet geslaagd is, aangezien ik toch wel een zekere morele les in dit boek terugvind.

Ondanks het feit dat het verhaal zich afspeelt in de Britse high society van eind 19de eeuw, vind ik het verhaal nog steeds up-to-date. We hechten als maatschappij te veel belang aan schoonheid, terwijl schoonheid en jeugd uiteindelijk toch vergankelijk zijn. Al is The Picture of Dorian Gray wel een wonderschoon boek en zou iedereen dit eens moeten lezen! Ik geef het vijf sterren.

Advertenties

2 gedachtes over “Review: The Picture of Dorian Gray

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s