Review: Hoe moet je zijn

hoe moet je zijn coverTitel: Hoe moet je zijn
Auteur: Sheila Heti
Uitgeverij: Meulenhoff
Jaar: 2013 (origineel uit 2012)
Pagina’s: 285

Wat is de nobelste manier om lief te hebben?
Hoe creëer je iets?
Wat kun je leren van je vrienden?
Hoe moet je zijn?

Sheila – twentysomething, kunstenares en theatermaakster – moet zichzelf opnieuw uitvinden na haar stukgelopen huwelijk. Bovendien krijgt ze het maar niet voor elkaar een toneelstuk af te schrijven. Als de getalenteerde Margaux en de vrijgevochten kunstenaar Israel haar leven binnenstormen, sleurt Sheila hen mee in een experiment waarbij ze hun gesprekken opneemt en hen bestudeert als proefpersonen. Ze hoopt dat ze door indringende – soms te indringende – observatie van haar vriendin en haar geliefde weer vat kan krijgen op het schrijven én op het leven. Haar zoektocht brengt haar van Toronto tot Miami, en van New York weer terug naar Toronto.

Ik wist niet goed onder welke noemer ik dit boek moest plaatsen. Is het autobiografisch? In zekere mate wel. Is het filosofisch? Zeer zeker. Is er een deeltje fictie bij? Ongetwijfeld, ik ken weinig boeken die dat niet zijn. Lijkt de foto van Sheila Heti op de achterflap superhard op iemand die ik ken? Jep.

Maar wat voor een boek is het? Het gaat over een gescheiden schrijfster, die nooit echt vriendinnen heeft gehad en nu een vriendschap vormt met Margaux; die een kortstondige affaire begint met Israël (een naam, niet het land); en die veel nadenkt over wat iets tot kunst maakt en hoe je als persoon moet zijn. Eigenlijk zou je het dus ook een soort van zelfhulpboek kunnen noemen.

Het gaat ten eerste over vriendschap en meer specifiek over vriendschap tussen vrouwen onderling. Om één of andere reden is een vriendschap tussen vrouwen moeilijker dan tussen mannen. Sheila Heti zegt hierover:

“Het vertrouwen moest bij elke ontmoeting opnieuw van nul af aan gewonnen worden. Dat is de reden dat vrouwen altijd zo uitbundig met elkaar omgaan – dat ze bijna beginnen te krijsen als ze elkaar op straat tegenkomen. Vrouwen moeten elkaar altijd bevestigen, ook na jaren nog.”

In het boek staat de vriendschap tussen Sheila en Margaux vaak gespannen. Sheila heeft moeite met het toneelstuk dat ze moet schrijven voor een feministisch gezelschap en zoekt inspiratie in haar gesprekken met Margaux. Ze loopt dan ook altijd met een taperecorder rond en neemt alle gesprekken op. Margaux heeft echter nood aan grenzen, wat Sheila niet lijkt te snappen. Sheila koopt dezelfde jurk als Margaux en hiermee is het hek volledig van de dam.

Ten tweede gaat Hoe moet je zijn over kunst. Moet kunst mooi zijn? Moet kunst moreel verantwoord zijn? De vriendengroep van Sheila heeft hier op het begin ook al een discussie over, met als gevolg dat er een ‘Lelijke-Schilderijen-Wedstrijd’ ontstaat.

Ten slotte houdt het boek ons een spiegel voor. Het toont hoe wij ons constant vergelijken met anderen. Hoe ook wij soms de fout maken te denken dat de wereld rond ons draait. Soms klinken de personages ontzettend zelfingenomen en narcistisch, maar ik ben zeker dat je, wanneer je mijn vriendengroep en ik zou opnemen met een bandrecorder, er ook vreemde kronkels boven zouden komen.

Als je hoopt op een antwoord op de vraag ‘Hoe moet je zijn’, zal je zwaar teleurgesteld zijn. Het dichtste dat dit boek bij een antwoord komt is in de beginpagina’s waarin Sheila zegt dat je een beroemdheid moet zijn. Een beetje een zwak antwoord, als je het mij vraagt. Ik geef het boek drie sterren.

Advertenties

Een gedachte over “Review: Hoe moet je zijn

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s