Review: De club Dumas

De club Dumas coverTitel: De club Dumas
Auteur: Arturo Pérez-Reverte
Uitgeverij: De Prom
Jaar: 1995 (origineel uit 1993)
Pagina’s: 420

Lucas Corso, een Madrileen die dol is op Hollandse jenever, verdient zijn brood met het opsporen van antieke boeken voor rijke bibliofielen. Vlak nadat een bekende uitgever zich aan een lamp heeft opgehangen, krijgt Corso twee opdrachten: hij moet de echtheid onderzoeken van een manuscriptfragment van Alexandre Dumas’ De drie musketiers, en van een merkwaardig duivelsboek uit de zeventiende eeuw. Dit leidt tot een avontuurlijke speurtocht bij excentrieke verzamelaars in Portugal, Frankrijk en Spanje. Het wereldje van de bibliofielen en handelaren in antieke boeken blijkt niet zo onschuldig te zijn als het lijkt.

Er valt iets te zeggen voor boeken die over boeken gaan. Metafictie is inderdaad meestal iets wat ik graag lees. In De club Dumas komen veel van zulke dubbele bodems voor, die eigenlijk verwijzen naar het genre ‘fictie’ an sich. Het hoofdpersonage voelt zich bijvoorbeeld als “een irreëel personage dat zich verbeelde irreëel te zijn in een irreële wereld”. Daarenboven is de verteller duidelijk aanwezig. Een voorbeeld hiervan: “Weer moet ik me als bijna alwetend verteller van Lucas Corso’s wederwaardigheden op de achtergrond terugtrekken.” Ook het boek zelf gaat over een soort detective die antieke boeken zoekt voor zijn rijke klanten. Hierdoor zijn er heel wat literaire verwijzingen, vooral naar Dumas, die het voor de echte bibliofiel leuk maken.

Dit neemt allemaal niet weg dat het boek abominabel slecht geschreven is. Het metafoorgebruik en de beschrijvingen van de personages laten de wensen over. Het hoofdpersonage Lucas Corso wordt zowat op elke pagina omschreven als ‘een wolf’. Ik weet niet hoe iemand er als een wolf kan uitzien, en al helemaal niet waarom dit elke pagina herhaald moet worden. Verder is het boek – ondanks zogezegd een thriller te zijn – te voorspelbaar om ooit echt spannend te worden.

Ik heb voor dit boek maar 0,10 euro betaald, en daar ben ik niet rouwig om. Het verhaal is leuk, maar de schrijfstijl is echt niet goed! Ik geef het 1 ster.

Advertenties

Een gedachte over “Review: De club Dumas

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s