Review: Toen wij wezen waren

toen wij wezen waren coverTitel: Toen wij wezen waren
Auteur: Kazuo Ishiguro
Uitgeverij: Atlas
Jaar: 2000
Pagina’s: 334

We schrijven 1930. Christopher Banks is Engelands meest gevierde detective; de zaken die hij behandelt zijn in Londen het gesprek van de dag. Maar één onopgeloste misdaad blijft de ogenschijnlijk afstandelijke Banks achtervolgen: de geheimzinnige verdwijning van zijn ouders in het oude Sjanghai, toen hij nog klein was.

Terwijl de wereld onafwendbaar lijkt af te stevenen op een totale oorlog, gelooft Banks niet alleen dat de tijd is aangebroken om terug te keren naar de stad van zijn jeugd en eindelijk het martelende mysterie op te lossen, maar ook dat dit de enige manier is om de beschaving voor de naderende catastrofe te behoeden: ‘Het was mijn voornemen om het kwaad te bestrijden – in het bijzonder het kwaad van het sluipende, slinkse soort […].’

Dit is al het derde boek dat ik van Kazuo Ishiguro lees, en man, wat hou ik van zijn stijl! Zijn vertelstijl lijkt altijd dezelfde te zijn: een ik-verteller blikt terug op zijn of haar leven. Met een soort van complete onthechting en onpersoonlijkheid vertelt het hoofdpersonage over zijn leven, zonder daarbij ooit echt op details in te gaan. Ten tweede speelt geen enkel boek van Ishiguro zich af in het hedendaagse Engeland. Ten slotte is het altijd hetzelfde soort proza dat wordt gebruikt. Het taalgebruik van de butler uit ‘The Remains of the Day’ is bijvoorbeeld hetzelfde als het taalgebruik van de detective Christopher Banks uit dit boek.

Christopher geniet faam als een soort van celebrity/detective. Toch wordt er van geen enkele van zijn onderzoeken gezegd hoe hij ze precies oplost. Hij heeft mede hierdoor last van grootheidswaan, al beseft hij het zelf niet. Zo lijkt hij ervan uit te gaan dat hij succes zal hebben bij Sarah Hemmings, enkel en alleen omdat hij toevallig een zaak tot een goed einde had gebracht en daardoor al enige beroemdheid had verkregen. Ook lijkt hij te denken dat de oorlog die woedt in Shanghai een direct gevolg is van de verdwijning van zijn ouders en dat hij het daar allemaal kan oplossen.

Wanneer hij daadwerkelijk op zoek gaat naar zijn ouders en om deze reden terugkeert naar Shanghai, daalt hij steeds dieper in de sloppenwijken en oorlogszones. De sfeer wordt grimmig. Hij komt lijken tegen, kogelinslagen en boze burgers. Op zulke momenten vond ik het boek echt spannend en onvoorspelbaar. Vindt hij zijn ouders terug? Je zult het boek er zelf voor moeten lezen.

Toen wij wezen waren is een ontzettend goed boek. Het gaat erover hoe wij deels voorbestemd lijken te zijn een bepaalde richting uit te gaan in ons leven, enkel en alleen door onze afkomst en onze ouders. Of zoals Ishiguro het zegt:

“Misschien zijn er mensen die in staat zijn hun leven te leiden zonder zich door dergelijke zorgen te laten belemmeren. Maar mensen zoals wij zijn voorbestemd de wereld als wees tegemoet te treden en vele jaren lang de schimmen van verdwenen ouders na te jagen.”  

En als een psychologisch onderzoek naar de rollen die ons van bovenaf worden toegewezen je niet kan boeien: het is ook een spannend detectiveverhaal. Ik geef het vijf sterren.

Advertenties

2 gedachtes over “Review: Toen wij wezen waren

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s