Review: De boekenapotheek aan de Seine

de boekenapotheek aan de seine.jpgTitel: De boekenapotheek aan de Seine
Auteur: Nina George
Uitgeverij: Luitingh-Sijthoff
Jaar: 2014 (origineel uit 2013)
Pagina’s: 332

In zijn boekenapotheek in Parijs – een schip op de Seine – verkoopt boekhandelaar Jean Perdu romans als medicijn voor de kwalen van het leven. Hij weet precies welk boek geschikt is voor een ander. De enige die hij niet kan genezen is zichzelf. 
Eenentwintig jaar geleden verliet zijn Provençaalse geliefde Manon hem terwijl hij nog sliep. Ze liet een brief achter, die Perdu nooit durfde te lezen. Tot deze zomer. De zomer die alles verandert. Jean Perdu gaat op reis over de rivier naar het hart van de Provence, naar zijn herinneringen en terug naar het leven. 

Ik hou van boeken over boeken. Of boeken over boekenwinkels. Of boeken over bibliotheken. Of boeken over ook maar iets boekgerelateerds. Dus ik was ervan overtuigd dat ik dit boek helemaal geweldig zou vinden. Dat viel eerlijk gezegd toch tegen.

Het boek gaat over de vijftiger Jean Perdu. Hij heeft een groot schip, dat aangelegd is in Parijs en vanwaar hij boeken verkoopt als soort van medicijn. Dat deel van het verhaal vond ik leuk. Hij doet een praatje met zijn potentiële boekenkopers en vertelt hen welk boek geschikt is om hun kwaal op te lossen. Achteraan het boek vind je een overzicht van de noodapotheek van Jean Perdu. Het transgalactisch liftershandboek wordt voorgesteld voor mensen die lijden aan ziekelijk optimisme en humorloosheid. 1984 is tegen goedgelovigheid en onverschilligheid. Pippi Langkous is dan weer werkzaam tegen aangeleerd pessimisme en angst voor wonderen. Enz…

Zichzelf genezen van zijn liefdesverdriet lukt hem echter niet. En dat is dan ook ongeveer waar dit boek mij kwijt was als lezer. Want welke vijftigjarige houdt er nu nog zo vast aan zijn verleden?! Hij is nog steeds niet – na eenentwintig jaar! – over het vertrek van zijn minnares Manon heen. Eén: na eenentwintig jaar mag je er ondertussen toch wel over zijn. Oké, af en toe melancholisch terug denken aan een mooie tijd samen kan ik nog snappen. Wat Jean Perdu doet, is iets helemaal anders. Hij kan niet meer tegen aanrakingen. Hij heeft delen van zijn huis op slot gedaan als museum toegewijd aan haar. Hij negeert alles wat hem iets kan doen voelen: geuren, melodieën, algemene schoonheid van dingen. Twee: het was zijn minnares. Manon was gelukkig getrouwd in de Provence en kwam maar af en toe naar Parijs om tijd de spenderen met Jean. Het was niet eens zijn vrouw of vaste partner!

Hoe dan ook, zij verliet hem en liet alleen een brief achter als uitleg. Een brief die hij blijkbaar na al die jaren nog nooit had gelezen omdat hij het mentaal niet aankon. Mannen. Enfin, hij leest hem nu wel. Blijkbaar had ze hem niet verlaten omdat ze het uit wou maken, maar was ze ziek. En nu voelt hij opeens de behoefte om halsoverkop (zonder geld of iets) met zijn schip te vertrekken en naar de Provence te varen. Hij krijgt nog een jonge verstekeling mee, een jonge schrijver die een writer’s block heeft door de angst om niet te kunnen voldoen aan de hoge verwachtingen voor zijn tweede roman.

De dialoog trok op niet veel. Serieus. Niemand praat zo. Eigenlijk was het niet alleen de dialoog, de algemene schrijfstijl trok op niet veel. De vergelijkingen die soms worden gemaakt, zijn echt wel vergezocht.

Nog storend: de dagboekfragmenten van Manon die er opeens worden bijgehaald. Deze gaven totaal geen meerwaarde aan het verhaal en vond ik zelfs storend.

Enige positieve misschien (buiten de boekenapotheek): de setting is wel leuk. En de boattrip door Frankrijk. Je ruikt precies de Provence al.

Misschien vinden sommige mensen dit net wel een heerlijk romantisch boek om bij weg te zwijmelen. Maar ik vond het slecht geschreven en ver gezocht. Ik persoonlijk vond het geen aanrader. Ik geef De boekenapotheek aan de Seine twee sterren. 

Advertenties

Review: Little women

little womenTitel: Little Women
Auteur: Louisa May Alcott
Uitgeverij: Collins Classics
Jaar: 2010 (origineel uit 1880)
Pagina’s: 257

A heart-warming tale of love, sisterhood, and hardship during the American Civil War, Little Women tells the story of the lovable March family. Meg, Beth, Jo and Amy try to support their mother at home while their father is away at war and enter into various scrapes and adventures as they do so. Alcott beautifully interweaves bad times and good as her characters struggle with the trials and tribulations of growing up and their relationships with one another.

Dit boek is een favoriet boek van veel mensen, voornamelijk dan in Amerika. Het gaat over vier zussen ten tijde van de Amerikaanse Burgeroorlog. De eerste hoofdstukken spelen zich af rond Kerstmis, en ik denk dat je in die periode misschien ook het hardst kunt genieten van dit boek met een warme tas chocolademelk erbij. Nu verloor het boek misschien deel van zijn charme omdat ik het tijdens deze hitte las. Het was al de tweede keer dat ik het las, maar in het kader van mijn reading bucket list moest ik hier nog een recensie over schrijven.

De schrijfster wordt aanschouwd als feministe en progressief. Ze zou het hoofdpersonage, Jo, ook op haarzelf hebben gebaseerd. Jo zou het liefst mee met haar vader gaan vechten in de oorlog en is eigenlijk een beetje een tomboy. Not done in de jaren 1860. Toch vond ik het boek niet zo progressief dan men wel doet uitschijnen. Dit heeft waarschijnlijk ook wel te maken met de tijdsgeest waarin het geschreven is. Geloof speelde toen eenmaal nog een grote rol, en al vanaf het eerste hoofdstuk krijg je dat al door je strot geramd. Misschien ook vandaar de populariteit van dit boek in Amerika, een nog steeds diepgelovig land.

In het eerste hoofdstuk zegt iedere zus al wat hun grootste fout is en stellen ze als doel die te overkomen tegen dat hun vader terugkeert van het front. Meg is te ijdel, Jo is te opvliegend en jongensachtig, Grace is te egoïstisch en Beth is eigenlijk zo goed als perfect, zijnde misschien iets te verlegen en braaf. Veel meer verhaal is er eigenlijk niet. Ze komen uiteraard de nodige tegenslagen tegen om hun van hun doel af te houden, maar intrinsiek is het het verhaal van de vier zussen die opgroeien en hun karakter proberen te verbeteren.

Hoewel dus een super simplistisch verhaal dat misschien ook eerder voor kinderen is bedoeld, vind ik het zeker wel een mooi boek. Ik geef Little Women vier sterren.

Review: Tender is the Night

tender is the night.jpgTitel: Tender is the Night
Auteur: F. Scott Fitzgerald
Uitgeverij: Penguin Books
Jaar: 1968 (origineel uit 1939)
Pagina’s: 334

Dick Diver, the central figure of a group of Americans on the continent between the wars, is a psychiatrist by training and married to a girl he first met as a patient in a Zurich clinic. She is both beautiful and rich, but remains a mental invalid after they are married. Their relationship becomes more and more hollow, and his life without meaning. The two levels of this relationship are reflected in the smart society to which they belong, which in this novel is shown to be both romantically attractive and undeniably corrupt. Scott Fitzgerald wanted to ‘show a man who is a natural idealist… giving in for various causes to the ideas of the haute bourgeoisie, and in his rise to the top of the social world losing his idealism, his talent, and turning to drink and dissipation’. 

Nog eens eentje van mijn reading bucket list. The Great Gatsby is één van mijn lievelingsboeken en van de hand van dezelfde auteur, dus mijn verwachtingen waren hoog. Ze werden niet volledig ingelost. Om één of andere reden zat ik bij The Great Gatsby meer in het verhaal.

Centraal in dit verhaal staat het huwelijk tussen Dick Diver en Nicole Warren. Een gezond huwelijk kan je het volgens mij niet noemen, al worden ze door iedereen die ze ontmoeten als het perfecte koppel beschouwd. De basis van hun huwelijk is echter al niet oké. Nicole was mentaal zeer onstabiel bij hun eerste ontmoeting in het psychiatrisch hospitaal van een vriend van Dick. We komen te weten dat deze mentale ziekte door een onverwerkt jeugdtrauma komt. En wat voor één! Dit houdt echter wel in dat hij zowel haar echtgenoot is, als haar psychiater. Hij moet ook gedeeltelijk zijn carrière stopzetten om voor haar te kunnen zorgen. Dit is iets dat hij haar niet altijd in dank lijkt af te nemen. Bovendien komt Nicole uit een steenrijke familie. Ook dat is soms een gevoelig punt voor een man. Hun huwelijk was dus vanaf het begin gebaseerd op haar volledige afhankelijkheid van hem. Naar het einde toe zien we echter dat ze haar vrijheid en gezondheid terug lijkt te winnen en daar lijkt hij nog minder mee om te kunnen gaan.

Het huwelijk vertoont de eerste barsten wanneer Hollywood actrice Rosemary Hoyt arriveert op het strand van de Divers in de Riviera. Start van een affaire. Uiteraard.

“There’s nothing to do about it,” he said, with a feeling of panic. “I’m in love with you, but it doesn’t change what I said last night.”
“That doesn’t matter now. I just wanted to make you love me – if you love me everything’s all right.”
“Unfortunately I do. But Nicole mustn’t know – she mustn’t suspect even faintly.”

Volgende fiasco: Nicole die één van haar psychoses heeft en de rijdende auto (waar ook hun twee kinderen in zitten) van de baan rijdt.

He had turned up a hill that made a short cut to the clinic and now, as he stepped on the accelerator for a short, straightaway run parallel to the hillside, the car swerved violently left, swerved right, tipped on two wheels and, as Dick, with Nicole’s voice screaming in his ear, crushed down the mad hand clutching the steering wheel, righted itself, swerved once more and shot of the road.

She was laughing hilariously, unashamed, unafraid, unconcerned. No one coming on the scene would have imagined that she had caused it; she laughed as after some mild escape of childhood.

Toch is het Dick zelf die het verpest. Door zijn groeiende apathie en alcoholisme, verliest hij zijn job en het respect van zijn mentaal onstabiele vrouw. En als je zelfs dat al niet meer kan houden!

Tender is the Night bezit dezelfde soort sfeer en personages als The Great Gatsby. Het gaat om een rijkere klasse, met een zeker intellectueel niveau, die toch gedesillusioneerd geraken van de wereld. Volgens mij is het grote verschil dat de personages in The Great Gatsby beter zijn uitgewerkt.

Tender is the Night is zeker een goed boek. Maar The Great Gatsby staat niet voor niets op nummer één van mijn reading bucket list, terwijl Tender is the Night op nummer 91 staat. Ik geef het vier sterren.

Review: Austerlitz

Austerlitz.jpgTitel: Austerlitz
Auteur: W.G. Sebald
Uitgeverij: De Bezige Bij
Jaar: 2003 (origineel uit 2001)
Pagina’s: 333

In de wachtkamer van het station van Antwerpen, zo begint de verteller van Austerlitz zijn verhaal, zit een man: jeugdig, met blond haar, zware wandelschoenen, een blauwe werkbroek en een oude rugzak, verdiept in het maken van aantekeningen en schetsen. De verteller raakt gefascineerd en spreekt de man aan, en dat is het begin van een relatie die zich, soms met grote tussenpozen, door de decennia heen ontwikkelt en de verteller steeds meer in beslag neemt. Jacques Austerlitz is de naam van de raadselachtige vreemdeling, en als het toeval de twee mannen op de meest onverwachte plekken steeds weer samenbrengt, wordt stap voor stap het levensverhaal van deze eenzame, zwaarmoedige reiziger onthuld. Hoewel Austerlitz al jaren in Londen woont, is hij geen Engelsman. In de jaren veertig is hij als joods vluchtelingenkind in de pastorie van een klein dorp in Wales terechtgekomen. Hij groeit in eenzaamheid op bij het oudere, vreugdeloze domineesechtpaar, en als hij na jaren zijn herkomst en zijn ware naam te horen krijgt, weet hij waarom hij zich een vreemdeling tussen de mensen voelt. Austerlitz is het magnifieke verhaal van een man die als kind is beroofd van zijn vaderland, zijn taal en zijn naam, en die nu niet meer kan aarden in deze wereld.

Eigenlijk is dit een doodsaai boek dat ik toch met heel veel plezier en verwondering heb uitgelezen. Ik zou zelfs durven zeggen dat ik er emotioneel door aangegrepen was. Voor mij toont dit nogmaals het nut aan van mijn reading bucket list. Ik lees boeken die ik anders waarschijnlijk nooit zou vastnemen. Want ik moet eerlijk zeggen dat de cover en het verhaal van Austerlitz mij niet echt aansprak.

Austerlitz begint met een ontmoeting tussen de verteller en zijn hoofdpersonage, genaamd Jacques Austerlitz. Deze zonderlinge man vertelt een soort verzameling anekdotes aan de verteller. Bij elke volgende ontmoeting – waartussen soms decennia zitten – vertelt Austerlitz verder van waar hij gebleven was. In eerste instantie gaat het vooral om architecturale opmerkingen van Austerlitz. Toch verwijzen zelfs deze al vaak naar oorlogsgeschiedenis. Geleidelijk aan begint Austerlitz ook meer over zichzelf prijs te geven.

Zo komen we de trieste voorgeschiedenis van Austerlitz te weten. Deze geschiedenis is lang voor hemzelf verborgen gebleven. Als kleuter werd hij op een kindertransport van Praag naar Londen gezet, waar hij vervolgens werd opgevoed door een dominee en zijn vrouw in een mistroostige omgeving. Op middelbare leeftijd gaat hij echter op zoek naar zijn roots. Zijn echte moeder was een joodse operazangeres. Zijn vader was actief in de politiek. Beiden zijn naar alle waarschijnlijkheid omgekomen tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Je merkt wel doorheen het boek hoe hard Jacques Austerlitz sukkelt met zijn verleden. Hij probeert verdrongen herinneringen terug op te halen. Wanneer dat hem lukt, wordt hij in eerste instantie bijna gek. Hij vangt ook niet veel aan met zijn leven. Hij maakt geen vrienden. Hij heeft geen relatie. Hij plaatst zichzelf in een isolement waaruit hij niet kan ontsnappen.

Het verhaal zelf stelt niet heel veel voor. Het is vooral de stijl waarin dit boek geschreven is die van Austerlitz zo’n unieke leeservaring maakt. Elke zin is – ondanks nogal archaïsch – prachtig op zichzelf en zet een melancholische sfeer neer.

Is dit boek waargebeurd of niet? Is het historisch helemaal juist of niet? De illusie van echtheid wordt alleszins verkregen door de zwart-wit foto’s die in het boek voorkomen en door de paar historisch gestaafde feiten die er in voorkomen. Uiteindelijk doet het er ook niet toe of het echt is of niet. Feit is dat Austerlitz een meesterwerk is!

Dit boek heeft mij gepakt. Ik ben meestal niet zo voor historische verhalen, en al helemaal niet voor oorlogsverhalen over de Tweede Wereldoorlog. Al zijn hierop nog wel uitzonderingen terug te vinden. Maar ik vond Austerlitz echt een aanrader en geef het vijf sterren.

Review: Een jaar lang ja

een jaar lang jaTitel: Een jaar lang ja
Auteur: Shonda Rhimes
Uitgeverij: Cargo
Jaar: 2016 (origineel uit 2015)
Pagina’s: 281

Shonda Rhimes is de machtigste vrouw in Hollywood. Haar bejubelde series Grey’s Anatomy, Scandal en How to Get Away with Murder worden wereldwijd door miljoenen mensen bekeken. Maar verrassend genoeg is Shonda zeer introvert en heeft ze vaak last van paniekaanvallen. Ondanks al haar succes is ze extreem angstig als ze een interview of een speech moet houden. Het allerliefst blijft ze thuis, bij haar kinderen. Als ze op een dag zelfs een diner met president Obama wil afzeggen besluit ze het roer om te gooien. Ze moet van zichzelf een jaar lang JA zeggen tegen alles wat haar angstig maakt. 
Een jaar lang JA is een intiem, eerlijk en grappig verslag van een verrassend jaar waarin Shonda Rhimes eindelijk vol van het leven durft te genieten, en ze inspireert de lezer om dat ook te doen.

Ik ben niet de grootste believer in zelfhulpboeken. Ik weet eigenlijk ook niet of dit boek dan wel onder zelfhulpboek of onder autobiografie valt. Wel weet ik dat ik het prachtig vond en het op één dag heb uitgelezen. Ik had nog nooit van Shonda Rhimes gehoord. Blijkbaar is zij de schrijfster en producer van series als Grey’s Anatomy, Private Practice, Scandal en How to Get Away with Murder. Van al die series heb ik nog nooit een aflevering gezien. Enfin, ik weet dat ik de anatomie van McDreamy wel van dichterbij wil bekijken. Maar daar stopt het dan ook.

Anyway. Het boek is een soort van biografie. Shonda is blijkbaar een even introvert, paniekerig iemand als ikzelf. Mogelijk zelfs nog erger, want paniekaanvallen heb ik gelukkig nog nooit gehad. Wanneer haar oudere zus haar zegt: “Jij zegt nooit ergens ja tegen”, besluit ze het over een andere boeg te gooien. Vooral omdat ze beseft dat ze niet gelukkig is. Ze probeert meer ja te zeggen tegen dingen. Niet zo extreem als de film Yes Man (ook een aanrader trouwens). Maar toch. Ja zeggen.

Wat zo leuk is aan het boek is de humor die erin zit. Geweldige schrijfstijl ook, maar dat mag je dan wel verwachten van iemand die tv-series schrijft als beroep. En het zet je aan het denken. Ik ben nu niet meteen van plan om tegen alles ja te gaan zeggen. Deels omdat ik niet zo’n doener als haar ben. Deels omdat ik ook gewoon best gelukkig ben met mijn leven. Dus ik hoef niet per se grote veranderingen. Al zou het vooral op werkgebied wel interessant zijn moest ik meer opportuniteiten benutten, ondanks mijn angst publiekelijk af te gaan.

Shonda Rhimes heeft over veel aspecten van het leven een mening. Eigenlijk gaat elk hoofdstuk over een bepaald aspect aan de hand van een ‘ja’ die ze geeft. Komen aan bod: ja tegen de zon (waarmee ze volgens mij de spotlight bedoelt), ja tegen de waarheid, ja tegen de witte vlag in de moederoorlog, ja tegen alleen maar spelen en geen werk, ja tegen mijn lichaam, ja tegen lid van de club worden, ja, dank u (accepteren van complimenten), ja tegen langer ja, ja tegen nee, ja tegen lastige gesprekken, ja tegen mensen, ja tegen helemaal losgaan, ja tegen wie ik ben, ja tegen mooi.

Ik word binnenkort voor het eerst mama en vond het hoofdstuk over moederschap interessant. Daarover heeft ze haar meningen klaar.

Moeder zijn is geen baan.
Hou op met dingen naar me te gooien.
Het spijt me, maar dat is het niet.
Ik vind het een belediging voor het moederschap om moeder zijn een baan te noemen.
Het is wie iemand is.
Het is wie ik ben.
Een baan kun je opzeggen. Ik kan niet ontslag nemen als moeder. Ik ben voorgoed moeder. Moeders hebben geen snipperdagen, moeders gaan nooit met vakantie. Moeder zijn herdefinieert ons, vindt ons opnieuw uit, breekt ons af en bouwt ons weer op. Moeder zijn confronteert ons met onszelf als kind, met onze eigen moeder als mens, met onze diepste angst voor wie we eigenlijk zijn. Moeder zijn vergt van ons dat we weten wat we doen, anders verpesten we het leven van een ander mens voorgoed. Moeder zijn rukt ons hart uit ons lijf, maakt het vast aan onze kleine mensjes en stuurt het zo de wereld in, voorgoed gegijzeld.
Als dat allemaal op mijn werk gebeurde, had ik al vijftig keer ontslag genomen.

Dat vind ik mooi geschreven. Maar er zijn ook hilarische passages in dit hoofdstuk. Ze heeft het onder meer over perfecte ouderraadmoeders die zelf brownies bakken voor op school en perfecte vlechtjes maken en zelf versieringen knutselen met een lijmpistool. Maar evengoed over puinhoopmoeders die het maar net redden. Of carrièrevrouwen. Conclusie: er is niet één perfecte manier om mama te zijn. Of je nu thuisblijft of gaat werken, iedereen doet het op haar manier en dat is oké.

Ze praat over haar strijd met overtollige kilo’s:

Ik nam een trainer in dienst. En ontsloeg hem meteen weer, omdat hij zei: “Niets smaakt zo lekker als dun voelt!” Hij trakteert me op een cliché. Hij trakteert me op een cliché, op een parmantige, neerbuigende toon. “Niets smaakt zo lekker als dun voelt!” Wie zegt dat tegen een dikke vrouw? Serieus? WIE ZEGT DAT? Want a) je hebt duidelijk nog nooit geroosterde spareribs gegeten en b) hou je stomme kop.

Hilarisch. Maar ook hier maakt ze een punt. Ze zegt dat iedereen voor zichzelf beslist welke maat ze willen hebben en hoe hun lichaam eruit ziet. Iedereen heeft het recht zichzelf graag te zien in welke maat dan ook. Dik zijn is niet erg. Maar het is wel belangrijk dat je je goed in je vel voelt. Amen!

Ze praat over ras. Over diversiteit. Ergens is er een stukje waarin ze een award wint en ze wil weten waarom. Het komt erop neer dat ze, als vrouw en Afro-Amerikaanse, het glazen plafond van de industrie had doorbroken. Waarop ze zegt:

Ik ben geboren met een prachtige vagina en een schitterende bruine huid. Daarvoor heb ik zelf niets gedaan.

Ik besef dat ik hier misschien nogal veel quotes heb aangehaald. Ik wil daar alleen maar mee aantonen wat voor een grappig, eerlijk en doordacht boek dit is. Ik geef Een jaar lang ja vijf sterren!

Review: De Wangs vs. de wereld

de wangs vs. de wereldTitel: De Wangs vs. de wereld
Auteur: Jade Chang
Uitgeverij: Signatuur
Jaar: 2017 (origineel uit 2016)
Pagina’s: 441

Charles Wang is kwaad op Amerika. Als immigrant en stronteigenwijze zakenman met een klein hartje heeft hij een zeer succesvol cosmetica-imperium opgebouwd. Maar door de crisis is hij opeens alles kwijt. Vanaf nu is het de Wangs versus de wereld. Wat volgt is een hectische road trip met zijn zoon Andrew die graag stand-upcomedian wil worden, zijn jongste dochter Grace die geobsedeerd een styleblog bijhoudt en zijn tweede vrouw Barbra. Ze rijden van Bel Air naar upstate New York waar zijn oudste dochter Saina, de kunstwereld ontvluchte it-girl, woont. Charles moet kiezen tussen de oude en de nieuwe wereld, tussen alles achterlaten en zijn droom om in China opnieuw te beginnen. Als hij daar het land van zijn voorouders terug kan claimen komt alles goed, denkt hij. 

Dit boek had ik meegenomen tijdens mijn laatste bibliotheekbezoek. De cover zag er vrolijk uit en ik had al wel eens van dit boek gehoord. De Wangs vs. de wereld gaat over het najagen van de American Dream, erin slagen succesvol te worden, en dan door de economische crisis alles opnieuw kwijt te spelen. Het boek gaat ook over familie en herkomst.

Pater familias is Charles Wang. Hij stamt af van een rijke familie uit China die daar moest vluchten voor de Japanners en daarna terecht kwam in Taiwan. Charles immigreerde uiteindelijk naar Amerika en wist daar al snel een cosmetica-imperium uit de grond te stampen. Iets waarmee hij stinkend rijk werd. Zijn drie kinderen, Grace, Andrew en Saina zijn dan ook nooit anders gewoon geweest dan geld te hebben. Toch is het deels ook Charles’ eigen grootheidswaanzin en ego die hem en zijn familie ten onder doen gaan.

“En toen gebeurde het. De dodelijke zwakke plek. Emotie kwam het plaatje binnengeslopen. J. Marshall Weymouth bezorgde Charles het gevoel dat hij klein was, alsof hij niet op zijn drieëndertigste zijn eerste miljoen had verdiend, alsof er geen vlammend roodharige was die Saoirse heette en die op oproep beschikbaar was, alsof hij niet uit Taiwan was vertrokken met alleen een ureumpijpleiding, en voor zichzelf toevallig de beste vrouw-en-kindercombo had geregeld. Bezorgde Charles het gevoel alsof duizenden jaren Chinese cultuur niet op konden tegen een paar generaties boetvaardige nullen die dachten dat je met één enkele daad van met thee doordrenkte rebellie een natie kon kronen. Nullen die er trots op waren om als bijnaam een gevleugelde parasiet te hebben. Klote-WASP’s.

“Prima,” zei Charles. “Ik sta persoonlijk garant.”

En zo speelde hij alles kwijt. Zijn huis, zijn auto’s, zijn bedrijven, zijn verworven respect… Toch was het ook niet alleen zijn schuld. Tijdens de economische crisis verloren veel mensen kapitaal. Het is tegen deze achtergrond van crisis en de eerste verkiezingscampagne van Obama dat heel het verhaal zich afspeelt.

De familie bestaat natuurlijk uit meerdere leden. Elk kort hoofdstuk wordt verteld vanuit een ander vertelperspectief. De titel van het hoofdstuk geeft de locatie weer. Zo kun je volgen tijdens de road trip die Charles, zijn tweede vrouw Barbra, en de twee jongste kinderen Grace en Andrew maken. Zelfs de auto waarin ze de road trip door Amerika maken heeft twee hoofdstukjes als verteller. De familie rijdt van Los Angeles naar New York, waar oudste dochter Saina verblijft. Ze doen dat in een oude auto uit de jaren ’80.

In het algemeen zit er te weinig diepgang in dit boek. Ik merkte dit in meerde aspecten. De personages zouden beter kunnen worden uitgewerkt. Er zou meer aandacht gegeven kunnen worden aan wat het betekent Aziatisch Amerikaans te zijn. De geschiedenis van China zou meer aan bod mogen komen. De proza zelf zou beter mogen zijn. Dit alles maakte dat ik me met niemand van de personages verbonden voelde. Dat is voor mij niet altijd een vereiste aan een goede roman, maar dan zou het op zijn minst mooi geschreven mogen zijn. Zelfs daar schoot het boek in mijn ogen soms tekort.

Ik vond dit boek oké. Maar ik snap niet van waar alle lovende reacties vol superlatieven vandaan komen.Want zo goed was het nou ook weer niet. Misschien moet je Aziatisch of Amerikaans of een mengeling daarvan zijn om de humor van dit boek te snappen. Ik geef De Wangs vs. de wereld drie sterren.

 

 

 

Review: Lunar Park

lunar parkTitel: Lunar Park
Auteur: Bret Easton Ellis
Uitgeverij: Anthos
Jaar: 2005
Pagina’s: 381

Stel je eens voor dat, terwijl je nog studeert, je eerste boek een enorme bestseller wordt en je in een klap wereldberoemd en rijk bent. Je onuitstaanbare vader is net overleden en je verdrinkt in een zee van drank, drugs en kwaadsprekerij. Stel je eens voor dat je een tweede kans zou krijgen, zoals de hoofdpersoon Bret Easton Ellis in deze roman overkomt.
Hij is nu getrouwd met de moeder van zijn zoon die hij eerder niet erkende. Ze wonen in een burgerlijke buitenwijk en daar begint Ellis’ nieuwe leven. Er gebeuren vreemde dingen: met Halloween vangt Ellis een glimp op van het hoofdpersonage uit American Psycho; hij ziet de auto van zijn overleden vader rijden en er is iets geks aan de hand met het knuffelbeest van zijn stiefdochter. Tel daar recente moorden en mysterieuze verdwijningen bij op en je kunt je voorstellen dat het hem de allergrootste moeite kost om zijn familie en zichzelf tegen gekte te beschermen, hoewel zijn vrouw, hun therapeut en de politie hem verzekeren dat zijn bange gevoelens voortkomen uit zijn drugs- en drankmisbruik en zijn extreme egoïsme.

Lunar Park is een beetje een creepy boek. Ik las al eerder American Psycho van Bret Easton Ellis, wat een veel gewelddadiger boek is maar toch pakken minder griezelig. Of anders ligt het aan mijn zwangerschap dat ik minder spanning kan verdragen dan anders. Wie weet.

Je moet als schrijver lef hebben om het hoofdpersonage in je boek naar jezelf te vernoemen en vervolgens je boek te starten met een soort karaktermoord op jezelf door het drank- en drugsmisbruik tijdens je carrière te omschrijven. Natuurlijk doe je het verhaal zo wel als zijnde autobiografisch overkomen, wat waarschijnlijk ook de bedoeling was. Anderzijds kom je als een narcistische zak over. Toch is de Bret Easton Ellis in het boek slechts een personage dat geteisterd wordt door zijn verleden en zijn literaire creaties. Want hoewel de eerste – laat ons zeggen – dertig pagina’s vermoedelijk wel deels autobiografisch zijn (al weet ik niet of hij echt ZO VEEL drugs heeft gebruikt), is er nergens iets terug te vinden over een huwelijk tussen Bret Easton Ellis met actrice Jayne Dennis. Over Jayne Dennis is zelfs helemaal niets terug te vinden. Wat Bret Easton Ellis dan weer verstopt met verwijzingen naar wel bestaande sterren zoals daar zijn Keanu Reaves en David Duchovny. Maar als Jayne Dennis niet bestaat, kan het leven dat Bret Easton Ellis in dit boek beschrijft ook niet hebben bestaan. Wat maakt dat het dan toch allemaal fictie is!

Het personage Bret Easton Ellis is pas drie maanden getrouwd met Jayne, de moeder van zijn zoon, en wil nu al vreemdgaan met één van zijn studentes en is al terug aan het sukkelen met zijn drugsverslaving. Het was dus al bergaf aan het gaan met hem voor het beroerde halloweenfeestje dat hij geeft en waarna alles ontplooit in een horrorverhaal: een bezeten speelgoedvogel van zijn dochter, een huis waarin een poltergeist zit, zijn overleden vader die komt spoken,… Al weet ik niet of de echte horror in deze spookelementen zit, of eerder in het materialistische, oppervlakkige wereldje in de suburbs dat Ellis beschrijft. Bijvoorbeeld kinderen die even zwaar aan de medicatie zitten als hun ouders.

Toch is het goed en mooi geschreven. Bret Eason Ellis heeft dan ook genoeg romans geschreven om een zeker level van professionaliteit te behalen. Ik vond het zeker wel een entertainend boek. Dit boek is meer een horrorverhaal met scifi elementen dan een gewelddadige thriller zoals bijvoorbeeld American Psycho dat was. Stephen King zou een inspiratie zijn geweest, maar ik moet wel toegeven dat Stephen King beter is in het genre.

Aan de grond van dit boek ligt misschien wel de band tussen zonen en vaders, wat toch wat meer inhoud geeft aan dit verhaal. Verder is het een mengeling tussen een wannabe autobiografie en een horrorverhaal. Ik vond het wel goed, maar nu ook weer niet wauw. Ik geef Lunar Park drie sterren.