Review: Baby-proofing your marriage

babyproofing your marriage.jpgTitel: Baby-proofing your marriage
Auteurs: Stacie Cockrell, Cathy O’Neill en Julia Stone
Uitgeverij: Collins
Jaar: 2007
Pagina’s: 278

Warning! New parents are likely to experience:

Scorekeeping—An exceedingly complex, often relentless, tit-for-tat war waged by husbands and wives over the division of parenting responsibilities and domestic chores.

The Ten O’Clock Shoulder Tap—Considered by many men to be a form of foreplay. A paw on a wife’s shoulder is how some men indicate their desire for sex. The Tap is rarely accompanied by a term of endearment or any other verbal form of communication and is seldom well received by the often-sleeping/almost-always-exhausted wife. The frustrated husband, meanwhile, wonders if his wife has pulled a Bait and Switch in the bedroom.

Clash of the Grannies—A high stakes ”who will have the greatest influence on the grandkids” tournament played by each set of grandparents. Competitive categories include: the Title Championship (who gets to be called ”Grandma”), the Battle for Floor and Wall Space, the Battle for Face Time, and Gratuitous Grandparental Gift-Giving.

Dit boek kreeg ik van mijn oudste broer toen ik op de materniteitsafdeling van het ziekenhuis lag na de geboorte van mijn zoontje. Ik heb tijdens mijn zwangerschap geen enkel boek gelezen over zwangerschap, de bevalling zelf of de opvoeding van een kind. We freestylen in dit huishouden. Ik had er ook nooit behoefte aan om op voorhand over alle mogelijke scenario’s te lezen. Als ik nu toch één boek aan kersverse ouders zou moeten aanraden, dan zou het dit boek zijn. Baby-proofing your marriage gaat exact over wat je denkt dat het gaat: nuttige tips om te zorgen dat je huwelijk niet kapotgaat nadat je kinderen hebt gekregen. Gelukkig op een grappige manier gebracht.

Het heeft wel wat weg van een zelfhulpboek. Wat het vooral doet, is tonen hoe problemen die je denkt eigen zijn aan jouw specifieke situatie, eigenlijk universeel zijn. Zo krijg je het nodige perspectief en besef je dat je moet relativeren.

De algemene conclusie lijkt vooral te zijn:

Giving our spouse some of the things that he or she really needs, at this stage of our lives, goes such a long way.

For women, those things are: a husband who thinks and acts like a team member, not an escapee; validation; romance and attention to the finer things; and off-lead time.

For men those things are: sex, validation, sex, lower standards, sex, being part of the new family unit on their own terms, sex, and off-lead time.

Volgende aspecten komen aan bod in de verschillende hoofdstukken: ouders en schoonouders, het seksleven van nieuwe ouders, prioriteiten leren stellen, stoppen met de score bijhouden (wie het het zwaarst te verduren heeft) en hoe meer kinderen voor meer chaos zorgen.

De drie auteurs vertellen over hun eigen ervaringen, maar geven ook grappige anekdotes van mensen die ze hebben geïnterviewd. Hierbij geven ze haar én zijn kant van het verhaal. Het gaat wel vooral over de eerste levensjaren. Over moeilijke tieners staat er niets in. Maar blijkbaar zijn de eerste babyjaren het zwaarst voor een huwelijk. Het advies is ook om te beseffen dat die fase maar tijdelijk is.

Enige minpunt dat ik kan bedenken is dat er wel zeer sterk wordt gegeneraliseerd. Alle vrouwen zijn zagende, perfectionistische wezens die nooit seks willen. Alle mannen doen totaal niets in het huishouden en willen alleen maar vrije tijd om te sporten en/of gamen. Er zit meestal wel een vorm van waarheid in, maar dan zwaar overdreven.

Babyproofing your marriage is een grappig en entertainend boek dat mogelijk wel eens echt huwelijken kan redden. Ik geef het vier sterren. 

Advertenties

Review: Revolutionary Road

revolutionary roadTitel: Revolutionary Road
Auteur: Richard Yates
Uitgeverij: Arbeiderspers
Jaar: 2009 (origineel uit 1961)
Pagina’s: 323

Revolutionary Road speelt eind jaren vijftig, Amerika floreert. Frank en April Wheeler zijn een aantrekkelijk stel dat met hun twee kinderen in een welvarende buitenwijk woont. Maar gelukkig of zelfs maar tevreden zijn ze niet. Frank heeft een saaie kantoorbaan en April treurt om een mislukte carrière als actrice. Met ontzetting ziet de lezer toe hoe stille wanhoop en gefnuikte dromen de façade van een gelukkig gezin wegvreten. Een roman over de diepste onvolkomenheden van de mens.

Dit was de filmeditie van het boek, wat concreet inhoudt dat Kate Winslet en Leonardo Dicaprio de cover sieren. Ik herinner mij vaag dat ik de film enkele jaren geleden gezien heb en mooi vond. Al was het maar omdat Kate en Leo jaren nadat Titanic uitkwam eindelijk nog eens samen in een film speelden. Die film werd ironisch genoeg dan ook nog eens geregisseerd door de toenmalige man van Kate. Awkward.

Blijkbaar was dit niet het eerste boek van Richard Yates dat ik las, want Voorbije Liefdes is ook van zijn hand. Verhaallijn is eigenlijk gelijkaardig. Een jong, Amerikaans koppel in de jaren ’50 dat soms verliefd is, soms elkaar miserabel maakt.

Dit soort boeken doen mij altijd naar mijn eigen leven kijken. Mijn eigen dromen en verwachtingen van het leven. En dan kom ik tot het besef dat er in dit boek misschien wel wat gelachen wordt met mijn eigen dromen. Ik wil graag drie kinderen, een moestuin, en een halve (of hele) kinderboerderij. Limonade maken in een bloemetjeskleed. Confituur leren maken. De hele rimram.

Alles aan haar leek met nieuwe kordate nadruk te willen bewijzen dat ze nooit méér had willen zijn dan een verstandig kleinburgerlijk huisvrouwtje en nooit méér van de liefde had verlangd dan een man die zo nu en dan het gras maaide en niet de hele dag lag te slapen.

Ach ja. Niets mis mee!

Al is er met de relatie van dit koppel veel mis! Wat vooral neerkomt op ongeplande zwangerschappen. Hadden ze toen nog geen condooms? Volgens mij had hun huwelijk er veel beter uitgezien, moesten ze nooit kinderen gekregen hebben. Maar die kinderen kregen ze wel. Noodgedwongen verhuizen ze naar de suburbs. April wordt huisvrouw (wat nooit haar droom was). Frank neemt een saaie job aan (wat nooit zijn droom was). Al gauw zit de sleur er stevig in. De dagdagelijkse verveling die ze niet aan lijken te kunnen. Ze nemen het elkaar kwalijk. Beginnen ruzies. Beginnen affaires.

De dialoog tussen de twee is scherp. Dat is volgens mij meteen de kracht van dit boek. Echt veel gebeurt er immers niet. We zien hun huwelijk kapot gaan. Pagina per pagina. Hun onmacht om duidelijk met elkaar te communiceren resulteert in de dramatische climax van het boek.

Verder gebeurt er ook veel in het hoofd van Frank. We krijgen het verhaal voornamelijk vanuit zijn standpunt. En hoe hij echt overkomt en praat, is totaal anders dan hoe hij zou willen overkomen en praten. Ook April is niet zo perfect als iedereen wel denkt. Ondanks hun duidelijke karaktergebreken, koester je toch een zekere sympathie voor hen. Enkel een goede auteur kan daarvoor zorgen.

Revolutionary Road speelt zich af in Amerika in de jaren ’50. Toch lijkt het nog altijd hedendaags omdat het over een huwelijk gaat. Ik geef het vijf sterren.

Review: De antwoorden

de antwoorden.jpegTitel: De antwoorden
Auteur: Catherine Lacey
Uitgeverij: Das Mag Uitgevers
Jaar: 2018 (origineel uit 2017)
Pagina’s: 382

Een Tom Cruise-achtige acteur wil met een duur experiment de perfecte liefde construeren. Een team onderzoekers stelt een harem voor hem samen, waarin elke vrouw een andere rol vervult. Een Boze Vriendin om ruzie mee te maken, een Moederlijke Vriendin om zijn was te doen, een Banale Vriendin om mee te hangen.

Mary Parsons, opgegroeid in een strengreligieuze, wereldvreemde familie, wordt zijn Emotionele Vriendin. Ze is degene met wie hij een intimiteit vindt die recht tegen de opzet van het onderzoek dreigt in te druisen. Is dit de liefde waar hij al die tijd naar op zoek was? Maar dan grijpt het team in en lijken de acteur en Mary gijzelaars van hun eigen experiment te worden.

De antwoorden is een roman over moderne liefde en de absolute onmaakbaarheid ervan.

Wauw! Wat een geniaal concept. Is liefde maakbaar? Hoe komt het dat relaties zo vaak slecht eindigen? We krijgen door programma’s zoals Blind Getrouwd meer en meer de indruk dat liefde gaat om het gebruiken van de juiste technologie om zo de juiste data met elkaar te koppelen en een perfecte match te vinden. Maar is het wel zo simpel?

Acteur Kurt Sky stapt in een experiment om dit te onderzoeken. Hij wil weten wat een relatie doet werken of doet eindigen. Verschillende dames solliciteren op een ietwat vage vacature om een rol te vervullen in Kurts leven als één van zijn vriendinnen voor het zogenaamde ‘Vriendinnenproject’. De verschillende rollen die je verwacht van een partner worden verdeeld over verschillende dames: een boze vriendin, intimiteitsvriendinnen (mooi woord voor prostituees), emotionele vriendin, enz. Vrouwen worden geobjectiveerd en vervullen slechts één bepaalde rol waarbij ze gebonden zijn aan een vast script. Ze krijgen hier wel een smak geld voor. Hoe interessant dit experiment ook lijkt, Kurt denkt alleen maar aan zichzelf. Hij is een zelfingenomen man die alleen maar over zichzelf praat. Hierdoor lijkt mij dat het experiment sowieso weinig kans tot succes heeft, aangezien hij vooral zijn ego wil strelen.

Bovendien blijkt dat er een experiment binnen het experiment is. De wetenschappers die het experiment leiden, hebben immers een eigen, verborgen agenda. Zij proberen gevoelens niet alleen te meten, maar ook te sturen door middel van elektrische impulsen. Maar zijn gevoelens die gestuurd worden nog wel echt te noemen?

Hoofdpersonage is Mary Parsons. Zij heeft last van mysterieuze pijnen, waarvoor ze een peperdure, alternatieve behandeling volgt. Om deze te kunnen betalen, zoekt ze een tweede baantje. Zo komt ze als Emotionele Vriendin terecht in het experiment. We komen ook wat te weten over Mary’s achtergrond. Ze groeide op in een zeer religieus gezin, geïsoleerd van de rest van de wereld, waardoor ze nogal wereldvreemd is. Jammer genoeg worden de andere personages minder goed uitgewerkt.

Uiteindelijk blijkt liefde niet maakbaar of vatbaar te zijn. Wat je natuurlijk op voorhand al wel kon verwachten. Echte antwoorden krijgen we niet. Wel kwamen er een heleboel vragen in mij op tijdens het lezen. Over liefde. En over het leven.

De antwoorden is een prachtig boek. Door de mooie schrijfstijl. Door de filosofische inslag die erin zit. Het stelt belangrijke levensvragen over bijvoorbeeld de positie van vrouwen in de maatschappij, maar ook over liefde. Helaas krijgen we weinig antwoorden. Ik geef dit boek vier sterren. 

Review: Lily en de octopus

lily en de octopusTitel: Lily en de octopus
Auteur: Steven Rowley
Uitgeverij: Cargo
Jaar: 2016
Pagina’s: 314

Lily is de twaalfjarige teckel van Ted Flask, een eenzame veertiger die na zijn zoveelste mislukte relatie al zijn liefde en aandacht liever aan zijn trouwe metgezel besteedt. Lily en Ted zijn de beste vrienden, ze kijken samen televisie en spelen oneindig veel spelletjes. Maar als er op een dag een kwaadaardig gezwel te zien is op de kop van Lily stort Ted volledig in. De liefde van Lily is onvoorwaardelijk, en Ted heeft geen idee hoe hij zonder haar verder kan leven. Hij besluit terug te vechten, maar hoe bestrijd je iets wat misschien wel sterker is dan liefde.

Ondanks de lovende recensies die ik over Lily en de octopus las, vond ik dit boek niet zo geweldig. Toegegeven, ik ben niet zo’n hondenmens. Een melige tearjerker over het verlies van een trouwe viervoeter is bijgevolg niet mijn idee van een goed boek. Bovendien denk ik dat ik iets te apathisch ben tegenover dieren in het algemeen. Begrijp me niet verkeerd, ik hou van dieren. Ik zou niet zonder huisdieren kunnen. Momenteel heb ik een kater van bijna 3 jaar, een nieuwe kitten en een waterschildpad in huis. Volgend jaar komen er opnieuw kippen. Ik hoop ooit een alpaca te hebben, een Chinees biggetje en wat konijntjes. Ik kan mij echter niet voorstellen dat ik eraan kapot ga als één van die beestjes zou sterven. Misschien is dat de boerendochter in mij die beseft dat een dier minder lang leeft dan een mens en nooit dezelfde plaats kan innemen.

Hoofdpersonage Ted Flask heeft niet datzelfde relativeringsvermogen. Na het aflopen van zijn langdurige relatie, heeft hij altijd al zijn liefde aan zijn hond Lily gegeven. Hij kan het dan ook niet verdragen dat hij binnenkort zijn geliefde huisdier sinds twaalf jaar gaat verliezen aan hersenkanker. De octopus is een metafoor voor de hersentumor die Lily heeft. Hierop volgt de strijd van Ted om de octopus te verslaan.

Het boek staat vol antropomorfismen. Ted schrijft Lily een eigen stem toe. Hij praat over knappe acteurs met haar, speelt monopoly met haar, eet pizza met haar. Allemaal dingen die honden uiteraard niet kunnen (oké, pizza eten waarschijnlijk wel). Ook de ‘octopus’ krijgt een stem. Hierdoor verloor ik wel binding met het verhaal. Ik kan mij voorstellen dat mensen met een hond minder problemen hebben met dit aspect.

Ted trekt ten strijde tegen de octopus. Hij huurt hiervoor een boot en gaat op de oceaan op octopusjacht. Het verhaal verandert in iets à la The Old Man and the Sea van Hemingway met magisch realistische elementen erin. De octopus neemt de gedaante aan van een mens, om dan terug naar octopus te veranderen. Bizar allemaal. Gelukkig blijkt het dan ook maar een droom te zijn.

Wat Ted wel echt probeert in zijn strijd tegen de octopus is een boel plastic speelgoedhaaien kopen. Haaien en mensen zijn de natuurlijke vijand van octopussen. Lily scheurt de haaien kapot. De tumor blijft. Ted smeekt de octopus weg te gaan. De tumor luistert niet. Hij bekijkt met de dierenarts of er nog andere mogelijkheden zijn. Die zijn er niet.

Ondanks enkele storende elementen kan ik niet ontkennen dat het boek goed geschreven is. Op het einde was ik zelfs een beetje geëmotioneerd. Het einde is dan ook realistischer geschreven dan de rest van het boek.

Ik had een dubbel gevoel bij dit boek. Ik vond het verhaal eigenlijk slecht. Door de vlotte schrijfstijl kon ik het dan weer wel appreciëren. Omdat ik in dubio ben over dit boek, geef ik Lily en de octopus drie sterren. Nog een weetje: het is deels non-fictie. De auteur had echt een teckel met kanker. 

 

Review: In een ander leven

in een ander leven.jpgTitel: In een ander leven
Auteur: Taylor Jenkins Reid
Uitgeverij: Ambo/Anthos
Jaar: 2015
Pagina’s: 323

Hannah Martin is negenentwintig en weet niet wat ze wil met haar leven. Ze heeft overal gewoond en het ene na het andere baantje gehad. Dan besluit ze terug te gaan naar haar geboortestad Los Angeles en tijdelijk bij haar hartsvriendin Gabby te logeren. Op het welkomstfeest dat voor haar wordt georganiseerd, ontmoet ze haar ex, Ethan. Het klikt meteen weer, net als vroeger. Wanneer Gabby haar na middernacht vraagt of ze mee naar huis gaat, is Hannah in dubio, want Ethan biedt haar een lift aan als ze nog wil blijven. Gaat ze mee met Gabby? Of blijft ze bij Ethan? In afwisselende verhaallijnen leeft Hannah beide keuzes, die al snel uitmonden in twee totaal verschillende levens.

Iets aan de zomer maakt dat ik minder zin heb in de naargeestige boeken die is meestal verkies. Ik heb afgelopen zomer dan ook heel wat chicklits gelezen. Deze zijn immers ideaal voor een dagje strand of voor een avondje thuis op het terras. Ik weet wel dat de zomer ondertussen al lang vervlogen is, maar ik sta een beetje achter met recensies. Bij deze probeer ik dat goed te maken.

Voor iedereen in een quarterlife crisis: wat je ook kiest, het komt wel goed. Dat lijkt mij een mooie samenvatting van In een ander leven te zijn. Als kind las ik graag van die boeken waarin je zelf moest kiezen wat het personage deed op cruciale momenten in het verhaal en dan moest doorbladeren naar de desbetreffende pagina om zo verder te gaan in het verhaal. Uiteraard las ik – nerd dat ik ben – alle verschillende versies. Ik had verwacht dat dit ongeveer hetzelfde ging zijn en in zekere zin was het dat ook. We krijgen twee verschillende versies van eenzelfde leven. Elk hoofdstuk verspringt gewoon van alternatief universum. Sommige verhaallijnen blijven hetzelfde, andere verschillen enorm. De cruciale keuze hier blijkt te zijn: gaat Hannah na een avondje uit gewoon braafjes terug mee met haar beste vriendin of blijft ze bij haar ex-lief Ethan?

Dit boek doet je nadenken over zaken zoals ‘het lot’. Bestaat er zoiets als soulmates en zijn we voorbestemd met een bepaald persoon te eindigen? Of hebben onze keuzes wel degelijk een impact op ons leven? Beide verhaallijnen zijn goed uitgewerkt. Dit boek las heel vlot en zou het volgens mij ook goed doen als film.

In een ander leven is zeker een aanrader voor liefhebbers van het genre en mogelijk zelfs voor diegenen die dat niet zijn. Er zitten enkele slimme ideeën in en daarbovenop natuurlijk de nodige portie romantiek en humor. Ik geef dit boek vier sterren.

 

Review: Breakfast at Tiffany’s

breakfast at tiffany'sTitel: Breakfast at Tiffany’s
Auteur: Truman Capote
Uitgeverij: Penguin Books
Jaar: 1968 (origineel uit 1958)
Pagina’s: 100

Om één of andere reden was ik ervan overtuigd dat dit boek op mijn reading bucket list stond. Dit bleek niet het geval te zijn. Persoonlijk vind ik dit een boek dat daar wel op thuishoort. Het is zo’n boek waarvan iedereen wel heeft gehoord (mede door de verfilming ervan), maar dat weinigen daadwerkelijk hebben gelezen. Toch is het een kleine moeite om deze roman te lezen, aangezien hij slechts 100 pagina’s dik is.

Holly Golightly is een personage dat tot leven werd gebracht door Audrey Hepburn in de iconische verfilming van Breakfast at Tiffany’s. Blijkbaar was de filmversie wel niet helemaal wat auteur Truman Capote in gedachten had (hij dacht eerder aan Marilyn Monroe in de hoofdrol), maar voor mij was de film perfect. Misschien daarom dat ik het boek ook zo goed vond. Het moet wel gezegd zijn, de enige reden dat de film klassiekerstatus heeft behaald, is Audrey Hepburn zelf.

breakfast_at_tiffanys_still_4.jpg

Voor de mensen die de film hebben gezien: het boek verschilt van de film! Grootste verschillen: het einde en de karakterisering van Holly. In de film worden alle donkere kantjes van het personage weggewerkt. Wat overblijft is het charmante stijlicoon dat we allemaal kennen. In het boek is ze echt een round character en complexer dan verwacht. Er wordt geïmpliceerd dat ze een soort prostituee/escorte is, of zich toch op zijn minst laat onderhouden door sugar daddy’s. Daarbovenop is er in het boek sprake van een ongewenste zwangerschap. In het boek is Holly een grofgebekt, drinkend meisje. Op het eerste zicht lijkt ze nogal materialistisch en oppervlakkig ingesteld. Ze houdt van feesten en dure spullen en laat zich onderhouden door rijke mannen uit de high society van New York.

Gaandeweg komen we echter meer te weten over haar droevige jeugd. Zij en haar broer Fred werden wees op jonge leeftijd. Ze werden daarna ondergebracht bij verre familie waarvan ze wegliepen omdat ze er slecht werden behandeld. Holly werd als kind seksueel mishandeld, waarschijnlijk bij die familie. Gelukkig kwamen de twee wezen daarna bij Doc Golightly terecht, een boer uit Texas. Hij nam de twee in huis en trouwde met Holly toen ze slechts 14 was en hij oud genoeg was om haar vader te zijn. Toch behandelde hij haar niet slecht. Holly spreekt later dan ook vol affectie over hem. Uiteindelijk liep Holly ook van hem weg om een nieuw leven op te bouwen in New York.

Het is daar dat de verteller haar ontmoet. Het boek wordt verteld vanuit het standpunt van één van haar flatbewoners, die  gefascineerd is door haar. Zij noemt hem Fred, omdat hij haar aan haar broer doet denken. Zijn echte naam komen we niet te weten. Hij vertelt over de periode dat zij in hetzelfde appartementsgebouw woonde als hem. Het is wel frappant dat ze hem Fred noemt, want haar broer lijkt wel de enige persoon te zijn om wie ze echt iets geeft. De enige keer dat ze echte emotie vertoont, is wanneer ze van zijn dood hoort. Verder verstopt ze zich achter haar façade van society girl. Maar door zich voor te doen als iemand anders, verliest ze contact met de werkelijkheid en slaat ze er niet in echte connecties met mensen te maken. Ze laat mensen verwilderd en verliefd achter.

Breakfast at Tiffany’s heeft niet veel plot. Het boek is ook maar 100 pagina’s dik. Het is mooi geschreven en de personages zijn goed. Uiteindelijk is het niet zo ver gezocht. Zetten we niet allemaal een ander masker op naargelang bij wie we zijn? En zoeken we niet allemaal een beetje liefde? Ik geef dit boek vier sterren.

 

Review: De smaak van droef en zoet

de smaak van droef en zoet.jpgTitel: De smaak van droef en zoet
Auteur: Aimee Bender
Uitgeverij: Artemis & Co
Jaar: 2012 (origineel uit 2010)
Pagina’s: 294

Op de avond voor haar negende verjaardag neemt Rose Edelstein een hap van haar moeders zelfgemaakte citroentaart en ontdekt dat ze over een wel heel bijzondere gave beschikt. Ze proeft niet zo zeer de heerlijke smaak van de taart, maar de emoties van haar moeder. Vanaf dat moment vormt eten geen genot meer voor Rose, want iedere maaltijd kan weer iets onthullen. De gave van Rose dwingt haar de confrontatie aan te gaan met de geheimen van haar familie – de waarheid over het verborgen leven van haar moeder, haar vaders vreemde afstandelijkheid en het voortdurende gevecht dat haar broer Joseph heeft met de wereld. Maar hoe ouder Rose wordt, hoe beter ze met haar gave leert omgaan en ze komt tot de ontdekking dat er meer geheimen zijn dan haar smaakpapillen kunnen bespeuren. De smaak van droef en zoet is een gevoelige coming of age roman, een metafoor voor verlies van onschuld, en tegelijkertijd een ontroerend portret van een gezin dat langzaam uiteen dreigt te vallen.

Dit boek had ik eens op een lijstje op Bustle gezien en toen op mijn to be read lijst gezet. Ik vind het concept van het boek leuk. Het gaat over een meisje dat de gevoelens van de kok uit het eten kan halen. Mits een beetje suspension of disbelief is dit nog niet eens zo ver gezocht. Ze zeggen toch ook altijd dat je met liefde moet koken? Van het eten van de personages die niet met liefde koken, wordt het hoofdpersonage fysiek misselijk. Wat ik persoonlijk een beetje ver vond gaan, was dat ze na een poosje ook kan zeggen van welke regio een product komt.

Helaas is dit origineel idee niet zo goed uitgewerkt als ik had gehoopt. Er komen nog wel meer magisch realistische elementen in. Zo blijkt de broer van Rose, Joseph, ook een gave te hebben. Kleine spoiler: het heeft iets met meubilair te maken. Ook de vader van Rose en Joseph vreest zo’n gave te hebben. Het is met die reden dat hij ziekenhuizen vermijdt. Zelfs waneer zijn kinderen geboren werden of ernstig ziek waren, ging hij niet op bezoek bij hen in het ziekenhuis uit schrik dat zijn mogelijke gave zich opeens zou manifesteren.

Wat mij bij het volgende punt brengt. Niemand van de personages is echt sympathiek te noemen. Wat niet altijd hoeft. Maar ze zijn ook te oppervlakkig uitgewerkt om ze interessant te vinden. Dus je hebt oninteressante, onsympathieke personages. De moeder is de enige normale in het gezin, maar is ongelukkig met haar man en begint dan maar een jarenlange affaire met iemand van het houtatelier waar ze werkt. De vader is afstandelijk en gevoelloos. Joseph is een puber die zichzelf zo hard mogelijk van de wereld wil afschermen. Voor Rose is nog wel een beetje sympathie op te vatten, aangezien het ook haar verhaal is. We volgen haar van haar 9 jaar tot haar 22. Het is dus een soort coming-of-age verhaal zonder weinig diepgang.

Het is jammer dat de auteur het potentieel van het verhaal niet ten volle heeft benut. Ze laat veel elementen open, waardoor je als lezer met een leeg gevoel achterblijft. Zonde. Want het idee was wel degelijk leuk. Ik geef De smaak van droef en zoet twee sterren.