Wereldpoëziedag

Onlangs werd ik door Saskia van Viking gecontacteerd met de vraag of ik wilde meewerken aan een actie rond wereldpoëziedag. Natuurlijk wilde ik dat! De opdracht was om een zelfgeschreven of een bestaand gedicht te kalligraferen. Dat was al wat moeilijker, aangezien ik zelfs nooit met een vulpen heb geschreven, laat staan een echte kalligrafiepen. Gelukkig zaten er nog andere spullen in het superleuke pakket dat ik kreeg opgestuurd: kalligrafiepennen, chisel pen Sharpie, fine point Sharpie, mini canvas, perkament papier, gekleurd papier, metaal verf pen zilver en metaal verf pen gold. Ik ben helemaal fan!

Zie hieronder wat ik ervan heb gemaakt. Ik heb gekozen voor enkele van mijn favoriete bestaande gedichten:

  • een stukje uit Twelfth Night van William Shakespeare (wat misschien niet helemaal onder poëzie valt, maar ik vind het prachtig, dus fuck it!)
  • Roodkapje en de (boze) wolf van Patricia De Martelaere
  • Boem Paukeslag van Paul van Ostaijen
  • Kabouter Christoffel (wat mijn grootmoeder me vroeger altijd voorlas en ik op mijn beurt op haar begrafenis heb voorgelezen)

SDC15991.JPG

SDC15995.JPG

SDC15996.JPG

Wat is jullie favoriete gedicht? 

Review: Lolita

lolita.JPGTitel: Lolita
Auteur: Vladimir Nabokov
Uitgeverij: Penguin Books
Jaar: 2008 (origineel uit 1955)
Pagina’s: 352

Vladimir Nabokov’s Lolita is a dark and daring story of obsessive love and transgression. Humbert Humbert’s lust for his pubescent step-daughter, Lolita, shocked readers when it was first published in the 1950s; yet the novel was also celebrated for its beautifully lyrical writing. Almost fifty years after its first publication, Lolita remains a powerful tale of perversion and love gone wrong.

Nooit gedacht dat een boek over een pedofiel zo mooi geschreven kon zijn! Ik had het al eerder gelezen, maar deed er deze keer veel langer over. Humbert Humbert is een pedofiel met een voorkeur voor jonge meisjes tussen negen en veertien jaar. Wanneer hij van Frankrijk naar Amerika verhuist omwille van zaken, wordt hij smoorverliefd op Dolores Haze, de dochter van zijn hospita. Hij trouwt met de moeder om dichter bij Dolores (= Lolita) te zijn. Wanneer de moeder sterft, kidnapt hij Lolita op een twee jaar durende roadtrip door Amerika.

De kracht van het verhaal ligt in het feit dat je als lezer bijna medelijden krijgt met Humbert Humbert. Hij vertelt het verhaal op zo’n grappige manier dat je hem sympathiek begint te vinden.  Toch is het een erg onbetrouwbare verteller, want als je hem kan geloven verleidt Lolita hem en is hij zelf het slachtoffer. Hij noemt zijn obsessie met Lolita ook ‘liefde’. Terwijl het eigenlijk gewoon verkrachting is.

We had been everywhere. We had really seen nothing. And I catch myself thinking today that our long journey had only defiled with a sinuous trail of slime the lovely, trustful, dreamy, enormous country that by then, in retrospect, was no more to us than a collection of dog-eared maps, ruined tour books, old tires, and her sobs in the night – every night, every night – the moment I feigned sleep.

Je ziet, Humbert Humbert is een manipulatieve klootzak die de onschuld van een kind wegneemt door haar te verkrachten. Zelf lijkt hij niet te beseffen wat voor een monster hij is. Voor hem is het immers grote liefde.

Hij gebruikt humor om sympathieker over te komen, bijvoorbeeld:

To think that between a Hamburger and a Humburger, she would – invariably, with icy precision – plump for the former.

Zijn taalgebruik is bovendien ontzettend mooi. Daarmee verdoezelt hij gedeeltelijk zijn misdaden.

Ik snap dat dit boek voor heel wat ophef zorgde toen het uitkwam. Het is na al die jaren nog steeds niet gedateerd. Humbert Humbert is een originele antiheld. Ik vind het wel enigszins jammer dat je enkel het standpunt van Humbert Humbert krijgt. Ik vraag me af hoe Lolita zelf dit alles meemaakt.  In hedendaagse interpretaties is Lolita synoniem geworden voor een jong, seksueel actief meisje dat mannen verleidt. Terwijl ze in het boek nog maar een kind van 12 is! Ik geef dit boek vier sterren.

 

 

 

 

 

Wishlist Wednesday (#11)

wishlist-wednesday

Vandaag op mijn wishlist:

Herinneringen in aluminiumfolie van Jamal Ouariachi

Een plakje kort gebakken kastanjechampignon, daar leek het nog het meest op. Het had verpakt gezeten in een binnenstebuiten gekeerde latex handschoen, en daaromheen keukenpapier.
‘Maar wat is het?’

In tien korte en lange verhalen breekt Jamal Ouariachi telkens nieuwe werelden open. Duistere onderwerelden blijken dat vaak te zijn, maar altijd beschreven in een taal die licht en sierlijk is. Met Herinneringen in aluminiumfolie betoont hij zich ook op de korte baan een rasverteller.

Ik las al eerder Een Honger van deze auteur. Dat was een enorm dik boek. Dus als ik lees dat Jamal Ouariachi ook kortverhalen kan schrijven, ben ik benieuwd. En een beetje sceptisch. Want Een Honger was bijna 600 pagina’s dik. 600!! Maar ik heb een positieve review in Humo gelezen en ik ben wel een beetje beïnvloedbaar. Dus wil ik dit boek wel lezen.

Wishlist Wednesday (#9)

wishlist-wednesday

Vandaag op mijn wishlist:

A Separation van Katie Kitamura

A young woman has agreed with her faithless husband: it’s time for them to separate. For the moment it’s a private matter, a secret between the two of them. As she begins her new life, she gets word that Christopher has gone missing in a remote region in the rugged south of Greece; she reluctantly agrees to go look for him, still keeping their split to herself. In her heart, she’s not even sure if she wants to find him. As her search comes to a shocking breaking point, she discovers she understands less than she thought she did about her relationship and the man she used to love.
A searing, suspenseful story of intimacy and infidelity, A Separation lays bare what divides us from the inner lives of others. With exquisitely cool precision, Katie Kitamura propels us into the experience of a woman on edge, with a fiercely mesmerizing story to tell.

Ik ga verder op het elan van vorige week: gebroken relaties. Als Flavorwire iets als tip geeft, geloof ik het wel. Het klinkt als deels reisverhaal, deels thriller, deels drama. My cup of tea!

Februari Flashback

Vreemd genoeg had ik nog mijn laatste kerstfeest in februari. Mijn familie langs vaders zijde is momenteel met 44 en nummer 45 is op komst. Dat wil zeggen dat het nogal moeilijk is om heel die hoop tijdens de feestdagen bij elkaar te krijgen. Dus doen we dat in februari.

Dit las ik deze maand:

  • Het Bernini mysterie van Dan Brown
  • De verwarde cavia van Paulien Cornelisse
  • Ik ben ook al weken bezig in Lolita van Vladimir Nabokov, maar het lukt mij maar niet om het daadwerkelijk uit te lezen.

Dit gebeurde op mijn nieuwe ‘boerderij’:

Niets. Het is winter. Niet de ideale periode om te tuinieren/koeien buiten te zetten/nieuwe dieren te kopen/… Ik hoop in maart te beginnen in mijn moestuin.

Verder:

Ben en ik deden mee aan de verloofdenwerking. Het viel beter mee dan verwacht.

Ik ging brunchen met vriendinnen en we probeerden daarna nog eens een escape room. Weeral mislukt!

Carnaval!

IMG_20170126_180504.jpg

Wishlist Wednesday (#8)

wishlist-wednesday

Vandaag op mijn wishlist:

Why We Broke Up van Daniel Handler

This is the box, Ed. Inside is everything. Two bottle caps, a movie ticket from Greta in the Wind, a note from you, a box of matches, your protractor, Joan’s book, the stolen sugar, a toy truck, those ugly earrings, a comb from the motel, and the rest of it. This is it Ed. The whole story of how we broke up.

Ik heb een zwak voor verhalen waarin een relatie misgaat. Geen idee waarom. Ik hoop dat Ben en ik het beter zullen doen. Misschien denk ik uit zulke verhalen iets te kunnen leren. Ik weet het niet. Maar als de titel Why We Broke Up is, ben ik vrij zeker dat ik het een goed boek ga vinden.

 

Wishlist Wednesday (#7)

wishlist-wednesday

Vandaag op mijn wishlist:

100 love sonnets van Pablo Neruda

Gisteren was het Valentijn. Tijd om dus eens iets anders op mijn wishlist te zetten. Ik dacht aan poëzie, de ideale vorm om de liefde te vieren!

Deze vond ik op Goodreads:

Sonnet LXV

Matilde, where are you? Down here I noticed,
under my necktie and just above my heart,
a certain pang of grief between the ribs,
you were gone that quickly.

I needed the light of your energy,
I looked around, devouring hope.
I watched the void without you that is like a house,
nothing left but tragic windows.

Out of sheer taciturnity the ceiling listens
to the fall of the ancient leafless rain,
to feathers, to whatever the night imprisoned;
so I wait for you like a lonely house
till you will see me again and live in me.
Till then my windows ache.”