Review: Het stel van hiernaast

Titel: Het stel van hiernaast
Auteur: Shari Lapena
Uitgeverij: Prometheus
Jaar: 2016
Pagina’s: 287

Wie gaat er nou naar een etentje bij de buren en laat de 
baby thuis alleen achter?
Wat voor moeder doet zoiets?
Je buurvrouw nodigt jou en je man uit voor een etentje. Ze vraagt je terloops of je je dochtertje van zes maanden thuis kunt laten. Niets persoonlijks, ze kan gewoon niet tegen het gehuil. Je echtgenoot zegt dat het wel goed komt – jullie huis is immers vlakbij. Je hebt een babyfoon en jullie zullen elk halfuur checken hoe het gaat, om beurten.
De laatste keer dat je bent gaan kijken lag je meisje vredig te slapen. Maar nu, wanneer je de trappen van het doodstille huis op rent, wordt je grootste angst werkelijkheid. Ze is weg.
Nooit eerder heb je de politie hoeven bellen. Nu zijn ze in jouw huis, en wie weet wat ze daar zullen aantreffen.

Ik ben ondertussen zelf mama van twee zoontjes en wat dit boek beschrijft is de ergste nachtmerrie van iedere ouder: een verdwenen kind. Anne en Marco worden uitgenodigd voor een etentje bij hun buren, Cynthia en Graham. De babysit zegt echter last minute af. Cynthia houdt niet van baby’s en vraagt Cora thuis te laten. Wat is het ergste dat kan gebeuren als ze de zes maanden oude baby thuislaten? Een mysterieuze verdwijning, zo blijkt.

Deze thriller is goed onthaald, dus ik dacht, ik geef hem een kans. Helaas vind ik hem heel wat minder goed. De plot is ongeloofwaardig. De personages komen niet sympathiek over, wat niet erg zou zijn als ze tenminste goed uitgewerkt zouden zijn. Verder is het boek niet altijd even spannend, wat je van een thriller natuurlijk wel verwacht. Ik wist al vlug wie de kidnapper was. Ten slotte vond de auteur het nodig na de feitelijke afloop van de gebeurtenissen nog een extra onrealistisch einde toe te voegen.

Voor de politieagent die het onderzoek leidt, zijn in de eerste plaats de ouders zelf verdacht. Anne lijdt aan een postnatale depressie en had als kind soms al last van psychoses. Marco’s bedrijf zit in financiële moeilijkheden en hij zou het losgeld dus kunnen gebruiken. De buren lijken ook niet geheel onschuldig. En dan zijn er nog Annes rijke ouders die opduiken.

De verdwijning van een kind lijkt op zich al bloedstollend genoeg, maar ik heb de indruk dat de auteur te veel andere verhaallijnen wilde vertellen waardoor er geen enkele verhaallijn fatsoenlijk is uitgewerkt. Zonde! Ik geef Het stel van hiernaast twee sterren.

 

 

 

 

Review: The Red Notebook

Titel: The Red Notebook
Auteur: Antoine Laurain
Uitgeverij: Gallic Books
Jaar: 2015 (origineel uit 2014)
Pagina’s: 159

Bookseller Laurent Letellier comes across an abandoned handbag on a Parisian street, and feels impelled to return it to its owner. The bag contains no money, phone or contact information. But a small red notebook with handwritten thoughts and jottings reveals a person that Laurent would very much like to meet. Without even a name to go on, and only a few of her possessions to help him, how is he to find one woman in a city of millions?

The Red Notebook is een luchtig romannetje dat ik op één dag heb uitgelezen. Het heeft een hoog Amélie Poulain-gehalte. Laure wordt overvallen en belandt in een coma. Een dag later vindt boekverkoper Laurent haar handtas terug op een vuilbak. Hij probeert de handtas bij de politie binnen te brengen, maar niemand lijkt hem daar te willen helpen. Hij beslist zelf de eigenares van de handtas terug te vinden. Zich nogal ongemakkelijk voelend, opent hij de handtas en gaat door de overgebleven bezittingen, waaronder een rood notitieboekje waarin Laure al haar persoonlijke ideeën en gevoelens noteerde. Laurent begint hierin te lezen en wordt verliefd op zijn idee van haar.

Wat volgt is deels detective, deels roman. Laure ligt voor het grootste deel van het boek in een coma, toch komen we over haar veel te weten. Laurent probeert de clues te volgen. Hij gaat naar de droogkuis waarvan hij een bonnetje in de handtas vond, hij zoekt de auteur op die een boek voor Laure had getekend, hij laat een sleutelhanger met hiërogliefen ontcijferen, enz.

Komt Laurent soms over als een borderline stalker? Ja, absoluut. Het is één ding om door bezittingen in een achtergelaten handtas te gaan, maar door de spullen in het huis van een vreemde gaan is gewoon raar! Tegelijkertijd is hij toch ook wel een hopeloze romanticus.

The Red Notebook is een boek met hoge feelgoodfactor dat vlot wegleest. Het is zo’n boek waarvan je al vanaf het begin weet dat alles goed zal eindigen, maar dat doet niets af aan de charme van het verhaal. Nieuwe inzichten of ideeën moet je hiervan niet verwachten, maar het is een ideale roman om op een zomerse dag op het terras te lezen. Ik geef het drie sterren.

 

Review: A Spark of Light

Titel: A Spark of Light
Auteur: Jodi Picoult
Uitgeverij: Ballantine Books New York
Jaar: 2018
Pagina’s: 356

The warm fall day starts like any other at the center, a women’s reproductive health services clinic, its staff offering care to anyone who passes through its doors. Then a desperate and distraught gunman burst in and opens fire, taking hostages.
After rushing to the scene, Hugh McElroy, a police hostage negotiator, begins making a plan to communicate with the gunman. To his horror, he learns that his fifteen-year-old daughter, Wren, is inside. She will share the next and tensest few hours of her young life with a cast of unforgettable characters trapped alongside her in the clinic, including the disturbed individual himself.

De abortuswet is vaak een centraal thema in de politiek in de Verenigde Staten. In de staat Alabama werd in mei vorig jaar nog een zeer strenge abortuswet goedgekeurd die het uitvoeren of ondergaan van een abortus verbiedt, met als enige uitzondering wanneer het leven van de moeder in gevaar is. Maar een zwangerschap als resultaat van een verkrachting of incest: pech, die baby moet je krijgen. Beide kampen hebben natuurlijk hun geloof, hun argumentatie en hun achterban. Het is hierover dat A Spark of Light gaat.

Het boek begint in een vrouwenkliniek waar een schutter mensen gegijzeld houdt. Hugh McElroy, de politieonderhandelaar ter plaatse heeft moeite om professioneel te blijven als blijkt dat zijn tienerdochter Wren één van de gegijzelden is. De dochter is er samen met haar tante Bex om een voorschrift voor de pil te vragen. Ook aanwezig in de kliniek: Joy, een vrouw die net een abortus heeft ondergaan; dokter Ward; verpleegster Izzy; Olive, een oudere vrouw met borstkanker; Janine, een undercover anti-abortus demonstrante en George, de gijzelnemer zelf.

Dit boek is een leuke thriller! Er wordt teruggegaan in de tijd, uur per uur. Er wordt geswitcht tussen de tien verschillende hoofdpersonages (het tiende personage is Beth, de dochter van George). Je kan voor hen allemaal wel enige vorm van begrip opbrengen. Je weet vanaf het begin al wat er gaat gebeuren, ik bedoel, het begint met de omschrijving van een lijk op de grond. Dus het zijn niet enkel de gebeurtenissen die van belang zijn, maar ook de toon en interne gedachten van de verschillende personages.

Dit boek zet aan tot debat over abortuswetgeving en wapenwetgeving. In ons progressieve België zijn deze twee thema’s misschien niet zo actueel, maar in Amerika is dit een geheel andere zaak. Het boek draagt een emotionele lading zonder dat de auteur echt een oordeel lijkt te vellen over de verschillende personages. Zelfs de schutter kan nog rekenen op een greintje sympathie van de auteur. Hierin ligt ook de kracht van het boek, het is zowel intellectueel als empatisch goed geschreven. Ik geef A Spark of Light 4 sterren.

Review: Nine Perfect Strangers

IMG_20190801_220453.jpg

Titel: Nine Perfect Strangers
Auteur: Liane Moriarty
Uitgeverij: Penguin
Jaar: 2018
Pagina’s: 434

The retreat at health-and-wellness resort Tranquillum House promises total transformation. Nine stressed city dwellers are keen to drop their literal and mental baggage, and absorb the meditative ambience while enjoying their hot stone massages. Miles from anywhere, without cars or phones, they have no way to reach the outside world. Just time to think about themselves, and get to know each other. Watching over them is the resort’s director, a woman on a mission. But quite a different one from any the guests might have imagined. For behind the retreat’s glamorous façade lies a dark agenda. These nine perfect strangers have no idea what is about to hit them…

In tijden gekenmerkt door drukte, stress en alsmaar meer met een burn-out als onontkomelijk gevolg, zo lijkt wel, winnen begrippen als detoxen, me-time, mindfulness etc. aan populariteit. We zoeken steeds vaker ons heil in meditatie, yoga en wellnesscentra om eventjes te ontsnappen aan de dagdagelijkse bekommeringen die dikwijls mentale en fysieke blokkades in ons lichaam veroorzaken. En zelfs als we eigenlijk best gelukkig zijn, willen we toch nog een kilootje of twee kwijt. De 9 volmaakte vreemden in dit boek zijn niet anders.

Het zijn veel personages die geïntroduceerd worden doorheen de pagina’s. Je krijgt het verhaal vanuit hun verschillende perspectieven. De ‘Nine Perfect Strangers’ zijn de negen deelnemers aan een retraite: romanschrijfster Frances,  het jonge koppel Jessica en Ben, de familie Marconi (Heather, Napoleon en dochter Zoe), gescheiden huismoeder Carmel, advocaat Lars en ex-sportman Tony. Verder zijn er ook nog de werknemers bij Tranquillum House onder leiding van de excentrieke Masha. Zij neemt haar job om de gasten te transformeren tot betere versies van hunzelf wel heel serieus.

Het tempo ligt vrij laag omdat alle verschillende personages één voor één aan bod moeten komen. Door de traagheid van de plot verliest het verhaal soms aan spanning. Gelukkig begint er halverwege eindelijk wat vaart in te komen, maar daar is letterlijk LSD voor nodig. Toch zou ik dit boek niet echt een thriller noemen. Het is humoristisch bij momenten, tegen het einde aan een beetje spannend, maar nooit echt bloedstollend. Tegelijkertijd schuilt de kracht van het verhaal nu net in die vele personages. Liane Moriarty’s schrijfstijl maakt het makkelijk om je te identificeren met de personages. Ze zijn allemaal heel menselijk en herkenbaar.

Nine Perfect Strangers is een entertainend boek, maar mist helaas tempo. Alle nodige elementen voor een bestseller zijn nochtans aanwezig, maar het boek kan mij niet helemaal bekoren. Het zou verfilmd worden tot serie. Ik denk dat het verhaal in die vorm beter zal werken. De negen volmaakte vreemden zijn aan het einde van het verhaal geen vreemden meer, maar vrienden zijn het ook niet geworden. Misschien mis ik de nodige mindfullness hiervoor. Ik geef Nine Perfect Strangers drie sterren.

 

Update

Moesten mensen zich afvragen waarom ik zo lang niet heb geblogd: de combinatie werk, baby en huishouden is niet per se zwaarder dan verwacht, maar ik kan niet ontkennen dat er minder tijd voor lezen en bloggen overblijft. Ik heb dit jaar volgens mij 8 boeken gelezen. 8! We zijn al augustus. Dat is één boek per maand. Normaal lees ik er één per week. Deze blog is voor mij een klein hobbyproject, maar geen must. Ik verdien er geen geld mee. Mijn huis wordt er niet mee afbetaald. Ik schep niet meer voldoening uit bloggen dan uit bijvoorbeeld te gaan wandelen met mijn zoontje Gabriël of een wijntje te drinken met vrienden op een terras. Dus ik voel mij niet verplicht op vaste tijdstippen te bloggen. Toch kriebelt het soms om meer te lezen, meer te schrijven, meer te bloggen. Vermits ik nu enkele weken vakantie heb gehad, probeer ik een klein inhaalmanoeuvre te doen.  Hierbij een overzicht van de boeken die ik heb gelezen dit jaar en waarover ik binnenkort recensies zal posten:

  • Stil van Susan Cain
  • De Beer en de Nachtegaal van Katherine Arden
  • The Alchemist van Paulo Coelho
  • Honger van Roxane Gay
  • Macht der Gewoonte van Charles Duhigg
  • 4 3 2 1 van Paul Aster
  • Nine Perfect Strangers van Liane Moriarty
  • A Spark of Light van Jodi Picoult

Review: Baby-proofing your marriage

babyproofing your marriage.jpgTitel: Baby-proofing your marriage
Auteurs: Stacie Cockrell, Cathy O’Neill en Julia Stone
Uitgeverij: Collins
Jaar: 2007
Pagina’s: 278

Warning! New parents are likely to experience:

Scorekeeping—An exceedingly complex, often relentless, tit-for-tat war waged by husbands and wives over the division of parenting responsibilities and domestic chores.

The Ten O’Clock Shoulder Tap—Considered by many men to be a form of foreplay. A paw on a wife’s shoulder is how some men indicate their desire for sex. The Tap is rarely accompanied by a term of endearment or any other verbal form of communication and is seldom well received by the often-sleeping/almost-always-exhausted wife. The frustrated husband, meanwhile, wonders if his wife has pulled a Bait and Switch in the bedroom.

Clash of the Grannies—A high stakes ”who will have the greatest influence on the grandkids” tournament played by each set of grandparents. Competitive categories include: the Title Championship (who gets to be called ”Grandma”), the Battle for Floor and Wall Space, the Battle for Face Time, and Gratuitous Grandparental Gift-Giving.

Dit boek kreeg ik van mijn oudste broer toen ik op de materniteitsafdeling van het ziekenhuis lag na de geboorte van mijn zoontje. Ik heb tijdens mijn zwangerschap geen enkel boek gelezen over zwangerschap, de bevalling zelf of de opvoeding van een kind. We freestylen in dit huishouden. Ik had er ook nooit behoefte aan om op voorhand over alle mogelijke scenario’s te lezen. Als ik nu toch één boek aan kersverse ouders zou moeten aanraden, dan zou het dit boek zijn. Baby-proofing your marriage gaat exact over wat je denkt dat het gaat: nuttige tips om te zorgen dat je huwelijk niet kapotgaat nadat je kinderen hebt gekregen. Gelukkig op een grappige manier gebracht.

Het heeft wel wat weg van een zelfhulpboek. Wat het vooral doet, is tonen hoe problemen die je denkt eigen zijn aan jouw specifieke situatie, eigenlijk universeel zijn. Zo krijg je het nodige perspectief en besef je dat je moet relativeren.

De algemene conclusie lijkt vooral te zijn:

Giving our spouse some of the things that he or she really needs, at this stage of our lives, goes such a long way.

For women, those things are: a husband who thinks and acts like a team member, not an escapee; validation; romance and attention to the finer things; and off-lead time.

For men those things are: sex, validation, sex, lower standards, sex, being part of the new family unit on their own terms, sex, and off-lead time.

Volgende aspecten komen aan bod in de verschillende hoofdstukken: ouders en schoonouders, het seksleven van nieuwe ouders, prioriteiten leren stellen, stoppen met de score bijhouden (wie het het zwaarst te verduren heeft) en hoe meer kinderen voor meer chaos zorgen.

De drie auteurs vertellen over hun eigen ervaringen, maar geven ook grappige anekdotes van mensen die ze hebben geïnterviewd. Hierbij geven ze haar én zijn kant van het verhaal. Het gaat wel vooral over de eerste levensjaren. Over moeilijke tieners staat er niets in. Maar blijkbaar zijn de eerste babyjaren het zwaarst voor een huwelijk. Het advies is ook om te beseffen dat die fase maar tijdelijk is.

Enige minpunt dat ik kan bedenken is dat er wel zeer sterk wordt gegeneraliseerd. Alle vrouwen zijn zagende, perfectionistische wezens die nooit seks willen. Alle mannen doen totaal niets in het huishouden en willen alleen maar vrije tijd om te sporten en/of gamen. Er zit meestal wel een vorm van waarheid in, maar dan zwaar overdreven.

Babyproofing your marriage is een grappig en entertainend boek dat mogelijk wel eens echt huwelijken kan redden. Ik geef het vier sterren. 

Review: Revolutionary Road

revolutionary roadTitel: Revolutionary Road
Auteur: Richard Yates
Uitgeverij: Arbeiderspers
Jaar: 2009 (origineel uit 1961)
Pagina’s: 323

Revolutionary Road speelt eind jaren vijftig, Amerika floreert. Frank en April Wheeler zijn een aantrekkelijk stel dat met hun twee kinderen in een welvarende buitenwijk woont. Maar gelukkig of zelfs maar tevreden zijn ze niet. Frank heeft een saaie kantoorbaan en April treurt om een mislukte carrière als actrice. Met ontzetting ziet de lezer toe hoe stille wanhoop en gefnuikte dromen de façade van een gelukkig gezin wegvreten. Een roman over de diepste onvolkomenheden van de mens.

Dit was de filmeditie van het boek, wat concreet inhoudt dat Kate Winslet en Leonardo Dicaprio de cover sieren. Ik herinner mij vaag dat ik de film enkele jaren geleden gezien heb en mooi vond. Al was het maar omdat Kate en Leo jaren nadat Titanic uitkwam eindelijk nog eens samen in een film speelden. Die film werd ironisch genoeg dan ook nog eens geregisseerd door de toenmalige man van Kate. Awkward.

Blijkbaar was dit niet het eerste boek van Richard Yates dat ik las, want Voorbije Liefdes is ook van zijn hand. Verhaallijn is eigenlijk gelijkaardig. Een jong, Amerikaans koppel in de jaren ’50 dat soms verliefd is, soms elkaar miserabel maakt.

Dit soort boeken doen mij altijd naar mijn eigen leven kijken. Mijn eigen dromen en verwachtingen van het leven. En dan kom ik tot het besef dat er in dit boek misschien wel wat gelachen wordt met mijn eigen dromen. Ik wil graag drie kinderen, een moestuin, en een halve (of hele) kinderboerderij. Limonade maken in een bloemetjeskleed. Confituur leren maken. De hele rimram.

Alles aan haar leek met nieuwe kordate nadruk te willen bewijzen dat ze nooit méér had willen zijn dan een verstandig kleinburgerlijk huisvrouwtje en nooit méér van de liefde had verlangd dan een man die zo nu en dan het gras maaide en niet de hele dag lag te slapen.

Ach ja. Niets mis mee!

Al is er met de relatie van dit koppel veel mis! Wat vooral neerkomt op ongeplande zwangerschappen. Hadden ze toen nog geen condooms? Volgens mij had hun huwelijk er veel beter uitgezien, moesten ze nooit kinderen gekregen hebben. Maar die kinderen kregen ze wel. Noodgedwongen verhuizen ze naar de suburbs. April wordt huisvrouw (wat nooit haar droom was). Frank neemt een saaie job aan (wat nooit zijn droom was). Al gauw zit de sleur er stevig in. De dagdagelijkse verveling die ze niet aan lijken te kunnen. Ze nemen het elkaar kwalijk. Beginnen ruzies. Beginnen affaires.

De dialoog tussen de twee is scherp. Dat is volgens mij meteen de kracht van dit boek. Echt veel gebeurt er immers niet. We zien hun huwelijk kapot gaan. Pagina per pagina. Hun onmacht om duidelijk met elkaar te communiceren resulteert in de dramatische climax van het boek.

Verder gebeurt er ook veel in het hoofd van Frank. We krijgen het verhaal voornamelijk vanuit zijn standpunt. En hoe hij echt overkomt en praat, is totaal anders dan hoe hij zou willen overkomen en praten. Ook April is niet zo perfect als iedereen wel denkt. Ondanks hun duidelijke karaktergebreken, koester je toch een zekere sympathie voor hen. Enkel een goede auteur kan daarvoor zorgen.

Revolutionary Road speelt zich af in Amerika in de jaren ’50. Toch lijkt het nog altijd hedendaags omdat het over een huwelijk gaat. Ik geef het vijf sterren.

Review: De antwoorden

de antwoorden.jpegTitel: De antwoorden
Auteur: Catherine Lacey
Uitgeverij: Das Mag Uitgevers
Jaar: 2018 (origineel uit 2017)
Pagina’s: 382

Een Tom Cruise-achtige acteur wil met een duur experiment de perfecte liefde construeren. Een team onderzoekers stelt een harem voor hem samen, waarin elke vrouw een andere rol vervult. Een Boze Vriendin om ruzie mee te maken, een Moederlijke Vriendin om zijn was te doen, een Banale Vriendin om mee te hangen.

Mary Parsons, opgegroeid in een strengreligieuze, wereldvreemde familie, wordt zijn Emotionele Vriendin. Ze is degene met wie hij een intimiteit vindt die recht tegen de opzet van het onderzoek dreigt in te druisen. Is dit de liefde waar hij al die tijd naar op zoek was? Maar dan grijpt het team in en lijken de acteur en Mary gijzelaars van hun eigen experiment te worden.

De antwoorden is een roman over moderne liefde en de absolute onmaakbaarheid ervan.

Wauw! Wat een geniaal concept. Is liefde maakbaar? Hoe komt het dat relaties zo vaak slecht eindigen? We krijgen door programma’s zoals Blind Getrouwd meer en meer de indruk dat liefde gaat om het gebruiken van de juiste technologie om zo de juiste data met elkaar te koppelen en een perfecte match te vinden. Maar is het wel zo simpel?

Acteur Kurt Sky stapt in een experiment om dit te onderzoeken. Hij wil weten wat een relatie doet werken of doet eindigen. Verschillende dames solliciteren op een ietwat vage vacature om een rol te vervullen in Kurts leven als één van zijn vriendinnen voor het zogenaamde ‘Vriendinnenproject’. De verschillende rollen die je verwacht van een partner worden verdeeld over verschillende dames: een boze vriendin, intimiteitsvriendinnen (mooi woord voor prostituees), emotionele vriendin, enz. Vrouwen worden geobjectiveerd en vervullen slechts één bepaalde rol waarbij ze gebonden zijn aan een vast script. Ze krijgen hier wel een smak geld voor. Hoe interessant dit experiment ook lijkt, Kurt denkt alleen maar aan zichzelf. Hij is een zelfingenomen man die alleen maar over zichzelf praat. Hierdoor lijkt mij dat het experiment sowieso weinig kans tot succes heeft, aangezien hij vooral zijn ego wil strelen.

Bovendien blijkt dat er een experiment binnen het experiment is. De wetenschappers die het experiment leiden, hebben immers een eigen, verborgen agenda. Zij proberen gevoelens niet alleen te meten, maar ook te sturen door middel van elektrische impulsen. Maar zijn gevoelens die gestuurd worden nog wel echt te noemen?

Hoofdpersonage is Mary Parsons. Zij heeft last van mysterieuze pijnen, waarvoor ze een peperdure, alternatieve behandeling volgt. Om deze te kunnen betalen, zoekt ze een tweede baantje. Zo komt ze als Emotionele Vriendin terecht in het experiment. We komen ook wat te weten over Mary’s achtergrond. Ze groeide op in een zeer religieus gezin, geïsoleerd van de rest van de wereld, waardoor ze nogal wereldvreemd is. Jammer genoeg worden de andere personages minder goed uitgewerkt.

Uiteindelijk blijkt liefde niet maakbaar of vatbaar te zijn. Wat je natuurlijk op voorhand al wel kon verwachten. Echte antwoorden krijgen we niet. Wel kwamen er een heleboel vragen in mij op tijdens het lezen. Over liefde. En over het leven.

De antwoorden is een prachtig boek. Door de mooie schrijfstijl. Door de filosofische inslag die erin zit. Het stelt belangrijke levensvragen over bijvoorbeeld de positie van vrouwen in de maatschappij, maar ook over liefde. Helaas krijgen we weinig antwoorden. Ik geef dit boek vier sterren. 

Review: Lily en de octopus

lily en de octopusTitel: Lily en de octopus
Auteur: Steven Rowley
Uitgeverij: Cargo
Jaar: 2016
Pagina’s: 314

Lily is de twaalfjarige teckel van Ted Flask, een eenzame veertiger die na zijn zoveelste mislukte relatie al zijn liefde en aandacht liever aan zijn trouwe metgezel besteedt. Lily en Ted zijn de beste vrienden, ze kijken samen televisie en spelen oneindig veel spelletjes. Maar als er op een dag een kwaadaardig gezwel te zien is op de kop van Lily stort Ted volledig in. De liefde van Lily is onvoorwaardelijk, en Ted heeft geen idee hoe hij zonder haar verder kan leven. Hij besluit terug te vechten, maar hoe bestrijd je iets wat misschien wel sterker is dan liefde.

Ondanks de lovende recensies die ik over Lily en de octopus las, vond ik dit boek niet zo geweldig. Toegegeven, ik ben niet zo’n hondenmens. Een melige tearjerker over het verlies van een trouwe viervoeter is bijgevolg niet mijn idee van een goed boek. Bovendien denk ik dat ik iets te apathisch ben tegenover dieren in het algemeen. Begrijp me niet verkeerd, ik hou van dieren. Ik zou niet zonder huisdieren kunnen. Momenteel heb ik een kater van bijna 3 jaar, een nieuwe kitten en een waterschildpad in huis. Volgend jaar komen er opnieuw kippen. Ik hoop ooit een alpaca te hebben, een Chinees biggetje en wat konijntjes. Ik kan mij echter niet voorstellen dat ik eraan kapot ga als één van die beestjes zou sterven. Misschien is dat de boerendochter in mij die beseft dat een dier minder lang leeft dan een mens en nooit dezelfde plaats kan innemen.

Hoofdpersonage Ted Flask heeft niet datzelfde relativeringsvermogen. Na het aflopen van zijn langdurige relatie, heeft hij altijd al zijn liefde aan zijn hond Lily gegeven. Hij kan het dan ook niet verdragen dat hij binnenkort zijn geliefde huisdier sinds twaalf jaar gaat verliezen aan hersenkanker. De octopus is een metafoor voor de hersentumor die Lily heeft. Hierop volgt de strijd van Ted om de octopus te verslaan.

Het boek staat vol antropomorfismen. Ted schrijft Lily een eigen stem toe. Hij praat over knappe acteurs met haar, speelt monopoly met haar, eet pizza met haar. Allemaal dingen die honden uiteraard niet kunnen (oké, pizza eten waarschijnlijk wel). Ook de ‘octopus’ krijgt een stem. Hierdoor verloor ik wel binding met het verhaal. Ik kan mij voorstellen dat mensen met een hond minder problemen hebben met dit aspect.

Ted trekt ten strijde tegen de octopus. Hij huurt hiervoor een boot en gaat op de oceaan op octopusjacht. Het verhaal verandert in iets à la The Old Man and the Sea van Hemingway met magisch realistische elementen erin. De octopus neemt de gedaante aan van een mens, om dan terug naar octopus te veranderen. Bizar allemaal. Gelukkig blijkt het dan ook maar een droom te zijn.

Wat Ted wel echt probeert in zijn strijd tegen de octopus is een boel plastic speelgoedhaaien kopen. Haaien en mensen zijn de natuurlijke vijand van octopussen. Lily scheurt de haaien kapot. De tumor blijft. Ted smeekt de octopus weg te gaan. De tumor luistert niet. Hij bekijkt met de dierenarts of er nog andere mogelijkheden zijn. Die zijn er niet.

Ondanks enkele storende elementen kan ik niet ontkennen dat het boek goed geschreven is. Op het einde was ik zelfs een beetje geëmotioneerd. Het einde is dan ook realistischer geschreven dan de rest van het boek.

Ik had een dubbel gevoel bij dit boek. Ik vond het verhaal eigenlijk slecht. Door de vlotte schrijfstijl kon ik het dan weer wel appreciëren. Omdat ik in dubio ben over dit boek, geef ik Lily en de octopus drie sterren. Nog een weetje: het is deels non-fictie. De auteur had echt een teckel met kanker. 

 

Review: In een ander leven

in een ander leven.jpgTitel: In een ander leven
Auteur: Taylor Jenkins Reid
Uitgeverij: Ambo/Anthos
Jaar: 2015
Pagina’s: 323

Hannah Martin is negenentwintig en weet niet wat ze wil met haar leven. Ze heeft overal gewoond en het ene na het andere baantje gehad. Dan besluit ze terug te gaan naar haar geboortestad Los Angeles en tijdelijk bij haar hartsvriendin Gabby te logeren. Op het welkomstfeest dat voor haar wordt georganiseerd, ontmoet ze haar ex, Ethan. Het klikt meteen weer, net als vroeger. Wanneer Gabby haar na middernacht vraagt of ze mee naar huis gaat, is Hannah in dubio, want Ethan biedt haar een lift aan als ze nog wil blijven. Gaat ze mee met Gabby? Of blijft ze bij Ethan? In afwisselende verhaallijnen leeft Hannah beide keuzes, die al snel uitmonden in twee totaal verschillende levens.

Iets aan de zomer maakt dat ik minder zin heb in de naargeestige boeken die is meestal verkies. Ik heb afgelopen zomer dan ook heel wat chicklits gelezen. Deze zijn immers ideaal voor een dagje strand of voor een avondje thuis op het terras. Ik weet wel dat de zomer ondertussen al lang vervlogen is, maar ik sta een beetje achter met recensies. Bij deze probeer ik dat goed te maken.

Voor iedereen in een quarterlife crisis: wat je ook kiest, het komt wel goed. Dat lijkt mij een mooie samenvatting van In een ander leven te zijn. Als kind las ik graag van die boeken waarin je zelf moest kiezen wat het personage deed op cruciale momenten in het verhaal en dan moest doorbladeren naar de desbetreffende pagina om zo verder te gaan in het verhaal. Uiteraard las ik – nerd dat ik ben – alle verschillende versies. Ik had verwacht dat dit ongeveer hetzelfde ging zijn en in zekere zin was het dat ook. We krijgen twee verschillende versies van eenzelfde leven. Elk hoofdstuk verspringt gewoon van alternatief universum. Sommige verhaallijnen blijven hetzelfde, andere verschillen enorm. De cruciale keuze hier blijkt te zijn: gaat Hannah na een avondje uit gewoon braafjes terug mee met haar beste vriendin of blijft ze bij haar ex-lief Ethan?

Dit boek doet je nadenken over zaken zoals ‘het lot’. Bestaat er zoiets als soulmates en zijn we voorbestemd met een bepaald persoon te eindigen? Of hebben onze keuzes wel degelijk een impact op ons leven? Beide verhaallijnen zijn goed uitgewerkt. Dit boek las heel vlot en zou het volgens mij ook goed doen als film.

In een ander leven is zeker een aanrader voor liefhebbers van het genre en mogelijk zelfs voor diegenen die dat niet zijn. Er zitten enkele slimme ideeën in en daarbovenop natuurlijk de nodige portie romantiek en humor. Ik geef dit boek vier sterren.