Review: Het Diner

het diner.JPGTitel: Het Diner
Auteur: Herman Koch
Uitgeverij: Anthos
Jaar: 2016 (origineel uit 2009)
Pagina’s: 301

Twee echtparen gaan een avond uit eten in een restaurant. Ze praten over alledaagse dingen, maar ondertussen vermijden ze waar ze het eigenlijk over moeten hebben: hun kinderen. Die hebben samen iets uitgehaald wat hun toekomst kan verwoesten.

Heerlijk boek! Een al wat ouder boek, maar ik heb het nu pas voor het eerst gelezen. Het Diner gaat ook daadwerkelijk over een diner. Soms moet je het niet ver zoeken! Al gaat het wel om een diner in een te fancy restaurant ergens in Amsterdam waar je gemakkelijk rond de 500 euro kwijt bent voor een etentje voor vier personen, als het al niet meer is. Desondanks spelen er zich herkenbare situaties af in het restaurant. Het Diner is opgebouwd volgens de verschillende gangen: Aperitief, Voorgerecht, Hoofdgerecht, Nagerecht, Digestief en Fooi. Dat is dezelfde volgorde van dineren voor de rest van de mensheid, ook al is dat dan een diner in een simpele brasserie. Het zijn twee koppels die aan de tafel zitten. Eigenlijk zouden ze het over hun kinderen moeten hebben, maar lullen ze vooral over films en reizen, zoals dat meestal gaat op etentjes.

Ik vind niemand van de personages sympathiek overkomen. Het zijn twee koppels: verteller Paul en zijn vrouw Claire, en Pauls broer Serge en diens vrouw Babette. Serge wordt getipt als toekomstige minister-president van Nederland en heeft er dus alle baat bij positief in de media te verschijnen. Hij zit echter met een moreel dilemma. Pauls zoon Michel en Serges zoon Rick hebben namelijk iets ergs uitgestoken. Ze hebben per ongeluk een zwerfster vermoord. En daar zijn camerabeelden van. Beelden die door het hele land zijn gezien in een aflevering van Opsporing Verzocht. Enkel de ouders herkennen hun kinderen, de politie is geen stap dichterbij. Is het nu aan de ouders om hun kinderen aan te geven en zo hun toekomst te verpesten? Of kunnen ze beter zwijgen? Hoever ga je als ouder om je kind te beschermen?

Het boek draait om de plot. Ik heb het al als thriller omschreven zien worden. Er zit inderdaad wel een zekere spanningsboog in, maar ik vond het toch voornamelijk een grappig boek. Wat niet wegneemt dat ik het op twee dagen heb uitgelezen, omdat ik het niet kon wegleggen. De momenten waarop de gerant het eten omschrijft met zijn pink te dicht bij het eten, zijn echter gewoonweg hilarisch:

“De lamszwezerik is gemarineerd in Sardijnse olie met rucola,” zei de gerant die ondertussen bij Claires bord was aangeland en met zijn pink twee minuscule stukjes vlees aanwees. “De zontomaatjes komen uit Bulgarije.”

Wat in de eerste plaats opviel aan Claires bord was de onafzienbare leegte. Natuurlijk, ik weet ook wel dat in de betere restaurants kwaliteit boven kwantiteit wordt gesteld, maar er zijn leegtes en leegtes. Hier was de leegte, het gedeelte van het bord waar helemaal geen eten lag, duidelijk op de spits gedreven.

Het was alsof het lege bord je uitdaagde om er iets van te zeggen, om verhaal te gaan halen in de open keuken. “Dat durf je toch niet!” zei het bord en het lachte je uit in je gezicht.

(…)

“Dit is warme geitenkaas met pijnboompitten en walnootsnippers.” De hand met de pink bevond zich boven mijn bord. Ik onderdrukte de aanvechting om “Dat weet ik want dat is precies wat ik heb besteld” te zeggen, en concentreerde me op de pink. Dichterbij dan dit was hij vanavond nog niet gekomen, ook niet bij het inschenken van de wijn.

(…)

“Dit is veldsla,” zei de gerant; ik keek naar de pink, op amper een centimeter van de drie of vier opkrullende groene blaadjes en de gesmolten klodder geitenkaas, en daarna naar de hele hand, die zich zo dichtbij bevond dat ik me maar een klein stukje voorover zou hoeven te buigen om hem te kussen.

Ik vind dat humor!

Het Diner is zeer zeker een goed boek. Het tempo zit goed. Het is spannend. Het is grappig. Het heeft onsympathieke personages, wat ik meestal leuker vind dan de standaard vertellers. Een restaurantbezoek gaat nooit nog hetzelfde zijn. En de politiekers op tv ga je nu ook anders bekijken. Ik geef het vijf sterren!

Review: Call of the Wild

call of the wild.JPGTitel: Call of the Wild
Auteur: Jack London
Uitgeverij: Wordsworth Classics
Jaar: 2004 (origineel uit 1903)
Pagina’s: 67

The Call of the Wild (1903) and White Fang (1906) are world famous animal stories. Set in Alaska during the Klondike Gold Rush of the late 1890s, The Call of the Wild is about Buck, the magnificent cross-bred offspring of a St Bernard and a Scottish Collie. Stolen from his pampered life on a Californian estate and shipped to the Klondike to work as a sledge dog, he triumphs over his circumstances and becomes the leader of a wolf pack. The story records the decivilisation of Buck as he answers the call of the wild , an inherent memory of primeval origins to which he instinctively responds. In contrast, White Fang relates the tale of a wolf born and bred in the wild which is civilised by the master he comes to trust and love. The brutal world of the Klondike miners and their dogs is brilliantly evoked and Jack London s rendering of the sentient life of Buck and White Fang as they confront their destiny is enthralling and convincing. The deeper resonance of these stories derives from the author s use of the myth of the hero who survives by strength and courage, a powerful myth that still appeals to our collective unconscious.

Ik ben er nog altijd niet helemaal uit wat mijn mening nu precies is over dit boek. Call of the Wild is een boek over een hond. Een hond! Ik ben meer een crazy cat lady! En niet alleen dat, het werd dan ook nog eens geschreven vanuit het standpunt van een hond. Ondanks dat, vond ik het wel een goed boek.

Het boek had dezelfde sfeer als de romans van Ernest Hemingway: kort en bondig en nogal macho geschreven. Maar je verliest er dus ook niet veel tijd mee. Call of the Wild was maar 67 pagina’s lang. In mijn editie staat ook nog het verhaal White Fang, wat ik nog moet lezen. Echt moeilijk is het allemaal niet.

Het boek gaat over Buck, een Californische hond die door de tuinman van zijn baasje wordt gestolen en wordt doorverkocht aan allerlei louche types. Buck heeft verschillende eigenaars in zijn leven, sommigen goed en sommigen slecht. Hij wordt gebruikt als een sledehond in Alaska, iets waarin hij al snel uitblinkt. Maar de wildernis roept hem. Wanneer zijn laatste eigenaar vermoord wordt, sluit hij zich aan bij een roedel wolven.

Waarschijnlijk is dit boek deels bedoeld als allegorie op het menselijk bestaan. Maar ik weet niet wat de boodschap precies moet zijn. Misschien dat als je ergens hard genoeg voor werkt, je er wel komt. Buck moet enkele harde lessen leren, maar omdat hij intelligent is, slaat hij erin de leider van de troep sledehonden te worden. Anderzijds leert hij ook ‘kill or be killed’ en neemt zijn natuurlijk jachtinstinct volledig over.

Is Call of the Wild een avonturenboek voor kinderen? Misschien. Ze leren dat ze dieren met respect moeten behandelen. Dat ze mensen met respect moeten behandelen. Dat ze macht niet mogen misbruiken. Soms misschien een beetje te ruig geschreven en geen illustraties. Maar het staat wel met een reden op mijn reading bucket list. Ik geef het vier sterren.

Review: Robinson Crusoe

Robinson Crusoe.JPGTitel: Robinson Crusoe
Auteur: Daniel Defoe
Uitgeverij: Wordsworth Classics
Jaar: 1995 (origineel uit 1719)
Pagina’s: 231

Since its first publication in 1719, Robinson Crusoe has been through over 700 editions in almost every language on Earth, inspired every conceivable kind of abridgement, imitation and variation (The Swiss Family Robinson), and has been the subject of plays, opera, cartoons and computer games. The character of Crusoe has entered the collective consciousness of each succeeding generation as readers add their own interpretations to the adventures so thrillingly ‘recorded’ by Daniel Defoe. Praised by eminent figures such as Samuel Taylor Coleridge, Jean-Jacques Rousseau and William Wordsworth, this perennially popular book was cited by Karl Marx in Das Kapital to illustrate applied economic theory. However, it is readers of all ages over the last two and three quarter centuries who have given Robinson Crusoe its abiding position as a classic tale of adventure. 

Robinson Crusoe is één van de oudste boeken op mijn reading bucket list, al denk ik dat Don Quixote van Cervantes nog ouder is. In ieder geval wordt Robinson Crusoe terecht gezien als één van de eerste echte romans. Natuurlijk hangt dit ook van je definitie van ‘roman’ af, maar ik volg hierbij de definitie van Van Dale: prozaverhaal van aanzienlijke omvang waarin de handelingen van de personen in verband met hun karakter en innerlijk leven worden beschreven. Robinson Crusoe is omvangrijk en gaat over hoofdpersonage Robinson Crusoe die schipbreuk lijdt en strandt op een onbewoond eiland. 

Dit boek is in de eerste plaats een avonturenroman met allerlei spannende elementen: piraten, kannibalen, wolven, storm op zee, enz. Toch was het bijna nooit echt spannend te noemen. De gebeurtenissen gaan al snel in het begin van het boek van start, maar vanaf Robinson Crusoe op zijn verlaten eiland zit, gaat het tempo drastisch naar beneden. Ik kan hier drie redenen voor bedenken.

Ten eerste verliest Defoe wel heel veel tijd met het omschrijven van hoe Robinson Crusoe het 28 jaar volhoudt alleen in de wildernis. Hij redde heel wat goederen uit het wrak van zijn gezonken schip. Hij gebruikt die goederen dan om zijn comfort toch iet of wat te verhogen. Hij bouwt een hut; hij bouwt een omheining rond zijn hut; hij vangt geiten; hij bouwt een omheining voor zijn geiten; hij plukt fruit; enz. Hij toont met andere woorden veel zelfredzaamheid, maar toch blijft het onrealistisch dat iemand 28 jaar op een tropisch eiland zou kunnen overleven zonder te sterven aan een tropische ziekte.

Ten tweede vond ik het soms te traag gaan door het archaïsch taalgebruik, maar dat is te verwachten voor een oud boek. Ter info: het is geschreven vanuit de ik-verteller en er komen ook wat dagboekfragmenten in voor.

Ten derde legt het boek veel nadruk op religie. Dit is natuurlijk te verklaren doordat dit boek dateert uit 1719 en religie toen sowieso een belangrijkere rol speelde. In het begin van het verhaal vraag Robinson Crusoe zich af wat hij fout deed om gestrand te zijn op een onbewoond eiland. Maar dan begint hij dankbaar in te zien dat God hem misschien gespaard heeft. De rest van zijn reisgenoten verdronk immers. Hij redde een bijbel uit het wrak van zijn gezonken boot en leest elke dag trouw in de bijbel. Het interesseerde mij persoonlijk allemaal niet zo veel.

Hoewel het voornamelijk een avonturenroman is, is het door de jaren heen steeds meer en meer als kinderboek geprofileerd. Waarschijnlijk is dit boek inderdaad geweldig voor kinderen vanaf een jaar of 10, maar je moet er ook wel rekening mee houden dat kannibalisme en slavernij een rol spelen in dit boek.

 

Robinson Crusoe is een personage dat gegrift staat in het collectief geheugen. Er zijn ondertussen al veel variaties op gemaakt. Denk maar aan de film Cast Away met Tom Hanks. (Er is jammer genoeg geen volleybal genaamd Mr. Wilson in Robinson Crusoe te bespeuren.) Minpunt aan dit boek was dat het zo traag vooruit gaat. Ik geef het drie sterren. 

 

Wishlist Wednesday (#15)

wishlist-wednesday

Vandaag op mijn wishlist:

De bekeerlinge van Stefan Hertmans

In een klein dorp in de Provence wordt sinds mensenheugenis over een pogrom en een verborgen schat gesproken. Eind negentiende eeuw vindt men in een synagoge in Caïro een hoeveelheid opzienbarende joodse documenten. Stefan Hertmans ontdekt de sporen van een voorname christelijke jonkvrouw uit de elfde eeuw, die haar leven vergooide uit liefde voor een joodse jongen.

Ik schreef al eerder dat ik toch echt wel wat meer Nederlandstalige literatuur zou moeten lezen. En wat dan beter te lezen dan een boek van Gouden Boekenuilwinnaar Stefan Hertmans?! Het verhaal van dit boek spreekt mij wel aan. Nog een pluspunt is dat het een historische roman is, wat ook een genre is waar ik te weinig voor kies.

 

 

Wishlist Wednesday (#14)

wishlist-wednesday

Vandaag op mijn wishlist

All Grown Up van Jami Attenberg

Andrea is a single, childless 39 year old woman who tries to navigate family, sexuality, friendships and a career she never wanted, but battles with thoughts and desires that few people would want to face up to. Told in gut-wrenchingly honest language that shimmers with rage and intimacy, All Grown Up poses such questions as: What if I don’t want to hold your baby? Can I date you without ever hearing about your divorce? What can I demand of my mother now that I am an adult? Is therapy pointless? At what point does drinking a lot become a drinking problem? Why does everyone keep asking me why I am not married? Powerfully intelligent and wickedly funny, All Grown Up delves into the psyche of a flawed but mesmerising character. Readers will recognise themselves in Jami Attenberg’s truthful account of what it means to be a 21st century woman, though they might not always want to admit it.

Normaal niet mijn genre, want het klinkt nogal chicklit-achtig. Toch is er iets aan dit boek dat mij aanspreekt. Misschien zit ik zelf in mijn quarter life crisis en stel ik mezelf dezelfde vragen. Of misschien wil ik gewoon eens een makkelijk boek lezen. Of vind ik de cover mooi. In ieder geval: ik wil dit boek!

Wishlist Wednesday (#13)

wishlist-wednesday

Vandaag op mijn wishlist:

How to Tell if Your Cat is Plotting to Kill You van The Oatmeal

Jesus Rollerblading Christ–another helping of TheOatmeal! Mrow, MOAR kitty comics. Mr. Oats delivers a sidesplitting serving of cat comics in his new book, How to Tell If Your Cat Is Plotting to Kill You.
If your cat is kneading you, that’s not a sign of affection. Your cat is actually checking your internal organs for weakness. If your cat brings you a dead animal, this isn’t a gift. It’s a warning. How to Tell If Your Cat Is Plotting to Kill You is a hilarious, brilliant offering of cat comics, facts, and instructional guides from the creative wonderland at TheOatmeal.com.
How to Tell If Your Cat Is Plotting to Kill You presents fan favorites, such as “Cat vs. Internet,” “How to Pet a Kitty,” and “The Bobcats,” plus 17 brand-new, never-before-seen cat jokes. This Oatmeal collection is a must-have from Mr. Oats! A pullout poster is included at the back of the book.

Haha, plottende gemene katten. I love it!

Wereldpoëziedag

Onlangs werd ik door Saskia van Viking gecontacteerd met de vraag of ik wilde meewerken aan een actie rond wereldpoëziedag. Natuurlijk wilde ik dat! De opdracht was om een zelfgeschreven of een bestaand gedicht te kalligraferen. Dat was al wat moeilijker, aangezien ik zelfs nooit met een vulpen heb geschreven, laat staan een echte kalligrafiepen. Gelukkig zaten er nog andere spullen in het superleuke pakket dat ik kreeg opgestuurd: kalligrafiepennen, chisel pen Sharpie, fine point Sharpie, mini canvas, perkament papier, gekleurd papier, metaal verf pen zilver en metaal verf pen gold. Ik ben helemaal fan!

Zie hieronder wat ik ervan heb gemaakt. Ik heb gekozen voor enkele van mijn favoriete bestaande gedichten:

  • een stukje uit Twelfth Night van William Shakespeare (wat misschien niet helemaal onder poëzie valt, maar ik vind het prachtig, dus fuck it!)
  • Roodkapje en de (boze) wolf van Patricia De Martelaere
  • Boem Paukeslag van Paul van Ostaijen
  • Kabouter Christoffel (wat mijn grootmoeder me vroeger altijd voorlas en ik op mijn beurt op haar begrafenis heb voorgelezen)

SDC15991.JPG

SDC15995.JPG

SDC15996.JPG

Wat is jullie favoriete gedicht?