Review: De leesclub voor het einde van het leven

de leesclub voor het einde va het leven.JPGTitel: De leesclub voor het einde van het leven
Auteur: Will Schwalbe
Uitgeverij: Ambo
Jaar: 2013 (origineel uit 2012)
Pagina’s: 298

In De leesclub voor het einde van het leven beschrijft Will Schwalbe de laatste maanden van het leven van zijn moeder, die kort daarvoor te horen heeft gekregen dat ze kanker heeft. Moeder en zoon hebben al van jongs af aan een grote liefde voor literatuur. Ze vinden elkaar in gesprekken over boeken, die een aangename afleiding betekenen van de ziekte die het leven van Wills moeder steeds meer in beslag neemt. En zo vormt zich een bijzondere leesclub met slechts twee leden – een moeder en een zoon.
Moeder en zoon bespreken de meest uiteenlopende boeken: van De Hobbit van J.R.R. Tolkien tot Het jaar van magisch denken van Joan Didion, van de Bijbel tot Ian Mc-Ewans Aan Chesil Beach, van Stieg Larsson tot Thomas Mann. Zowel door het lezen van boeken als door het delen van hun leeservaringen vinden ze een manier om beter te kunnen omgaan met de naderende dood.

Ik vind het concept achter dit boek heel mooi, maar de uitvoering niet zo super. Dit is een waargebeurd verhaal over een schrijver bij wiens moeder terminale alvleesklierkanker wordt gediagnosticeerd. In plaats van over hun gevoelens, dromen, angsten, enz. te praten, praten moeder en zoon over boeken die ze gelezen hebben. Meestal kunnen ze aan de hand van hun gelezen boeken zwaardere onderwerpen aankaarten. En zo ontstaat hun kleine leesclubje, met bijeenkomsten tijdens de chemobehandelingen of bij de moeder thuis. In principe is dit een prachtig verhaal, maar ik vond het niet altijd even goed geschreven.

Toch was ik op het einde aan het huilen, ook al weet je al vanaf het begin dat ze gaat sterven. Terminale kanker is nu eenmaal niet iets waarvan je nog geneest. Tenzij in de paar miraculeuze gevallen waarvan je soms hoort. Maar percentueel gezien kan je beter niet op een mirakel hopen.

Tussen de boeken die de twee bespreken, zitten heel wat boeken waarvan ik nog nooit had gehoord. Leuk, want nu heb ik nieuwe boekentips. Ik ben bijvoorbeeld benieuwd geworden naar Crossing to Safety van Wallace Stegner. Ook leuk was het wanneer ik een boek wel al had gelezen, zoals De Hobbit of Mannen die vrouwen hatenWat ik jammer vond, was dat er weinig van de boeken echt beschreven werd. Elk hoofdstuk verwijst naar een boek dat iemand aan het lezen is, maar dat betekent niet dat dat boek in detail wordt besproken. Ze blijven altijd nogal aan de oppervlakte met hun opmerkingen.

Nog een minder leuk aspect is hoe de stervende moeder als een ideale vrouw wordt voorgesteld. Ik snap dat de zoon het moeilijk heeft met haar dood en dat hij haar nagedachtenis wil eren. Misschien was ze ook wel echt een prachtvrouw die zich inzette voor goede doelen. Maar dit gaat er soms wat over. Memoires zijn pas interessant om te lezen als je ook slechte kanten van iemands leven belicht. En die ontbraken hier volledig. De moeder wordt omschreven als een moeder Theresa figuur, en dat vind ik als cynicus ongeloofwaardig.

Ik vond het boek maar zo-zo. Ik leefde gewoon niet echt mee met de personages, ondanks dat het autobiografisch is geschreven. Dit boek gaat over de liefde voor het lezen en voor het leven. Een liefde die we met zijn allen moeten toejuichen! Plus ik heb zelf mijn eigen reading bucket list, dus dat aspect is wel herkenbaar. Ik geef De leesclub voor het einde van het leven drie sterren.

Review: The Marriage Plot

the marriage plot.JPGTitel: The Marriage Plot
Auteur: Jeffrey Eugenides
Uitgeverij: Fourth Estate
Jaar: 2012 (origineel uit 2011)
Pagina’s: 513

Brown University, 1982. Madeleine Hanna, dutiful English student and incurable romantic, is writing her thesis on Jane Austen and George Eliot authors of the great marriage plots. As Madeleine studies the age-old motivations of the human heart, real life, in the form of two very different men, intervenes.
Leonard Bankhead, brilliant scientist and charismatic loner, attracts Madeleine with an intensity that she seems powerless to resist. Meanwhile her old friend Mitchell Grammaticus, a theology student searching for some kind of truth in life, is certain of at least one thing that he and Madeleine are destined to be together.
But as all three leave college, they will have to figure out how they want their own marriage plot to end.

Dit boek ben ik al vaak op lijstjes tegengekomen. Meestal zijn dat dan lijstjes in de trant van ‘books to get you through your quarter-life crisis’. Een quarter-life crisis is nu sowieso niets waar ik echt mee te kampen heb, misschien daarom dat ik dit boek niet zo goed vond. Een beetje jammer, want de korte samenvatting klonk toch echt als iets waarvan ik zou genieten. Helaas!

Dit boek gaat over Madeleine Hanna die net is afgestuurd en aan de start van haar volwassen leven staat. Ik vond Madeleine overkomen als een complete trut. En haar twee love interests Leonard en Mitchell zijn niet veel beter. Leonard is een manisch-depressief, wetenschappelijk genie en Mitchell is – als theologiestudent – op zoek naar zijn geloof, maar gelooft vooral dat hij is voorbestemd met Madeleine te trouwen.

Wel grappig vond ik de beschrijving van waarom iemand in godsnaam Taal-en Letterkunde zou volgen, wetende dat er toch geen jobs in dit vakgebied zijn:

That left a large contingent of people majoring in English by default. Because they weren’t left-brained enough for science, because history was too dry, philosophy too difficult, geology too petroleum-oriented, and math too mathematical – because they weren’t musical, artistic, financially motivated, or really all that smart, these people were pursuing university degrees doing something no different from what they’d done in first grade: reading stories. English was what people who didn’t know what to major in majored in.

Daar moest ik toch eens mee lachen, omdat het zo pijnlijk accuraat is. Verder zijn ook alle verwijzingen naar Derrida en Lyotard herkenbaar voor iedereen die ooit een literatuurvak heeft gevolgd.

Toch, de titel en korte omschrijving geven je het idee dat dit boek over een huwelijk zal gaan, of toch op zijn minst over liefde in het algemeen. Maar eigenlijk is het een simpel coming-of-age verhaal van drie verwende, blanke kinderen. Er is weinig actie, weinig diepgang en weinig introspectie. Dus weinig wat de moeite waard is om te lezen.

Het enige wat ik goed gedaan vond, was hoe de depressie van Leonard wordt omschreven. Een klein deel wordt zelfs vanuit het standpunt van Leonard zelf geschreven en dat vond ik echt knap gedaan. Leonard is slim, wat zijn depressie nog erger lijkt te maken. Hij weet wat de dokters denken. Hij weet wat de pillen met hem doen. Hij probeert zelf zijn dosis antidepressiva te bepalen. Maar niets lijkt echt te helpen. De ene moment is alles goed, en de andere moment heeft hij een zware inzinking. Wat allemaal uitmondt in volgende ‘ruzie’ die hij met Madeleine heeft:

“Let me tell you what happens when a person’s clinically depressed,” Leonard began in his infuriating doctorly mode. “What happens is that the brain sends out a signal that it’s dying. The depressed brain sends out this signal, and the body receives it, and after a while, the body thinks its dying too. And then it begins to shut down. That’s why depression hurts, Madeleine. That’s why it’s physically painful. The brain thinks it’s dying, and so the body thinks it’s dying, and then the brain registers this, and they go back and forth like that in a feedback loop.” Leonard leaned toward her. “That’s what’s happening inside me right now. That’s what’s happening to me every minute of every day. And that’s why I don’t answer when you ask me if I had a good time at the party.”

The Marriage Plot wordt door velen beschouwd als een fantastisch boek, maar ik was echt niet overtuigd. Ik geef het twee sterren.

 

Review: Voorbije liefdes

voorbije liefdes.JPGTitel: Voorbije liefdes
Auteur: Richard Yates
Uitgeverij: De Arbeiderspers
Jaar: 2017 (origineel uit 1984)
Pagina’s: 373

Jong, ambitieus en pasgetrouwd, probeert Michael Davenport zich te manifesteren als schrijver. Zijn vrouw Lucy blijkt miljoenen op de bank te hebben staan, maar Michael wil met haar kunnen leven van zijn boeken. Lucy zelf weet niet goed wat er van haar wordt verwacht, en haar huwelijk brengt haar niet het geluk waar ze op hoopte.
Voorbije liefdes toont het leven van een tragisch, maar hoopvol koppel met torenhoge ambities. Ze zijn op zoek naar hun talenten en manieren om gelukkig te worden, maar dat lijkt hun vrienden beter af te gaan dan hunzelf.

Er was een tijd dat ik ervan droomde auteur te worden. Ik heb het hier dan voornamelijk over de laatste twee jaren van het middelbaar toen zowel mijn lerares Nederlands als mijn lerares geschiedenis en esthetica (en tevens ook dochter van Jef Geeraerts) zeiden dat ik talent had. Toen ben ik taal-en letterkunde gaan volgen en daar is het misgelopen. Of toch ergens gaandeweg. Maar als ik een boek zelf geschreven zou willen hebben, is het wel dit boek. Of met dat gevoel sloeg ik toch de allerlaatste pagina om. Ondertussen heb ik het al even uit en kan ik iets kritischer naar het boek kijken. Maar toch, goed boek!

Dit boek gaat over het uiteenvallen van een huwelijk, over mensen met ambities, over kunst, en over zoveel meer.

Het eerste deel loopt tot pagina 114 en gaat over het begin en tevens het einde van het huwelijk van Michael Davenport en Lucy Blaine. De volgende delen tonen hoe de twee verder gaan met hun levens.

Hun huwelijk start ongeveer zo:

Ze was niet het knapste meisje dat hij ooit had ontmoet, maar ze was het eerste knappe meisje dat zoveel belangstelling voor hem toonde, en hij wist dat een dergelijke combinatie veel kon opleveren.

En eindigt zo:

Ik weet wat je bedoelt, maar ik ben het niet met je eens. Ik heb altijd geweten wat je over van alles bedoelde, dat is nooit het probleem geweest. Het probleem is dat ik het nooit met je eens was – helemaal nooit – en het ontstellende is dat ik me dat pas een paar maanden geleden zelfs maar ben gaan realiseren.

(…)

Ik bedoel, het was al verrassend genoeg te merken dat ik je dierbare, elitaire Kenyon Review-ideetjes altijd gehaat heb – en ik wil je bij god nooit meer van mijn leven ‘gedicht’ of ‘toneelstuk’ horen zeggen – maar nu besef ik dat ik je stem op zich al haat. Begrijp je me? Ik kan de klank van je stem domweg niet meer verdragen. Of de aanblik van je gezicht.

Veel dramatisch gebeurt er niet in het boek. Toch is het soms triest om te lezen. Iedereen lijkt eenzaam te zijn, vol van torenhoge verwachtingen die nooit worden ingelost. Het gaat om allemaal creatievelingen (voornamelijk schilders en auteurs) die dromen van een grote doorbraak. Een doorbraak die uiteraard voor een kleine minderheid is weggelegd. Uiteindelijk moeten ze dus allemaal tevreden zijn met hun gemiddelde leven in de suburbs. Er is natuurlijk niets mis met deel uit te maken van de middenklasse; maar je bent jong en je wilt wat.

Het echte hoofdpersonage lijkt toch voornamelijk Michael te zijn. Hij komt nogal zwak over. Zijn leven zou een pak mooier en gemakkelijker kunnen zijn, moest hij niet zo koppig zijn. Zijn eerste vrouw Lucy bekent tijdens hun huwelijksreis dat ze enkele miljoenen op de bank heeft staan, maar Michael weigert daar gebruik van te maken, puur uit principe. Hij wil het helemaal zelf maken. Hij wil de dominante broodwinner in hun relatie zijn en kunnen leven van zijn poëzie. Ondertussen worstelt hij wel met een drankprobleem, een depressie, psychoses en angsten. Hij idealiseert de levens van twee schilders die hij kent en is jaloers op hun succes.

Ik vond Voorbij Liefdes een heel mooi boek. Ik kan wij wel inbeelden dat het een beetje monotoon en saai kan zijn voor veel mensen. Echt heel veel gebeurt er niet. Toch is het volgens mij een realistisch beeld van de situatie in Amerika de eerste decennia na de Tweede Wereldoorlog. De man voelt zich bedreigt door het geld/werk van zijn vrouw. En daar gaat hun huwelijk aan kapot. Ik geef dit boek vier sterren.

 

Review: Lord of the Flies

lord-of-the-flies.jpgTitel: Lord of the Flies
Auteur: William Golding
Uitgeverij: Faber and Faber
Jaar: 1996 (origineel uit 1954)
Pagina’s: 271

A plane crashes on a desert island and the only survivors, a group of schoolboys, assemble on the beach and wait to be rescued. By day they inhabit a land of bright fantastic birds and dark blue seas, but at night their dreams are haunted by the image of a terrifying beast. As the boys’ delicate sense of order fades, so their childish dreams are transformed into something more primitive, and their behaviour starts to take on a murderous, savage significance.

Ik ben in avonturenboekenbui de laatste tijd, wat volgens het groene boekje geen officieel woord is, maar dat wel zou moeten zijn. Bovendien probeer ik zo veel mogelijk boeken van mijn reading bucket list te lezen. Niet dat ik van plan ben om binnenkort dood te vallen, maar je weet maar nooit. Onlangs herlas ik Lord of the Flies, wat William Golding de Nobelprijs voor de Literatuur opbracht. Ik had dit boek ooit al eens voor de universiteit moeten lezen. Ik vind het een beetje een eng boek. Een geniaal goed geschreven boek, maar het gaat over een hoop kinderen op een onbewoond eiland die veranderen in complete wilden en elkaar vermoorden. Creepy, toch?!

De twee hoofdpersonages zijn Ralph en Jack. Beiden komen in aanmerking als leidersfiguur en hebben een zekere autoriteit over zich. Ralph krijgt uiteindelijk de meeste stemmen tijdens de stemronde op het strand, waarschijnlijk omdat hij de knapste van de twee is. Gelukkig maar dat hij wordt verkozen, want Ralph is diegene die nog een beetje gezond verstand blijft behouden tijdens de paar maanden dat ze op het eiland zitten. Jack is meer de alfaman die als een complete neanderthaler rondloopt op het eiland en enkel en alleen maar wil jagen. Ugh! Er zijn nog andere gedenkwaardige personages in het boek, zoals Piggy en Simon. Piggy staat symbool voor de rationaliteit en Simon voor aangeboren goedheid van de mens.

Dit boek was waarschijnlijk als allegorie bedoeld op de hele menselijke beschaving. Volgens mij wil Golding aantonen dat de mens van nature uit slecht is.Als zelfs kinderen tot zulke gruweldaden in staat zijn, wat zegt dat dan over volwassenen?! We hebben wetten en leiders nodig om de orde te handhaven, maar zonder supervisie en sociale controle door de overheid zijn we allemaal wilde beesten! Zelfs brave schooljongetjes lijken van nature uit slecht. Ze verliezen al snel hun onschuld en het einde is zowel ironisch als somber.

Ik zou dit boek aanraden voor iedereen die wat meer ‘klassiekers’ wil lezen en niet goed weet waar te beginnen. Tenzij je ontzettend van vrolijke boeken houdt met happy endings, dan zou ik hier niet aan beginnen. Ik geef het vijf sterren. 

Review: Het Diner

het diner.JPGTitel: Het Diner
Auteur: Herman Koch
Uitgeverij: Anthos
Jaar: 2016 (origineel uit 2009)
Pagina’s: 301

Twee echtparen gaan een avond uit eten in een restaurant. Ze praten over alledaagse dingen, maar ondertussen vermijden ze waar ze het eigenlijk over moeten hebben: hun kinderen. Die hebben samen iets uitgehaald wat hun toekomst kan verwoesten.

Heerlijk boek! Een al wat ouder boek, maar ik heb het nu pas voor het eerst gelezen. Het Diner gaat ook daadwerkelijk over een diner. Soms moet je het niet ver zoeken! Al gaat het wel om een diner in een te fancy restaurant ergens in Amsterdam waar je gemakkelijk rond de 500 euro kwijt bent voor een etentje voor vier personen, als het al niet meer is. Desondanks spelen er zich herkenbare situaties af in het restaurant. Het Diner is opgebouwd volgens de verschillende gangen: Aperitief, Voorgerecht, Hoofdgerecht, Nagerecht, Digestief en Fooi. Dat is dezelfde volgorde van dineren voor de rest van de mensheid, ook al is dat dan een diner in een simpele brasserie. Het zijn twee koppels die aan de tafel zitten. Eigenlijk zouden ze het over hun kinderen moeten hebben, maar lullen ze vooral over films en reizen, zoals dat meestal gaat op etentjes.

Ik vind niemand van de personages sympathiek overkomen. Het zijn twee koppels: verteller Paul en zijn vrouw Claire, en Pauls broer Serge en diens vrouw Babette. Serge wordt getipt als toekomstige minister-president van Nederland en heeft er dus alle baat bij positief in de media te verschijnen. Hij zit echter met een moreel dilemma. Pauls zoon Michel en Serges zoon Rick hebben namelijk iets ergs uitgestoken. Ze hebben per ongeluk een zwerfster vermoord. En daar zijn camerabeelden van. Beelden die door het hele land zijn gezien in een aflevering van Opsporing Verzocht. Enkel de ouders herkennen hun kinderen, de politie is geen stap dichterbij. Is het nu aan de ouders om hun kinderen aan te geven en zo hun toekomst te verpesten? Of kunnen ze beter zwijgen? Hoever ga je als ouder om je kind te beschermen?

Het boek draait om de plot. Ik heb het al als thriller omschreven zien worden. Er zit inderdaad wel een zekere spanningsboog in, maar ik vond het toch voornamelijk een grappig boek. Wat niet wegneemt dat ik het op twee dagen heb uitgelezen, omdat ik het niet kon wegleggen. De momenten waarop de gerant het eten omschrijft met zijn pink te dicht bij het eten, zijn echter gewoonweg hilarisch:

“De lamszwezerik is gemarineerd in Sardijnse olie met rucola,” zei de gerant die ondertussen bij Claires bord was aangeland en met zijn pink twee minuscule stukjes vlees aanwees. “De zontomaatjes komen uit Bulgarije.”

Wat in de eerste plaats opviel aan Claires bord was de onafzienbare leegte. Natuurlijk, ik weet ook wel dat in de betere restaurants kwaliteit boven kwantiteit wordt gesteld, maar er zijn leegtes en leegtes. Hier was de leegte, het gedeelte van het bord waar helemaal geen eten lag, duidelijk op de spits gedreven.

Het was alsof het lege bord je uitdaagde om er iets van te zeggen, om verhaal te gaan halen in de open keuken. “Dat durf je toch niet!” zei het bord en het lachte je uit in je gezicht.

(…)

“Dit is warme geitenkaas met pijnboompitten en walnootsnippers.” De hand met de pink bevond zich boven mijn bord. Ik onderdrukte de aanvechting om “Dat weet ik want dat is precies wat ik heb besteld” te zeggen, en concentreerde me op de pink. Dichterbij dan dit was hij vanavond nog niet gekomen, ook niet bij het inschenken van de wijn.

(…)

“Dit is veldsla,” zei de gerant; ik keek naar de pink, op amper een centimeter van de drie of vier opkrullende groene blaadjes en de gesmolten klodder geitenkaas, en daarna naar de hele hand, die zich zo dichtbij bevond dat ik me maar een klein stukje voorover zou hoeven te buigen om hem te kussen.

Ik vind dat humor!

Het Diner is zeer zeker een goed boek. Het tempo zit goed. Het is spannend. Het is grappig. Het heeft onsympathieke personages, wat ik meestal leuker vind dan de standaard vertellers. Een restaurantbezoek gaat nooit nog hetzelfde zijn. En de politiekers op tv ga je nu ook anders bekijken. Ik geef het vijf sterren!

Review: Call of the Wild

call of the wild.JPGTitel: Call of the Wild
Auteur: Jack London
Uitgeverij: Wordsworth Classics
Jaar: 2004 (origineel uit 1903)
Pagina’s: 67

The Call of the Wild (1903) and White Fang (1906) are world famous animal stories. Set in Alaska during the Klondike Gold Rush of the late 1890s, The Call of the Wild is about Buck, the magnificent cross-bred offspring of a St Bernard and a Scottish Collie. Stolen from his pampered life on a Californian estate and shipped to the Klondike to work as a sledge dog, he triumphs over his circumstances and becomes the leader of a wolf pack. The story records the decivilisation of Buck as he answers the call of the wild , an inherent memory of primeval origins to which he instinctively responds. In contrast, White Fang relates the tale of a wolf born and bred in the wild which is civilised by the master he comes to trust and love. The brutal world of the Klondike miners and their dogs is brilliantly evoked and Jack London s rendering of the sentient life of Buck and White Fang as they confront their destiny is enthralling and convincing. The deeper resonance of these stories derives from the author s use of the myth of the hero who survives by strength and courage, a powerful myth that still appeals to our collective unconscious.

Ik ben er nog altijd niet helemaal uit wat mijn mening nu precies is over dit boek. Call of the Wild is een boek over een hond. Een hond! Ik ben meer een crazy cat lady! En niet alleen dat, het werd dan ook nog eens geschreven vanuit het standpunt van een hond. Ondanks dat, vond ik het wel een goed boek.

Het boek had dezelfde sfeer als de romans van Ernest Hemingway: kort en bondig en nogal macho geschreven. Maar je verliest er dus ook niet veel tijd mee. Call of the Wild was maar 67 pagina’s lang. In mijn editie staat ook nog het verhaal White Fang, wat ik nog moet lezen. Echt moeilijk is het allemaal niet.

Het boek gaat over Buck, een Californische hond die door de tuinman van zijn baasje wordt gestolen en wordt doorverkocht aan allerlei louche types. Buck heeft verschillende eigenaars in zijn leven, sommigen goed en sommigen slecht. Hij wordt gebruikt als een sledehond in Alaska, iets waarin hij al snel uitblinkt. Maar de wildernis roept hem. Wanneer zijn laatste eigenaar vermoord wordt, sluit hij zich aan bij een roedel wolven.

Waarschijnlijk is dit boek deels bedoeld als allegorie op het menselijk bestaan. Maar ik weet niet wat de boodschap precies moet zijn. Misschien dat als je ergens hard genoeg voor werkt, je er wel komt. Buck moet enkele harde lessen leren, maar omdat hij intelligent is, slaat hij erin de leider van de troep sledehonden te worden. Anderzijds leert hij ook ‘kill or be killed’ en neemt zijn natuurlijk jachtinstinct volledig over.

Is Call of the Wild een avonturenboek voor kinderen? Misschien. Ze leren dat ze dieren met respect moeten behandelen. Dat ze mensen met respect moeten behandelen. Dat ze macht niet mogen misbruiken. Soms misschien een beetje te ruig geschreven en geen illustraties. Maar het staat wel met een reden op mijn reading bucket list. Ik geef het vier sterren.

Review: Robinson Crusoe

Robinson Crusoe.JPGTitel: Robinson Crusoe
Auteur: Daniel Defoe
Uitgeverij: Wordsworth Classics
Jaar: 1995 (origineel uit 1719)
Pagina’s: 231

Since its first publication in 1719, Robinson Crusoe has been through over 700 editions in almost every language on Earth, inspired every conceivable kind of abridgement, imitation and variation (The Swiss Family Robinson), and has been the subject of plays, opera, cartoons and computer games. The character of Crusoe has entered the collective consciousness of each succeeding generation as readers add their own interpretations to the adventures so thrillingly ‘recorded’ by Daniel Defoe. Praised by eminent figures such as Samuel Taylor Coleridge, Jean-Jacques Rousseau and William Wordsworth, this perennially popular book was cited by Karl Marx in Das Kapital to illustrate applied economic theory. However, it is readers of all ages over the last two and three quarter centuries who have given Robinson Crusoe its abiding position as a classic tale of adventure. 

Robinson Crusoe is één van de oudste boeken op mijn reading bucket list, al denk ik dat Don Quixote van Cervantes nog ouder is. In ieder geval wordt Robinson Crusoe terecht gezien als één van de eerste echte romans. Natuurlijk hangt dit ook van je definitie van ‘roman’ af, maar ik volg hierbij de definitie van Van Dale: prozaverhaal van aanzienlijke omvang waarin de handelingen van de personen in verband met hun karakter en innerlijk leven worden beschreven. Robinson Crusoe is omvangrijk en gaat over hoofdpersonage Robinson Crusoe die schipbreuk lijdt en strandt op een onbewoond eiland. 

Dit boek is in de eerste plaats een avonturenroman met allerlei spannende elementen: piraten, kannibalen, wolven, storm op zee, enz. Toch was het bijna nooit echt spannend te noemen. De gebeurtenissen gaan al snel in het begin van het boek van start, maar vanaf Robinson Crusoe op zijn verlaten eiland zit, gaat het tempo drastisch naar beneden. Ik kan hier drie redenen voor bedenken.

Ten eerste verliest Defoe wel heel veel tijd met het omschrijven van hoe Robinson Crusoe het 28 jaar volhoudt alleen in de wildernis. Hij redde heel wat goederen uit het wrak van zijn gezonken schip. Hij gebruikt die goederen dan om zijn comfort toch iet of wat te verhogen. Hij bouwt een hut; hij bouwt een omheining rond zijn hut; hij vangt geiten; hij bouwt een omheining voor zijn geiten; hij plukt fruit; enz. Hij toont met andere woorden veel zelfredzaamheid, maar toch blijft het onrealistisch dat iemand 28 jaar op een tropisch eiland zou kunnen overleven zonder te sterven aan een tropische ziekte.

Ten tweede vond ik het soms te traag gaan door het archaïsch taalgebruik, maar dat is te verwachten voor een oud boek. Ter info: het is geschreven vanuit de ik-verteller en er komen ook wat dagboekfragmenten in voor.

Ten derde legt het boek veel nadruk op religie. Dit is natuurlijk te verklaren doordat dit boek dateert uit 1719 en religie toen sowieso een belangrijkere rol speelde. In het begin van het verhaal vraag Robinson Crusoe zich af wat hij fout deed om gestrand te zijn op een onbewoond eiland. Maar dan begint hij dankbaar in te zien dat God hem misschien gespaard heeft. De rest van zijn reisgenoten verdronk immers. Hij redde een bijbel uit het wrak van zijn gezonken boot en leest elke dag trouw in de bijbel. Het interesseerde mij persoonlijk allemaal niet zo veel.

Hoewel het voornamelijk een avonturenroman is, is het door de jaren heen steeds meer en meer als kinderboek geprofileerd. Waarschijnlijk is dit boek inderdaad geweldig voor kinderen vanaf een jaar of 10, maar je moet er ook wel rekening mee houden dat kannibalisme en slavernij een rol spelen in dit boek.

 

Robinson Crusoe is een personage dat gegrift staat in het collectief geheugen. Er zijn ondertussen al veel variaties op gemaakt. Denk maar aan de film Cast Away met Tom Hanks. (Er is jammer genoeg geen volleybal genaamd Mr. Wilson in Robinson Crusoe te bespeuren.) Minpunt aan dit boek was dat het zo traag vooruit gaat. Ik geef het drie sterren.