Review: High Fidelity

cover High fidelityTitel: High Fidelity
Auteur: Nick Hornby
Uitgeverij: Penguin
Jaar: 2011 (origineel uit 1995)
Pagina’s: 245

Do you know your desert-island, all-time, top five most memorable split-ups?

Rob does. He keeps a list, in fact. But Laura isn’t on it – even though she’s just become his latest ex. He’s got his life back, you see. He can just do what he wants when he wants: like listen to whatever music he likes, look up the girls that are on his list, and generally behave as if Laura never mattered. But Rob finds he can’t move on. He’s stuck in a really deep groove – and it’s called Laura. Soon, he’s asking himself some big questions: about love, about life – and about why we choose to share ours with the people we do.

Ik heb het gevoel dat ik High Fidelity beter zou moeten vinden dan ik eigenlijk deed. Vreemd is dat. Normaal zou dit boek echt iets voor mij zijn: een ietwat cynische dertiger die na zijn recentste break-up nagaat waar zijn eerdere relaties zijn misgelopen en ondertussen ook zijn slechtlopende platenzaak draaiende houdt.

Het boek heeft een mooie cover. Dat wel. Ik vond het hoofdpersonage echter een klootzak. Volgens mij was Rob Fleming eerder bedoeld als loser in plaats van als een eikel, maar zo zag ik hem nu eenmaal. Hij is onzeker, egoïstisch en een borderline stalker. Verder zijn de verwijzingen naar Engeland uit de jaren ’80 ondertussen wat gedateerd en meer dan de helft van de popreferenties kende ik niet. Ik ben dan ook een kind van de jaren ’90.

Het is fijn dat we eens de gevoelens van een man krijgen in plaats van de zoveelste herhaling van de kant van de vrouw. Je krijgt bovendien toch nog een kleine inzage in de gevoelens van zijn vijf belangrijkste ex-lieven. Die zoekt hij namelijk op. Ik vind alle personages wel herkenbaar. Ik ken werkelijk mensen die andere mensen beoordelen op basis van hun platencollectie / boekencollectie / dvd-collectie / … Ik denk dat ik stiekem zelf ook zo iemand ben. Een pluspunt is dat het boek bij momenten zeer grappig is.

Ik moest het hoofdpersonage niet en dat was jammer. Hierdoor was immers de rest van het boek ook verpest voor mij. De verfilming van High Fidelity ziet er dan weer wel leuk uit. Jack Black en John Cusack doen erin mee. Ik geef het boek drie sterren.

Advertenties

2 gedachtes over “Review: High Fidelity

  1. In de film komt Rob Fleming inderdaad net dat tikkeltje sympathieker over dan in het boek waardoor ik de film dan ook net iets leuker vond dan het boek (wat zelden het geval is).

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s